enduro | xc | extreme

2012-02-21T22:20:00.004+01:00

Organizator cyklu MAXXIS FIM World Enduro Championship zaproponowal aby uczcić pamięć zmarłego w styczniu pięciokrotnego Mistrza Swiata - Miki Aholi, poprzez oznaczenie motocykli lub ubioru zawodników specjalnie przygotowanym znakiem. Logo nawiązuje do ksywki Aholi - Lupo czyli Wilk. Nie żebym przekonywal was do czegokolwiek, ale myslę, że umieszczenie tego logo na swoim sprzęcie byłoby wyrazem szacunku dla wielkiego sportowca, a dla nas okazją do pokazania po raz kolejny, solidarnosci srodowiska motocyklistów.

2012-02-21T17:59:00.002+01:00

Dla szczególnie ciekawskich podajemy sklady zespolów startujących w Mistrzostwach Swiata Enduro znanych jako MAXXIS FIM Enduro World Championship:). Tadeusz Blażusiak wystartuje w fabrycznym zespole KTM.

KTM Racing A. MEO (F)
E. REMES (SF) J. AUBERT (F)
C. GUERRERO (E)
T. BLAZUSIAK (PL) D. KNIGHT (GB)
C. NAMBOTIN (F)
Husaberg P. RENET (F)
H. VOGELS (NL) J. LJUNGGREN (S)
O. MENA (E) M. BELLINO (F)
J. EDLUND (S)
A. ROCKWELL (GB) J. BORJESSON (S)
A. ELOWSON (S)
J. MCCANEY (GB)
CH Racing R. DIETRICH (USA)
M. SEISTOLA (SF)
L. SANTOLINO (E) J. SALMINEN (SF)
A. SALVINI (I)
R. DUMONTIER (F)
HM Honda S. ALBERGONI (I)
R. THAIN (F) T. WANSART (B) C. SJOO (S)
K. SVENSSON (S) N. BRUSCHI (I)
A. CASTELLANA (I)

EEAT M. BOURGEOIS (F) A. BASSET (F) A. QUEYREYRE (F)
K. ROHMER (F)
Bordone Ferrari T. OLDRATI (I) J. MANZI (I)
E. D’AMBROSIO (I)
Beta Boano D.PHILIPPAERTS (I) S. BOZZO (F) D. SORECA (I)
KTM Support M. KEHR (D)
M. MONNI (I) K. BENAVIDES (ARG)
V. GUERRERO (E)
M. ROMAN (E)
Pulsion Moto
Kawasaki N. DEPARROIS (F) J. GAUTHIER (F)
Electraction TM G. CLARKE (IRL) J. ROSE (GB)
FTO Racing B. FORTUNATO (F)
R. COTTON (F)
IRON Racing F. MOSSINI (I) G. REDONDI (I) N. TRAININI (I)
Johansson MPE J. MORHED (S) A. BOBERG (S)
Marc Coma Junior Team A. MONLEON (E) A. BOLADO (E)
K. MIRABET (E)
O.R.T Yamaha L. OLIVEIRA (P)
Rigo Racing A. PAOLI (I)
Sherco Factory F. PLANET (F)
Team KTM France J. TARROUX (F)
Yamaha O. Pons L. CORREIA (P) O. INGLES (E)
A. SOLA (E)
TM Racing France J. BERREZ (F)
Freegun Racing J. JOLY (F)
Yamaha Belgium J. GOBLET (B)
Viltais Racing X. DE SOULTRAIT (F)

Borków 1997, czyli debiut w Enduro - 51 Rajd Świętokrzyski

2012-02-12T22:45:00.005+01:00

Szybkie tankowanie Bartosza Obłuckiego na terenie depo w Ośrodku Sportów Jezdzieckich " Amazonka w " Borkowie.

Swego czasu miałem okazję pisać na tych łamach o jubileuszowym 50 Rajdzie Świętokrzyskim i perypetiach jakie podczas jego trwania wynikły. Sprawiło to, że imprezy spod znaku Enduro organizowane w okolicach Kielc zniknęły z kalendarza krajowych rajdów na długie cztery lata. Wyjątkiem był 1 Suchedniowski Rajd Motocyklowy z kwietnia 1994 roku. I oto u progu sezonu 1997 w kalenadarzu imprez znów pojawił się 51 Rajd Świętokrzyski ( rozpoczęcie szóstej dziesiątki istnienia imprezy! ) wyznaczony na 31 maja i 1 czerwca rzeczonego roku. Tym razem w roli gestora terenu wystąpiła gmina Daleszyce, a bazą rajdu został malowniczo położony nad zalewem utworzonym na spiętrzeniu rzeki Belnianki, otoczony żywicznymi lasami, znany ośrodek hippiczny, bogaty w domy wypoczynkowe - Borków. Bazą imprezy był ośrodek " Amazonka " oferujący rozległy teren na depo i nienajgorsze warunki socjalno-bytowe. Trasę o długości około siedemdziesięciu kilometrów w jednym okrążeniu opracował Ryszard Bracik przy wydatnej pomocy Andrzeja Frankowskiego i Zbigniewa Bansika. Atrakcyjne próby: Cross Test ( ulokowaną na olbrzymiej łące nad borkowskim zalewem ) i Enduro Test - tu dla odmiany do pokonania były leśne ścieżki, pagórki i jazda po górze Otrocz nieopodal Niestachowa, powstały pod autorstwem ekipy pod kierunkiem Mirosława Misztala. Trasę podzielono na trzy odcinki, którego sprawdzianem ile kto jest wart w tej imprezie był fragment pomiędzy PKC 1 i PKC 2 ( zwyczajowo przypisuje się opis numeracji z pierwszego okrążenia ). Należało tam się zmierzyć z leśnymi przecinkami obfitującymi w kamienie, pieńki, zjazdy i podjazdy, wspomniany wcześniej Enduro Test i nader ciekawy, wymagający technicznie podjazd pod górę Sikorzą, potem zjazd po trawersach, podróż w pobliżu rzeki o ciekawej nazwie Warkocz i " esowaty " podjazd pod, wbrew pozorom, dość stromą górę Żarnowicę z Punktem Kontroli Przejazdu zlokalizowanym tuż za szczytem, a potem zjazd po korzeniach i jazda podmokłym lasem i polną drogą do kolejnego PKC.

Na zdjęciu przedstawiającym pokonywanie rozlewiska w okolicach Niestachwa przed PKC Zawada z numerem 37 widzimy Marka Dąbrowskiego z Automobilklubu Polski na Hondzie CRE 250.

Potem były tylko leśne przecinki z niezłymi koleinami i wystającymi korzeniami, a także dojazdówki polnymi drogami, szlakami z kocimi łbami i asfaltem. Trasę oceniano wówczas jako bardzo wymagającą i selektywną. Ciekawostkę pogodowo-kalendarzową wyznaczyła wówczas aura. Choć zawody organizowane w Kielcach i przyległościach z tego słynęły, a mieliśmy niby pełnię wiosny, to przed zawodami i podczas nich lało jak z cebra, a ziąb był jak w marcu... Było około dziesięciu stopni Celsjusza - i jak to w tym rejonie niewąsko wiało. A i deszczyk w formie ulewy był starym znajomym. Faktem jest, że nieodzownym zestawem na PKC-ach było wiaderko z wodą i szczotką. Dzięki temu można było w miarę sprawnie przywrócić czytelność tablicom numerowym. Pogoda była iście rajdowa! W myśl ówczesnego regulaminu w sobotę seniorzy pokonywali trasę trzykrotnie, pozostali jechali dwa okrążenia, a młodzież z klasy 50 walczyła z jednokrotnym dystansem zaproponowanej trasy rajdu. Dzień drugi oznaczał dla wszystkich walkę na dwu okrążeniach trasy ( klasa pięćdziesiąt tradycyjnie jedno ) i po godzinnej przerwie finałowy motocross w klasach, plus bieg otwarty zaproponowany przez wiceprezesa KTM Novi Marka Sikorę o memoriał Zenona Wieczorka ( w listopadzie 2011 roku minęło dwadzieścia lat od śmierci tego znanego zawodnika ). W stawce rajdu zanotowano oprócz rodaków dziesięciu zawodników z Republiki Czeskiej i dwóch Szwedów używających pojazdów raczej mało znanej włoskiej manufaktury HRD. W liście startowej prym wiodły gwiazdy polskiego Enduro, dla potomnych można odnotować akces Jacka Czachora ( wygrał w obydwa dni klasę czterosuwów ), Marka Dąbrowskiego, Macieja Wróbla, Wojciecha Rencza, Zbigniewa Banasika, Sebastiana Krywulta. Na osobny akapit zasługuje Ryszard Augustyn. Powrócił on do rajdowej braci po dwuletniej absencji spowodowanej kolejną kontuzja łękotki ( fatum? ) odniesioną na motocrossie w Lidzbarku Warmińskim na dwa tygodnie przed wylotem na 69 ISDE w Oklahomie, gdzie był przymierzany do startu na KTM 350 LC4. I ten twardy chłopak z Oleśnicy, planujący świętowanie swojego dwudziestolecia w rajdach Enduro, właśnie na swoich śmieciach " ( zaczynał i był długie lata w Kieleckim Klubie Motorowym ) doznał na tym rajdzie największego zawodu... Niezbyt fortunne podparcie się kontuzjowaną wielokrotnie nogą na Enduro Teście, plus uderzenie tym samym kolanem w kołek wytyczający trasę zrobiły swoje. Odezwał się ten stary, znajomy ból... Na najbliższym Punkcie Kontroli Czasu dylemat - jadę dalej zwijając się z bólu, czy zostaję tutaj, został rozstrzygnięty na korzyść tej ostatniej opcji. I bardzo dobrze! W końcu trzeba też słuchać głosu rozsądku. Trudna trasa i mało porywająca aura sprawiły, że na Punktach Kontroli Czasu z tym ostatnim zrobiło się nieco kuso... Tankowanie na tempa, biegi z kanistrem za strefę serwisową ( od dobrych kilku lat zabronione regulaminowo ) były wówczas na porządku dziennym. Bez spóźnień do mety dotarło wtedy tylko siedmiu rajdowców z całej stawki: Mariusz Lorenc, Morgan Rosell ( S ), Łukasz Bartos, Daniel Chrobak, Maciej Wróbel, Sebastian Krywult i Dariusz Przybysz. Swój pogląd na temat trasy i warunków na niej panujących wyraził, w sposób nader spontaniczny ( co poniekąd zrozumiałe u nastolatków, a takim był wówczas ) Paweł Świderski: " Kto taki rajd wymyślił! Takie błoto! Takie góry! Pier...lę, nie jadę dalej! " stwierdził ciskając goglami o ziemię na PKC Zawada. Tylko konkretna perswazja obsługi skłoniła Pawła do podjęcia dalszej walki z trasą i uwarunkowaniami terenowymi. Na tym samym Punkcie Kontroli Czasu, po złapaniu " rybki ", czyli niekontrolowanych wahań kierownicy efektownie szybował w plenerze Wojciech Rencz. Parafrazując znany wers Adama Sikorskiego wrocławianin zapragnął " w życie się zanurzyć "... Minął w locie o jakieś pół metra słup energetyczny i z impetem wylądował pomiędzy skibami i łanami żyta. Na szczęście skończyło się na strachu, a dzielny kierowca KTM-a szybko się pozbierał i wrócił na trasę. Wieńczący zawody finałowy motocross w sumie był wyścigami trawiastymi, gdyż zdarta darń latała wysoko pomiędzy liczną publiczność ( Polki i Polacy jednak kochają sporty motorowe! ), ale na łące nad zalewem w Borkowie zabrakło hopek, czy innych znamion toru motocrossowego. Ale i tak było emocjonująco! Jak za czasów Ryszarda Gancewskiego wszyscy starali się " drzeć wióra " ku aplauzie publiki. Zwycięzca wszystkich prób 51 Rajdu Świętokrzyskiego Maciej Wróbel sprawnie wystrzelił spod zaimprowizowanej maszyny startowej, by prowadzić od startu do mety. Próbował deptać mu po piętach klubowy rywal Sebastian Krywult, ale " zgolona ' tylna zębatka szybko pozbawiła go złudzeń. Pozostało mu tylko kontrolowanie sytuacji i pilnowanie swojej pozycji. W wyścigu otwartym o Memoriał Zenona Wieczorka znów konkurenci mogli jedynie oglądać plecy Macieja Wróbla. Sebastian Krywult leżał na pierwszym zakręcie, ale potem efektownie i skutecznie gonił rywali, by zameldować się na mecie za wspomnianym Maciejem Wróblem i Robertem Warchołem. Jak to na rajdzie Enduro bywa, zdarzały się przypadki " urozmaicania " trasy przez ponoć, lepiej się znających na rzeczy, kibiców. Chwała Najwyższemu, że udało się te praktyki ukrócić szybko i sprawnie "trasiarzom " i obyło się bez większych wpadek. Swoją drogą takie hece zdarzają się na rajdach organizowanych nie tylko w okolicach Kielc. Widocznie kibice to lubią... W 51 Rajdzie Świętokrzyskim zadebiutował w klasie 50 Marcin Banasik.

Czarno-białe zdjęcie z ówczesnego Słowa Ludu (! ) przedstawia Zbigniewa Banasika ( KTM Novi Kielce ) uwijającego się na KTM-ie 600 LC4 pośród taśm Cross Testu na łące nieopodal zalewu w Borkowie

Nie jest to zbieżność nazwisk. Ojciec - Zbigniew Banasik całkiem nienajgorzej radził sobie w tym rajdzie w klasie czterosuwów. Marcin zaś w nie sprostał wymogom 51 Rajdu Świętokrzyskiego... Już po rajdzie, gdy było wiadomo, że Zbyszek Banasik nie ma zamiaru wieszać kasku na kołku, a bynajmniej nie tym sezonie, pytany o start Marcina oświadczył: " Pierwsze koty za płoty! Gdzie się on ma uczyć rzemiosła? Będzie mi popylał dookoła piaskownicy?! Ludzie - to były trudne zawody?! A pamiętacie rajd w Solinie w osiemdziesiątym?! " Trzeba przyznać, iż dla oponentów był to druzgocący argument... Jarosław Ozdoba

Zdjęcia pochodzą z mojego archiwum, a ich autorami są Sławomir Sijer, Tadeusz Herma i sympatyczny kolega Przemysław, w swoich kręgach towarzyskich zwany " Czerwonym " - ponoć nic to nie ma z poglądami politycznymi ;-) . Pozdrawiam Jarosław Ozdoba.

MX Kowal KIDS Team

2012-01-26T17:35:00.009+01:00

Na zdjęciach Ani Kowalskiej grupa MX Kowal Kids Team

Pewnie każdy zna odpowiedź na pytanie: jak zostać sportowcem? Trzeba po prostu chcieć. Prawie zawsze to wystarczy, jednak są takie dyscypliny sportu, które wymagają czegoś więcej, jak choćby zaplecza finansowego. Takich dyscyplin należy szukać przede wszystkim w sportach motorowych. Tam dostęp młodzieży jest znacznie utrudniony, bo dzisiaj kluby praktycznie nie zapewniają zawodnikom sprzętu. Jako mocno starszy stażem zawodnik, mogę powiedzieć, że w czasach PRL-u niektórzy mogli otrzymać sprzęt od klubu, ale musieli się najpierw mocno wykazać swoim zaangażowaniem. Potem objeżdżali klubowe starocie, remontując je po każdym treningu, a jak wykazali się na zawodach, mieli szansę na nowy motocykl. Co ciekawe, klub motorowy zajmował się tą młodzieżą, a rodzice nie musieli w tych pasjach uczestniczyć.Ten system przeminął bezpowrotnie, bo dzisiaj nikt nie prowadzi rozdawnictwa państwowej kasy ( chyba, że ja o czymś nie wiem), a kto chce jeździć musi szukać wsparcia finansowego. Najłatwiej u rodziców. Tym właśnie różnią się minione czasy od obecnych.

Dzisiaj na depo mamy zjazdy rodzinne. Startuje jeden zawodnik, a tu tata, mama, a często rodzeństwo. No cóż, młody człowiek potrzebuje nie tylko nowej maszyny ale także wsparcia psychicznego, a często opieki pedagogicznej. Patrząc z perspektywy czasu myślę, że to są zmiany na lepsze. Najbardziej jednak cieszy mnie to, że zawsze znajdą się rodzice, którzy na przekór wszystkiemu kultywują swoją pasję, zaszczepiając ją swoim dzieciom.
Oczywiście temat nie jest taki prosty, bo należy jeszcze znaleźć kogoś, kto nie tylko umie jeździć, ale jeszcze chce i potrafi przekazać swoją wiedzę młodzieży. Wiem, że w kilku ośrodkach w kraju dba się o maluchy, które kiedyś pewnie będą mistrzami. Najlepiej i w sposób usystematyzowany robi to lubelski KM Cross, którego zawodnicy pokazują się tłumnie w młodzieżowych klasach MX. Kielecki KTM Novi stara się aby nie zabrakło narybku w rajdach Enduro. Natomiast w Trójmieście, od wielu lat, szkoleniem młodzieży i dzieci zajmuje się Mirek Kowalski.

W sumie Mirek szkoli wszystkich chętnych. To bardzo dobrze, że jest miejsce gdzie każdy może podnieść swoje umiejętności. Czasem zdarza się, że wokół Kowala zbiera się grupa zapalonych sportowców i trenuje nadzwyczaj pilnie, robiąc spore postępy. Tak też stało się w poprzednim sezonie. Tym razem zebrała się grupa byłych lub obecnych zawodników ale do zespołu treningowego wprowadziła swoje pociechy. W ten właśnie sposób Mirek Kowalski udziela porad trenerskich maluchom dopiero co zaczynającym swoją przygodę z motocrossem.

Obecnie trenują u Kowala: czterolatek, Mieszko Polnar syn Marcina, jednego z najszybszych crosserów C-klasy w Polsce, pięciolatkowie: Jakub Kowalski , wiadomo syn to oczko w głowie trenera, Olaf Włodarczak, Kuba Hlawaty i Kacper Hlawaty, synowie Pawła startującego z coraz lepszym skutkiem w Pucharze Polski XC, sześciolatkowie : Adrian Kulesza , którego trener bardzo chwali za przytomną i dojrzałą jazdę. Jego tata – Krzysiu Kulesza startuje w Pucharze Polski Weteran. Jest jeszcze sześcioletni Bartosz Popielnicki oraz siedmiolatkowie: Antek Zdunek, tak, tak, brat Patryka no i syn Maćka Zdunka. Tylko patrzeć jak rodzina Zdunków pojedzie w jednym biegu i niekoniecznie wygra wtedy Maciek. Poza Antkiem jeżdżą jeszcze u Mirka : Dawid Drelih, Dominik Benkowski i Mikołaj Białecki.

Nie wiadomo kto bardziej przeżywa starty: dzieci czy ich rodzice, ale co by nie było zabawę mają przednią. Oczywiście Mirek większość zajęć prowadzi w formie zabawy, tłumacząc najmłodszym zawodnikom podstawy wyczynowej jazdy motocyklem.

Kto jak kto, ale Mirek Kowalski ma świetne podejście do najmłodszych i w wyjątkowo prosty i składny sposób potrafi tłumaczyć zachowanie zespołu – zawodnik/motocykl. MX Kowal Kids Team jeździ razem na zawody, a ich ostatnim wypadem był styczniowy Supercross w Holandii. Chłopcy spisali się świetnie, choć dojeżdżali raczej w drugiej połowie stawki. No cóż, większość tam startujących była od nich ze 2 lata starsza, a to w tym wieku znaczy – przepaść w umiejętnościach.

Jestem pełen uznania dla wszystkich biorących udział w tym przedsięwzięciu. Cieszy mnie postawa rodziców dbających o wychowanie swoich dzieci, choć wybrali trudną drogę wychowania przez sport. Cenne jest to, że doświadczeni i utytułowani zawodnicy jak Mirek Kowalski mogą realizować dalej swoją pasję, poświęcając się coraz bardzie pracy trenerskiej.

Najważniejsza jednak jest radość małolatów szalejących na swoich pierdopędach marki KTM lub Cobra. Jedno jest pewne – te dzieciaki nie będą wystawać pod blokami. Nauczą się życia w twardym sporcie, który wykuwa charakter niczym, nomen omen, kowal podkowy. A może kiedyś przyniosą chlubę Polsce zdobywając tytuły w biało-czerwonych barwach?

Zaczynamy sezon, czyli Enduro w Suchedniowie - 1994

2012-01-20T11:09:00.005+01:00

.

Jarek Ozdoba nie zwalnia tempa. Tym razem bedzie o zawodach w Suchedniowie - bardziej z "naszej" epoki, bo z roku 1994. Sam czytam te relacje z przyjemnością, tym bardziej, że z większością bohaterów sam się ścigałem. Jeszcze nie tak dawno przecież. W końcu kilku z nich wciąż szykuje się do kolejnego sezonu:).

W uzupełnieniu materiału o imprezie w Suchedniowie anno 1994 podesłałem Ci też kilka zdjęć z tamtej imprezy. Aby obraz był pełny, pozwalam sobie na pewne objaśnienia typu: " who is who " na tych niewątpliwie urokliwych zdjęciach sprzed lat. Arcyciekawą figurę na jednym z podjazdów leśnego odcinka próby nad zalewem wykonuje Jacek Kotowski z KKM Kwidzyn - numer 84, wśród publiczności można dostrzec Marka Sikorę. Na tej samej próbie, ale po piaszczystej łące z numerem startowym 2 walczy z czasem i konkurentami Maciej Wróbel ( BKM Bielsko-Biała/Rafineria Czechowice ). Zdjęcie przedstawiające uroczy błotny leśny odcinek ( ten który oznakowywano przy pomocy ciągnika z napędem 4WD ) pokazuje w kadrze Marcina Nikla ( RTM Radom, numer 107 ) i Marka Dąbrowskiego ( Automobilklub Polski Warszawa, numer 133 ). Na kolejnym zdjęciu znowu mamy do czynienia z podjazdem na próbie zlokalizowanej w pobliżu suchedniowskiego akwenu, tym razem widzimy w akcji pomagających ofiarnie kibiców. Ostatnie zdjęcie w tym zestawie ukazuje Wojciecha Rencza ( Automobilklub Głogów, nr 21 ) podczas przeprawy błotnej w lesie nieopodal Suchedniowa. Drugi załącznik zawiera zdjęcie Wojciecha Rencza wyjeżdżającego na bardziej suchy grunt po pokonaniu odcinka nurtem rzeki Kamionki pod mostem koło Ostojowa. Życzę miłego przeglądania rzeczonych zdjęć, które pochodzą z mojego archiwum, a ich autorami są: Stanisław Brzósko i Andrzej Martynkin. Jarosław OzdobaPierwszy rajd sezonu z reguły budzi zaciekawienie co do zbrojeń sprzętowych i formy konkurentów po okresie zimowym. Nie inaczej było u progu sezonu 1994. Po roku przerwy rajdy Enduro powróciły na Kielecczyznę, by w terminie 09-10 kwietnia imprezą z bazą w Suchedniowie zainaugurować kolejny serial zmagań na krajowym podwórku. Po wielu latach odkryto na nowo walory terenowe Suchedniowa i okolic jako nader przydatne do zorganizowania rajdu Enduro z prawdziwego zdarzenia. Wspomniane okolice gościły niegdyś dość regularnie uczestników rajdów motocyklowych, potem temat uległ pewnej hibernacji, aby wrócić jako 1 Motocyklowy Rajd Suchedniowski, już w nowych realich ustrojowych. W Suchedniowie zaawizowali swój start zwycięzcy kategorii World Trophy 68 Sześciodniówki Motocyklowej z 1993 roku. Kibiców cieszyły zapowiedzi startu Ryszarda Augustyna, Marka Dąbrowskiego, Wiktora Iwańskiego, Wojciecha Rencza ( Andrzej Rencz wtedy nie bawił się w spikerkę na zawodach, a szkoda... ), Andrzeja Tomiczka i Macieja Wróbla. Nie zabrakło także Sebastiana Krywulta, który w Assen jechał indywidualnie, poza zespołem narodowym. Pojawiło się oczywiście również wielu innych ówczesnych - niektórzy jeżdżą do dzisiaj - herosów polskiego Enduro na podsuchedniowskich trasach. Ekipa BKM Bielsko-Biała po uzyskaniu możnego sponsora ( rzecz w polskim Enduro raczej niespotykana ) w osobie Rafinerii Czechowice wystawiła w stawce dziewięć nowych motocykli włoskiej marki TM, bardzo cenionej w tamtych latach w krajowym Enduro, dorzucając do składu wykonane na zamówienie dwie Aprilie RX 50. Nową siłą w naszym rajdowym krajobrazie objawił się zespół Automobilklubu Polski Warszawa złożony głównie z zawodników startujących do tej pory w ekipach AMK Pałac Młodzieży Warszawa i SKM Szarak Sochaczew. Mocne nazwiska w składach miały AK Głogów, KKM Kwidzyn i AMK Grodków. Swoisty rekord wyśrubowały kluby wywodzące się z ówczesnego Zarządu Okręgowego PZM w Kielcach, gdyż startowali przedstawiciele aż czterech klubów ( KKM Kielce, KTM Novi, ŚKM Kielce i RTM Radom ) z tego regionu. Ciekawostką tamtej imprezy był debiut, i to dość udany, trzynastoletniego wtedy Bartosza Obłuckiego. Pięćdziesiątka marki Fantic nie dotarła do Góry Kalwarii przed terminem rajdu w Suchedniowie, więc w odwodzie pozostał Simson S51 Enduro. Mocne i trwałe opady deszczu jakie miały miejsce przez kilka dni przed zawodami ( to poniekąd specyfika kieleckich rajdów ) plus pozostałości po zimie tkwiące w lasach, a także specyfika miejscowego terenu o wielorakim podłożu, od kamieni po piasek, prognozowały wymagający rajd. W myśl obowiązującego wówczas regulaminu przygotowano około czterdziestokilometrową pętlę, którą w sobotę klasy seniorów i juniorów pokonywały siedem razy - juniorzy w innych limitach czasowych.

Zawodnicy klasy 125 jechali pięć okrążeń, a młodzież z klasy 50 pokonywała dwa kółka trasy. W niedzielę wszyscy jechali cztery pętle ( klasa 50 dwie ) i po godzinnej przerwie startowano w finałowym motocrossie z podziałem na klasy. Do tego dochodziły po dwie próby terenowe na trasie. Jedną zlokalizowano na piaszczystej łące i w zalesionym wzgórzu nieopodal miejscowego zalewu. Drugą z prób wytyczała plątanina taśm w wyrobisku gliny należącym do fabryki Marywil znanej z różnych kamionkowych wyrobów. Choć w dniach rajdu było bezdeszczowo, a momentami nawet słonecznie i ciepło, to wszechobecne na trasie błoto i głębokie kałuże mocno dawały się we znaki zawodnikom. Aczkolwiek dla uczestników holenderskiej Six Days taka sceneria wydawała się dziwnie znajoma... Nader śliska glina i spore kałuże dominujące w wyrobisku Marywilu były wyzwaniem dla zawodników i uciechą dla publiczności, a nie od wczoraj wiadomo, iż prawdziwy kibic Enduro nie baczy na warunki w jakich przychodzi mu obserwować zmagania zawodników. Słońce, czy deszcz nie mają znaczenia. Mokry piasek, duża stromizna podjazdów i mnóstwo korzeni na leśnym odcinku znamionowały próbę zlokalizowaną nad suchedniowskim akwenem, gdzie motocykliści w szpalerze drzew i kibiców mknęli z odkręconymi manetkami gazu walcząc z czasem. Ciekawostką trasy, oczywiście obstawioną kibicami, był przejazd korytem rzeki Kamionki pod mostem ówczesnej trasy numer siedem w pobliżu Ostojowa. Tamże, po dość długim odcinku prowadzącym drogą gruntową, strzałki wytyczające kierunek prowadziły zawodników ku rzeczce, a po wiosennych roztopach - rwącemu potokowi. Znaki potwierdzające przymocowane do konstrukcji mostu wyjaśniały sprawę. Zapędy ewentualnych wygodnickich myślących o przejechaniu wzdłuż ogrodzenia posesji i po przecięciu asfaltu wrócić przez łąkę na trasę, ale już po drugiej stronie mostka i w ten sposób uniknąć przeprawy, studziła obecność policyjnego Poloneza z załogą. Jako środek dodatkowy zastosowano ciekawe otaśmowanie w formie " xxx " biegnące od słupków drogowych do barier mostu po obu jego stronach. Do tego dochodziła obecność osób funkcyjnych. Zjazd i wyjazd tego odcinka trasy stanowiła, malowniczo rażąc publiczność i zawodników, błotna pulpa rozjechana kołami terenowych motocykli. Woda w rzece sięgała niemal do dna zbiornika paliwa. W tym miejscu utknął w sobotę Ryszard Augustyn. Woda kompletnie zalała fajkę świecy zapłonowej, a jej osuszenie w warunkach polowych zajęło niemalże pół godziny... Pecha miał także Tomasz Błachut z bielskiego BKM. Na jednym z leśnych odcinków zsumowały się: prędkość ( to co nie przeraża na asfalcie, w lesie nabiera nieco innego wymiaru ), koleiny, błota, duże kałuże i ukryty pod powierzchnią jednej z nich spory korzeń. Jak to w takich sytuacjach zazwyczaj bywa, było małe salto i twarde lądowanie. Niestety, ból w kolanie pozwolił jedynie na dotarcie do najbliższego PKC-u. W skarżyskim szpitalu zdiagnozowano skręcenie stawu kolanowego. Na rajdzie w Suchedniowie dopisali kibice, licznie obstawiając newralgiczne i widowiskowe punkty trasy, no i rzecz jasna obydwie próby oraz finałowy motocross. Szczęśliwie obyło się bez większych wygłupów ze strony publiki, ani prób " urozmaicania " fragmentów trasy. Cieszy taka postawa, bo jak wiadomo odpowiedzialne zachowanie kibiców na rajdach organizowanych w bliższych lub dalszych okolicach Kielc czasem na pstrym koniu jezdzi... Motocyklowy Rajd Suchedniowski pomimo wymagającej trasy, o dziwo nie obfitował w zbyt duży odsetek tych, którzy stając na starcie nie osiągnęli mety. Z grona pięćdziesięciu siedmiu chętnych do startu sklasyfikowano czterdziestu ośmiu. W tamtych czsach nie istniał Puchar PZM przemianowany następnie na Puchar Polski, a quady posiadała jedynie Straż Graniczna, stąd taka frekwencja, zresztą dość przyzwoita jak na tamte lata. W klasie Otwartej Senior w obydwa dni rządził Maciej Wróbel ( BKM/Rafineria Czechowice ) trzymając w szachu Wojciecha Rencza z Głogowa. Trzeci w sobotę był Andrzej Tomiczek, również reprezentujący klub inżyniera Nalepki. W niedzielę na pudło wskoczył Mariusz Czachor ( AP Warszawa ). Jego brat Jacek w Suchedniowie tylko kibicował. Klasa Otwarta Junior w obydwa dni znalazła się w rękach Sebastiana Krywulta ( BKM/Rafineria ), który wyprzedził Wiktora Iwańskiego z Głogowa ( był dwukrotnie drugi ). W sobotę trzeci był Michał Ostrzyżek z KKM Kwidzyn, a w niedzielę lepszy okazał się Jacek Kothe z gdyńskiego Bałtyku. Klasę 125 w weekend zgarnął Hubert Dzianok z KTM Novi, przed dwukrotnie drugim Danielem Chrobakiem z BKM/Rafinerii. W sobotę trzeci w tej klasie był kolejny " młody gniewny " z KTM Novi - Robert Derela. Jednakże w niedzielę na tym miejscu odnotowano Artura Siwińskigo ze stołecznego Automobilklubu Polski. Wśród najmłodszych walczących w klasie 50 rywali zdeklasował Robert Warchoł z Głogowa. Drugi w sobotę był reprezentant Bielska Klaudiusz Bartosik, który następnego dnia uległ klubowemu koledze Pawłowi Czekajowi. Dwukrotnie trzeci w tym gronie był wówczas Bartosz Obłucki ( AP Warszawa ), który niejednokrotnie wspominał po latach zawody w Suchedniowie jako te, jakie pamięta się do sosnowej jesionki... Był na tym rajdzie taki leśny odcinek nader obfitujący w borowinę, której to pokładów zazdrościłoby niejedno uzdrowisko z Ciechocinkiem na czele. Sęk w tym, że nie dało się go pominąć, czy jakoś sensownie ominąć, gdyż posypałoby to koncepcję trasy. W czasie znakowania błoto sięgało dobrze panad oś wahacza terenowego motocykla. Z pomocą " trasiarzom " przyszedł... ciągnik rolniczy Ursus z napędem na cztery koła. Tylko z pomocą takiego pojazdu można było przybić znaki na niespełna pięciokilometrowym odcinku trasy! Jarosław Ozdoba

Mika Ahola nie żyje

2012-01-16T17:04:00.009+01:00

Dzisiaj otrzymałem wstrząsającą wiadomosć. W nocy z 15 na 16 stycznia zmarł w szpitalu w Barcelonie pięciokrotny Mistrz Swiata - Mika Ahola. Przyczyna smierci guru swiatowego Enduro jest jeszcze nie znana. Wiadomo tylko, że kilka godzin przed smiercią Mika był operowany. Trzy tygodnie temu uległ wypadkowi podczas treningu, lecz nikt nie spodziewał się, że komplikacje spowodowane urazem mogą byc przyczyną smierci. Ahola był wspanialym zawodnikiem, zdobywal tytuły Mistrza Swiata w latach 2007, 2008, 2009, 2010, 2011. Był Mistrzem Swiata we wszystkich klasach ( E1, E2, E3) i najstarszym zawodnikiem, który zdobył tytuł - mial 37 lat. Zawsze blisko przyjaciół i zawodników, cierpliwy i życzliwy dla kibiców. Goscilismy go w Polsce w Kwidzynie podczas rund Mistrzostw Swiata w 2008 i 2009 roku. Mika pisał swietny blog, w którym zdradzal mnóstwo szczegółów ze swojej wspaniałej kariery. Link do tego blogu od początku znajduje się na naszej stronie.
Nie tak powinny kończyć się kariery takich wspaniałych sportowców, ale niestety takie rzeczy się zdarzają. Tragedia ta uderza szczególnie mocno, bo nam jeżdżącym wydaje się, że takim fachowcom jak Mika nic stać się nie może. A jednak może. Każdy potrzebuje odrobinę szczęscia, a wygląda na to, ze Mika Ahola wyczerpal swój limit. Będzie nam go bardzo brakowało, bo w swiatku Enduro Mika swiecił najjasniejszym blaskiem.
Rodzinie i żonie składamy wyrazy współczucia.

PZM Warszawa w Granadzie, czyli nasi na 75 ISDE - 2000

2012-01-13T17:55:00.006+01:00

Jarek Ozdoba zdecydował się wreszcie podrzucić cos na naszą stronę. Tym razem historia toczy się w roku 2000, a bohaterami są Bartek Obłucki, Łukasz Bartos i Łukasz Kurowski. Ten ostatni na zdjęciu obok z MP w 2006 roku, kiedy Qurak rządził w polskim Enduro.

W kronikach dziejów Polskiego Związku Motorowego ( który - jak twierdził we swej fraszce Stanisław Jerzy Lec: " prężny jest i zdrowy " ) rok 2000 - lub jak wolą zwolennicy magii dat: Dwutysięczny - zapisał się jako rok jubileuszu półwiecza istnienia organizacji. Miedzy innymi w ramach owego pięćdziesięciolecia rzucono pomysł wystawienia na też jubileuszowej, bo 75 Sześciodniówce Motocyklowej z bazą w andaluzyjskiej Granadzie, polskiego zespołu seniorów w najważniejszej kategorii imprezy - World Trophy. W tym towarzystwie nie oglądano naszych rodaków od pięciu lat. Po jeleniogórskiej ISDE w 1995 roku, będącej dla naszych zespołów istną klęską na własnym podwórku ( będzie jeszcze okazja o tym wspominać, jak sądzę ) w latach 1996 - 1997 wystawialiśmy jedynie trzyosobowy zespół klubowy pod szyldem PZMotu, w australijskim Traralgon w 1998, ku zawodowi miejscowej Polonii, byliśmy Wielkimi Nieobecnymi, natomiast w 1999 roku w Portugalii samotnie polskich barw bronił Bartosz Obłucki. A zatem latem 2000 roku w krajowym światku Enduro powiało sensacją. Polski Związek Motorowy ustawił poprzeczkę uprawniającą do kandydowania do zespołu Trophy na wysokości dwustu punktów zdobytych w rajdach serialu Mistrzostw Europy, który to dorobek stanowił przepustkę do trzydniowego Finału ME w portugalskim Tomar. Wymogi spełnili: Bartosz Obłucki, Wojciech Rencz, Maciej Wróbel, Ryszard Augustyn i Zbigniew Przybyła. W szerokim składzie do startu w Tomar znalezli się jeszcze Łukaszowie: Bartos i Kurowski, a także wykładający własne środki na start w Portugalii Marek Przybysz i Piotr Krasuski. Ale - jak to nader często w życiu bywa, gdy doszło do bardziej szczegółowych rozmów na temat spraw finansowych dotyczących startu Polaków na ISDE w Granadzie pojawiły się spore rozbieżności na linii: PZM - zainteresowani zawodnicy. Jak łatwo się można domyśleć, sprawa startu polskiego zespołu World Trophy na 75 ISDE trafiła do kosza. Honoru Biało-Czerwonych w górach Andaluzji miał bronić jedynie trzyosobowy zespół klubowy ( Bartosz Obłucki, Łukasz Bartos i Łukasz Kurowski ) zgłoszony jako PZM Warszawa. Szefem ekipy został Marek Sikora, ówczesny Przewodniczący GKSM. Sewis - sprawa niebagatelna, a często niedoceniana w rajdach Enduro - spoczął głównie na barkach Jarosława Kurowskiego i Jacka Obłuckiego. Hiszpańska jubileuszowa Sześciodniówka miała bazę zlokalizowaną wokół dużego stadionu piłkarskiego w centrum Granady, co stanowi raczej rzadkość na tego typu imprezach. Miejscowa " drogówka " sprawnie zabezpieczała okoliczne ulice i skrzyżowania, a także trasy dojazdowe. Mieszkańcy miasta chyba lubili Enduro, bo nikt nie narzekał na chmary terenowych motocykli kręcących się po grodzie i okolicach. Oficjalnym terminem 75 International Six Days Enduro był 31 pazdziernika - 5 listopada 2000 roku. Ale okazały Start Honorowy odbył się już trzydziestego spod Pałacu Sprawiedliwości. Wystartowało równo sześciuset pięćdziesięciu zawodników z całego świata. W gronie 98 zespołów klubowych trzy dumne polskie sierotki pod szyldem PZM Warszawa. Czy dadzą radę? Dojadą do mety Six Days? Panie i Panowie! 75 Sześciodniówkę Motocyklową uważamy za otwartą! Pierwszy dzień ISDE nie był zbyt wymagający, aczkolwiek dominowała trudna górska trasa ze stromymi zjazdami i podjazdami, a tego było 240 kilometrów w jednym z dwóch okrążeń. Do tego dochodziła pogodowa zabawa w deszcz i słońce. Ale trasa - choć wymagająca kondycji i " pary " w rękach - to jedno, a próby: Cross Test i Enduro Test, gdzie trzeba na całego walczyć z umykającym czasem i zmiennym terenem, to drugie. I oto, po zakończeniu zmagań pierwszego dnia Sześciodniówki i ogłoszeniu wyników, w polskim obozie szok, zaskoczenie i radość. PZM Warszawa wśród klubów na czwartym miejscu! Tyle, że do końca imprezy jest jeszcze pięć długich, pełnych niewiadomych, dni... Dzień drugi andaluzyjskiej edycji Six Days był powtórką dnia poprzedniego. Ta sama trasa, ale już wybita, takie same próby i identyczne limity czasowe. Przebito jedynie znaki kierunkowe na te z obowiącym drugiego dnia kolorem. Trwa pogodowa zabawa w zmienność - upał zmienia się w chłód i deszcz, by po jakimś czasie słońce podnosiło skalę termometrów ostro w górę. W klasie 250 4T nasz Bartosz Obłucki oscyluje w pobliżu czołówki. Jadąc fabryczną Husqvarną lokuje się na ósmej pozycji. Używający KTM-ów 125 EXC obaj Łukaszowie zajmują odpowiednio miejsca - 54 ( Kurowski ) i 57 ( Bartos ). W gronie klubowiczów nasze trio nadal na czwartej lokacie. W gronie ekip walczących o najwyższą stawkę imprezy, czyli World Trophy, niepokojące wieści dochodzą z obozu Finlandii. Samuli Aro fatalnie " poszedł w kozły ", czego efektem było złamanie obojczyka i nogi. Czy Finowie w piątkę obronią zdobyte w roku 1999 World Trophy? Dzień trzeci 75 ISDE przyniósł kolejną sensację rodem z obozu fińskiego. Silnik ( wzruszająco wiernego tej marce ) Husqvarny WR 125 Petteri Silvana zastrajkował na półmetku imprezy! Tak oto murowani faworyci Sześciodniówki w Granadzie wylądowali na dziewiętnastym miejscu w kategorii World Trophy. Na prowadzenie wysunęli się Włosi wyprzedzając gospodarzy. Podczas startu zanotowano jedynie t r z y stopnie Celsjusza, ale było słonecznie i sucho, co spowodowało wprowadzenie czasów " A ". Co było słychać w gronie najbardziej nas interesujących klubowych trójek? Zacznijmy od dobrych wieści. Zespół PZM Warszawa nadal na miejscu czwartym. Bartosz Obłucki nie opuszcza ósmej pozycji, ale jest drugi w klasie wśród zawodników używających motocykli Husqvarna TE 250. Za to w KTM-ie Łukasza Bartosa dzieją się jakieś cuda z instalacją elektryczną. Mimo to nasz zawodnik melduje się na pięćdziesiątym piątym miejscu w klasie 125. Łukasz Kurowski jadący także jednośladem z Mattighofen, ale bezawaryjnym ( odpukać! ) lokuje się na pięćdziesiątej pierwszej pozycji. Czwarty dzień 75 Sześciodniówki Motocyklowej przynosi po nocnej ulewie istne grzęzawisko na trasie. Posypały się spóznienia, protesty spływały do Jury lawinowo, anulowano czasy zastępując je wariantem " C ", wprowadzano dorazne objazdy - słowem: całkiem niezłe zamieszanie! Ale pomimo tego całego zamętu, a także niepokojących stuków i gwizdów w silniku motocykla Łukasza Bartosa zespół PZM Warszawa nadal widnieje w klasyfikacji na czwartym miejscu! Piąty dzień andaluzyjskiej Sześciodniówki przyniósł wiele wieści mogących bardziej wrażliwych przyprawić o palpitacje. Aby skala gradacji była odpowiednia zacznijmy od Łukasza Bartosa. Silnik jego KTM-a definitywnie padł p i ę ć d z i e s i ą t kilometrów przed metą dnia! Z doskonałej - biorąc pod uwagę możliwości i konkurencję - pozycji czwartej efektownie zjeżdżamy na tyłku, by wylądować na pięćdziesiątym drugim miejscu wśród zespołów klubowych. Pociechą jest awans Bartosza Obłuckiego na piątą lokatę w klasie 250 4T i skok na czterdzieste miejsce Łukasza Kurowskiego w 125. Ale chyba nie wszystko jest do końca stracone...Międzynarodowe Jury na skutek stanowczych protestów, popartych twardymi argumentami, ekip Portugalii, Meksyku i Argentyny, anuluje drugą i trzecią próbę Cross Test. Wcześniej, po nocnej burzy, odwołano skracając trasę trzy ostatnie Punkty Kontroli Czasu. W ten sposób Day Five ogranicza się do bez mała półtorej " kółka ". Decyzja Jury przynosi też dobre nastroje wśród naszych - PZM Warszawa wraca na czwarte miejsce! Jest tylko jeden problemik - motocykl Łukasza Bartosa nie został wprowadzony do Parc Ferme... Na szczęście jeden z haczyków regulaminu ISDE zezwala na jednokrotny start pomimo nieukończenia poprzedniego dnia przez zawodnika z zespołu klubowego, a więc jest nadzieja... Łukasz Bartos dostał dość nieoczekiwaną propozycję użyczenia jednostki napędowej od startującej w tej Sześciodniówce... Japonki. Gejszę mocna kontuzja wyeliminowała z jazdy, kończąc jej udział w International Six Days Enduro. Jakich uroków, argumentów i inych zakusów użyli nasi wobec dziewczyny z Kraju Kwitnącej Wiśni niechaj pozostanie ich tajemnicą... Szósty dzień Six Days to tradycyjnie krótka ( w porównaniu z poprzednimi etapami ) trasa i finałowy motocross, emocjonujący nie tylko publiczność, ale także dziennikarzy, zawodników i inne osoby, które w każdej Sześciodniówce są po prostu nieodzowne. Jak wiadomo - podczas ISDE walka trwa do samego końca. Łukasz Bartos jadący poza konkurencją przeżył po raz kolejny chwilę zwątpienia. Pożyczony od dziewczyny z dalekiej Japonii silnik rodem z Mattighofen efektownie eksplodował! Fatum, czy co? Ale - co tam! Sa też inne i to bardziej pomyślne wieści. Bartosz Obłucki jest trzeci na motocrossie w swojej klasie. Hiszpańskie hostessy z Telefonica Movi Star gorąco obcałowują Polaka! Łukasz Kurowski jest osiemnasty na mecie wobec czterdziestu startujących w jego grupie. Szkoda tylko, że było tak niewiele polskich flag... Ostatnie posiedzenie Międzynarodowego Jury przynosi kolejne zaskoczenie: druga pętla przedostatniego dnia Sześciodniówki zostaje anulowana! Z powodu dużej ilości kurzu ograniczającego wioczność ( ciekawe - przecież zawodnicy jechali dojazdówkę, a potem ścigali się na motocrossie! ) anulowano też rezultaty dnia szóstego. Para poszła w gwizdek... Jak było, tak było, ale trzeba uczciwie przyznać, że nasza trójka zgłoszona do udziału w 75 Sześciodniówce Motocyklowej dokonala dużo większego wyczynu niż się od nich spodziewano. Jarosław Ozdoba

Świąteczny MX na plaży w Gdyni

2012-01-09T15:55:00.010+01:00

Chronometraż przy pracy:)

Po raz drugi Gdynia gosciła zawodników chcących pomóc WOSP Jurka Owsiaka, a jednoczesnie zaprezentować swoje umiejętnosci podaczas wyscigów na plaży. Również tym razem pokazy były organizowane staraniem Mirka Kowalskiego, gdyńskiego Magistratu i klubu Cafe Contrast.Pogoda całkiem nieźle dopisała, jak na tę porę roku. Tor przygotowany na plaży rozjeżdżał się bardzo szybko i, jak to w piasku, nikt nie mial łatwo.

Wolontariuszki WOSP

Lecz nawet ci, którzy radzili sobie raczej słabo, niestrudzenie pokonywali kolejne okrążenia prezentując licznie zgromadzonym kibicom calkiem poprawną technikę jazdy wzbogaconą o widowiskowe paciaki, jakie mogą się przytrafić nawet najlepszym.

Bracia Kędzierscy jeszcze przed wyscigiem

Klasą dla siebie byli bracia Kędzierscy, którzy zdominowali wszystkie wyscigi, w których brali udział. Jedynie Józek Sawicki starał się dotrzymać im kroku i,trzeba przyznać, prezentowal się zupełnie nieźle. Pierwsze miejsce zajął Łukasz Kędzierski, przed Karolem Kędzierskim i Józkiem Sawickim. W klasie zawodników z licencją B najlepiej spisał się Marcin Polnar, który ukończyl swój bieg na pierwszym miejscu przed Wojciechem Kuształą i Darkiem Majakiem.

Depo na bulwarze nadmorskim

Zaimponowala mi bardzo swietna technicznie jazda najmłodszego uczestnika imprezy - Szymona Staszkiewicza. Szymon jadąc motocyklem 85 ccm zajął doskonałe 4 miejsce w biegu finałowym. Po słabym starcie przebijal się dzielnie przez calą stawkę dużych motocykli, a zdobyte w Holandii umiejętnosci jazdy po piasku można było podziwiać obserwując przejeżdżane przez Szymona elegancko i płynnie, kolejne elementy toru. Najbardziej cieszy nas fakt, że zawodnicy jeźdzli bezpiecznie i mimo wielu upadków nikomu nic się nie stało.

Każdy może zacząć u Mirka Kowalskiego

Tego typu pokazy MX cieszą się dużym zainteresowaniem kibiców, których pojawiło się ze dwa razy tyle co w roku ubiegłym. Wydaje się, że podczas przyszłorocznych pokazów trzeba będzie wytyczyć dodatkowe miejsca dla kibiców na samej plaży, bo od strony bulwaru nie bylo gdzie przsłowiowej szpilki wcisnąć. Poniżej prezentujemy wyniki w poszczególnych klasach.

Film z pokazów zaprezentujemy na stronie w przyszlym tygodniu.

Bieg finalowy

MIEJSCE
1 Łukasz Kędzierski
2 Kędzierski Karol
3 Józef Sawicki
4 Szymon Staszkiewicz
5 Wojciech Kuształa
6 Sabastian Witkowski
7 Kacper Serówka
8 Mateusz Tkaczyk
9 Bartosz Nowacki
10 Darek Majak
11 Kamil Matyjas
12 Marcin Polnar
13 Dawid Konkol
14 Filip Litwiniak
15 Paweł Hlawaty
16 Krzysztof Pastuszka
17 Marcin Spirowski
18 Paweł Lemańczyk
19 Piotr Spandowski
20 Bartosz Markiewicz
21 Piotr Zinko
22 Mariusz Abako
23 Piotr Konkol
24 Rafał Owczarek
25 Adam Stolarski

Licencja B

Miejce
1 Marcin Polnar
2 Wojciech Kuształa
3 Darek Majak
4 Mateusz Tkaczyk
5 Adam Stolarski
6 Krzysztof Pastuszka
7 Kacper Serówka
8 Piotr Spandowski
9 Paweł Hlawaty
10 Marcin Spirowski
11 Piotr Zinko
12 Paweł Lemańczyk
13 Damian Chyla
14 Radosław Banaszewski
15 Piotr Konkol
16 Krystian Stencel
17 Rafał Owczarek
18 Mariusz Abako
19 Radek Wilkowski
Krzysztof Balicki
Bartosz Markiewicz
Leszek Kotewicz
Wojtek Stypa
Paweł Czerniej
Paweł Zaleśkiewicz

Licencja A

Miejsce
1 Łukasz Kędzierski
2 Kędzierski Karol
3 Józef Sawicki
4 Szymon Staszkiewicz
5 Bartosz Nowacki
6 Sabastian Witkowski
7 Kamil Matyjas
8 Dawid Konkol
9 Filip Litwiniak

Harmonogram pokazów MX podczas WOSP w Gdyni

2012-01-02T18:09:00.006+01:00

Publikujemy orientacyjny harmonogram dnia podczas pokazów MX w Gdyni. Więcej informacji u Mirka Kowalskiego. Zdjecie z ubiegłorocznych pokazów. Karol Kędzierski i Łukasz Kurowski w otoczeniu kibiców.

HARMONOGRAM 8.01.2012-WIELKA ORKIESTRA ŚWIATECZNEJ POMOCY
8:00-9:30 ZAPISY I PODZIAŁ NA KLASY
10:00-10:10 PIERWSZY TRENING GRUPY B
10:10-10:20 PIERWSZY TRENING GRUPY A
25 MINUT PRZERWY
10:45-10:55 DRUGI TRENING GRUPY B
10:55-11:05 DRUGI TRENING GRUPA A
11:20-11:30 POKAZ PUNKTOWANY GRUPYB
11:35-11:45 POKAZ PUNKTOWANY GRUPY A

30 MINUT PRZERWY
12:15 POKAZ FINAŁOWY O ZDOBYCIE PUCHARU PREZYDENTA MIASTA GDYNI
12:30 UROCZYSTE WRĘCZENIE PUCHARÓW

KOBIECA SZKOŁA ENDURO

2012-01-02T15:56:00.000+01:00

Z roku na rok powiększa się grono motocyklistek , część dziewczyn wybiera błotne ścieżki i kręte górskie szlaki zamiast równych asfaltowych wstążek. Te z nich które szczęście miały trafić pod skrzydła profesjonalnych trenerów lub doświadczonych przyjaciół radzą sobie w terenie nie gorzej niż ich koledzy, przykładem tu jest choćby Asia Miller, która ściga się z powodzeniem w Mistrzostwach Świata. Inicjatywą X-CROSSA powstały też rozgrywki Pucharu Polski Motocrossu Kobiet. W tej dziedzinie motocyklizmu dzieje się bardzo dobrze, powstają nowe tory motocrossowe i stosunkowo łatwo zdobyć praktyczną wiedzę na wielu zgrupowaniach treningowych MX.

Gorzej jest niestety gdy kobiecie zamarzy się rajd Enduro, czy tylko bezpiecznie chciałaby pośmigać po górskich szlakach. W takich wypadkach pozostaje tylko samodzielne zdobywanie doświadczeń, co nie zawsze bywa bezpieczne i bezbolesne.

W dziedzinie Enduro profesjonalnych szkół jest tyle co kot napłakał. By temu zaradzić i propagować ten piękny sport nie tylko wśród męskiej braci powstaje właśnie Enduro Expert Shool – pierwsza nowatorska szkoła enduro z elementami extreme i trialu.

E.E.S. Szkoli nie tylko kobiety, działa dla wszystkich chętnych, lecz jako jedyna w kraju organizuje oddzielne szkolenia gdzie panie mogą konkurować we własnym gronie.

Ważne jest to że na takie szkolenie mogą one przyjechać z rodziną ,dziećmi i nie będzie to niczym niezwykłym.

Inicjatywa ta wywodzi się z trójmiasta, gdzie odbywać się będzie część zgrupowań, poza tym organizujemy nowatorską formułę eskapady szkoleniowej w góry rumunii i albani. Łączymy szkolenie z uczestnictwem w lokalnych zawodach - niezapomniane wrażenia gwarantowane.

Pod koniec Października odbyło się pierwsze inauguracyjne kobiece zgrupowanie w miejscowości Brenna w Beskidach . Przez dwa dni kursantki dzielnie śmigały w trudnych górskich warunkach przecząc stereotypowemu stwierdzeniu „ jedzie jak baba”.

Zapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą na stronie www.enduroes.pl oraz pod nr tel 501682116. Marcin Spirowski .

Wasz Marcin Spirowski .

Sylwestrowe jeżdżenie :)

2012-01-01T22:18:00.008+01:00

W Sylwestra, korzystając z dobrej pogody, nasza trójmiejska grupa entuzjastów i zawodników offroadowych spotkała sie na pożegnalnym treningu. Oczywiscie żegnalismy stary rok, który pod wzgledem sportowym był całkiem niezły.

Mirek Kowalski zrobił trening dla najmłodszych, a przyjechać mógł każdy, kto choć trochę lubi motocross.

Linki do zdjęć podamy wkrótce, a tak na szybko kilka fotek oddających klimat spotkania.

Motocross w Gdyni podczas WOSP

2011-12-31T00:43:00.003+01:00

Informujemy, że podczas najbliższego finału WOSP w Gdyni odbędzie sie druga edycja zawodów motocrossowych o Puchar Prezydenta Gdyni. Miejsce - plaża miejska przy Contrast Cafe. Szczegóły na plakacie i u Mirka Kowalskiego. Zapraszamy wszystkich kibiców i zawodników.

Kalendarz PZM na sezon 2012

2011-12-22T10:11:00.003+01:00

Mamy już nowy kalendarz zawodów na kolejny sezon. Poniżej podajemy terminy zawodów Enduro i Cross Country. Przy okazji życzymy koleżankom i kolegom wesołych i spokojnych Swiąt, a także udanego, szczególnie sportowo, Nowego 2012 Roku.

Enduro - Mistrzostwa Polski

14/15.04.2012 - I /II runda MP, I/II runda PP – Sokółka - Zarząd Okręgowy PZM Białystok
19/20.05.2012 - III /IV runda MP, III/IV runda PP – Opole - Stowarzyszenie Hawi Racing Team
16/17.06.2012 - V /VI runda MP, V /VI runda PP – Siemiatycze - Zarząd Okręgowy PZM Białystok
1 / 2 .09.2012 - VII /VIII runda MP, VII/VIII runda PP – Kielce - KTM »Novi » Kielce
13/14.10.2012 - IX /X runda MP, IX/X runda PP – Suwałki - Zarząd Okręgowy PZM Białystok

Cross Country - Mistrzostwa Polski

31.03/1.04.2012 - I/II runda MP, I/II runda PP – Białystok - Zarząd Okręgowy PZM Białystok
28/29.04.2012 - III/IV runda MP, IV/V runda PP – Kwidzyn - Kwidzyński Klub Motorowy im. Jana Młynarskiego
12/13.05.2012 - V/VI runda MP, VI/VII runda PP + Puchar Europy – Łęczna - GKS Górnik Bogdanka S.A. Łęczna
2/3.06.2012 - VII/VIII runda MP, VIII/IX runda PP – Siemiatycze - Zarząd Okręgowy PZM Białystok
30.06/1.07.2012 - IV runda MP, X/XI runda PP – Opole - Stowarzyszenie Hawi RacingTeam
14/15.07.2012 - V runda MP, XII/XIII runda PP – Radom - Radomskie Towarzystwo Motocyklowe
11/12.08.2012 - VI runda MP, XV/XVI runda PP + Puchar Europy – Kielce - KTM »Novi » Kielce

Cross Country - Puchar Polski

21/22.04.2012 - III runda PP – Chełmno - KM »Wisła » Chełmno
28/29.07.2012 - XIV runda PP – Nowy Kościół - SMK « Krzeniów »
18/19.08.2012 - XVII runda PP – Chojno-Młyn - MK »Unia » Poznań
15/16.09.2012 - XVIII runda PP – Wałbrzych - Wałbrzyskie Stowarzyszenie Motocyklowe Chełmiec
29/30.09.2012 - XIX runda PP – Suwałki - Zarząd Okręgowy PZM Białystok

Kalendarz UEM 2012

2011-11-28T16:37:00.004+01:00

Europejska Unia Motocyklowa opublikowała już swój kalendarz zawodów na kolejny sezon. Mistrzostwa Europy Enduro i Puchar Europy Cross Country, będzie miał w przyszlym roku dosć korzystny układ dla zawodników z Polski. Zawody odbędą się dosć blisko i pewnie te z cyklu XC będą połączone z Mistrzostwami Polski. Kalendarz poniżej.

Enduro European Championship
Date Venue
26-27/05 Arsič/ITA
21-22/07 Paikuse/EST
28-29/07 Ogre/LAT
17-19/08 Kosice/SVK final 3 days

Cross Country
Date Venue
12-13/05 Leczna/POL
02-03/06 Domaniza/SVK
11-12/08 Kielce/POL

Enduro 2011 - film

2011-11-15T17:27:00.005+01:00

Alex Vigneau kamerzysta ABC Communication,tj. firmy zajmującej się współorganizacją Mistrzostw Swiata Enduro stworzyl ponad godzinny film obejmujący najciekawsze momenty sezonu 2011. Informujemy o możliwosci jego zakupu, choć sami go nie oglądalismy. Cóż, kto nie ryzykuje, szampana nie pije:-). Zatem jeżeli ktos ma ochotę zaryzykować 25 EUR po to aby podczas zimowych wieczorów popatrzeć na chłopaków z Mistrzostw Swiata, to podajemy namiary:

Already available in French and English version, the 2011 Best Of is entirely essential for all Enduro riders!!
Price : 23 Euros + 2 Euros (postage cost) = 25 Euros
Order: ABC COM – Tel 00.33.5.65.45.76.14 – enduro.abc@orange.fr
Payment: Transfer bank to ABC Communication

Mistrzostwa Świata Enduro 2012

2011-11-04T17:24:00.000+01:00

Pojawiły się pierwsze kalendarze zawodów off roadowych w przyszłym sezonie. Wprawdzie nasze krajowe jeszcze nie są gotowe, ale publikujemy kalendarz zawodów o Mistrzostwo Świata w Rajdach Enduro.

March 24/25 : CHILE (Talca)
March 31 / April 1 : ARGENTINA (San Juan)
May 5/6 : SPAIN (tba)
May 12/13 : PORTUGAL (Torres Vedras)
June 30 / July 1 : ITALY (Castiglione Fiorentino)
August 25/26 : SWEDEN (Karlsborg)
September 1/2 : FINLAND (Heinola)
October 20/21 : FRANCE (Brignoles)

Zakończenie sezonu Cross Country Pucharu Morza Bałtyckiego

2011-10-25T21:42:00.001+02:00

Zawody Cross Country Pucharu Morza Bałtyckiego przybrały nieoczekiwaną formę, charakteryzują się tym że niemalże każda runda jest jakąś ciekawostką. Sama lokalizacja rund jest już dużą atrakcją, poza Piłą rundy te były organizowane w Mielnie, Darłowie, Mirosławcu no i teraz ostatnie dwie odbędą się w malowniczej miejscowości Czaplinek na trasie Wałcz – Kołobrzeg, gdzie dnia 29.10 2011r. odbędzie się VIII runda Indywidualnych Mistrzostw Puchar Morza Bałtyckiego i 30.10.2011r. III runda Zespołowych Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego.

Trasa cross – country długości 3.5 km jest zlokalizowana na terenie przyszłego toru motocrossowego obok wsi Niwka, jadąc z Czaplinka trasą nr 20 w kierunku Mirosławiec, Złocieniec na obrzeżach miasta skręcić w lewo na Stare Kaleńsko.

Hitem tego sezonu stały się zespołowe mistrzostwa, które dostarczają wielu emocji uczestnikom i obserwatorom tych zawodów. Dotyczy to zarówno w klasie licencja jak i amator, z obserwacji widać że rywalizacja zespołowa przypadła do gustu zawodnikom. Zapraszamy również zawodników motocrossowych bo trasa jest bardziej motocrossowa niż cross – country więc na pewno będzie im odpowiadała. Wiemy że te zawody to nie 15 minut jazdy i crossowy boją się ale jest dowolna ilość zmian więc nie powinno być problemu a przy okazji mogą się sprawdzić w takiej formie zawodów.
Amatorzy nie posiadający licencje mogą przystąpić do egzaminu.

Po niedzielnych zawodach w malowniczo położonym nad jeziorem pałacu OSiR Stare Kaleńsko, odbędzie się uroczyste zakończenie sezonu Pucharu Morza Bałtyckiego i rozdanie pucharów mistrzowskich za sezon. W ośrodku tym jest zlokalizowana baza noclegowa zawodów po bardzo przystępnych cenach – 30,-zł od osoby. Ośrodek jest do dyspozycji już od piątku, istnieje możliwość wykupienia wyżywienia. W sobotę planujemy zorganizowanie nad wodą ogniska integracyjnego.
Więcej informacji na www.cross-atvpila.pl lub tel. 788 391 161
Gorąco zapraszamy.

Informacje i zamawianie noclegów oraz wyżywienia INDYWIDUALNIE pod numerem telefonu: 94 375 52 56, kom. 502 033 060, 502 033 070 – Pan Maciej Nowicki.

REGULAMIN UZUPEŁNIAJĄCY
VIII Runda Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego
III Runda Zespołowych Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego
Cross Country
Czaplinek, 29/30.10.2011 r.

I. Organizator: Towarzystwo Motorowe „Drogbud Cross – ATV” Piła
Adres: 64-920 Piła, Al. Powstańców Wlkp. 201
Kontakt: tel./fax. (61) 2961947, tel. kom. 788 391 161 e-mail: waldemar.iracki@wp.pl
Strona internetowa www.cross-atvpila.pl , Urząd Miasta Czaplinek.

II. Założenia
Zawody odbywają się na zlecenie Gestora Pucharu którym jest Zarząd Okręgowy PZM w Szczecinie, zgodnie z Regulaminem Ramowym Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego w
Cross Country na 2011 rok.

III. Miejsce zawodów
Czaplinek, Tor cross – country jest zlokalizowany na terenie na terenie przyszłego toru motocrossowego i byłego urobiska kruszywa obok miejscowości Niwka ( jadąc z Czaplinka trasą nr 20 w kierunku Drawska Pomorskiego, po około 4 km skierować się na Stare Kaleńsko).

IV. Władze zawodów
Sędzia zawodów - Andrzej Gaszewski licencja P nr 97/02
Dyrektor zawodów - Waldemar Iracki licencja P nr 103/02

Koordynator ds. organizacyjnych - Krzysztof Czubak
Kierownik biura zawodów - Joanna Gazda
Kierownik komisji technicznej - Paweł Meres
Kierownik Parku maszyn - Arkadiusz Guzek
Kierownik trasy - Grzegorz Serówka
Kierownik start - meta - Dawid Pauszek
Kierownik chronometrażu - Paulina Iracka
Lekarz zawodów - Krzysztof Moks

V. Zasady rozgrywania zawodów
Zawodnicy zaczynają wyścig ze wspólnego startu systemem Le Mans. Koniec wyścigu jest sygnalizowany przez sędziego mety po upływie czasu podanego w niniejszym regulaminie. Zawodnik znajdujący się na trasie po upływie limitu czasu danego biegu, ma prawo dokończenie tego okrążenia i będzie ono mu zaliczone do końcowej klasyfikacji. Bieg zostanie zamknięty po upływie sumy dwukrotnego czasu ostatniego okrążenia zwycięzcy danego biegu, licząc od momentu przekroczenia przez niego linii mety. Po upływie tego czasu okrążenie to (ostatnie) danemu zawodnikowi nie będzie zaliczone.
Zawodnicy są klasyfikowani na podstawie zapisu ilości pokonanych okrążeń trasy. Przy równej ilości okrążeń liczy się łączny czas tych okrążeń. Klasyfikuje się tych zawodników, którzy zaliczą minimum l okrążenie trasy.
Zasady rozgrywania Zespołowych wyścigów w załączonym regulaminie.

VI. Nagrody
W każdej klasie puchary do trzeciego miejsca.

VII. Zgłoszenia
Zgłoszenia można dokonać elektronicznie na adres e-mail: zgloszeniezawody@wp.pl do dnia 12.10.2011r lub na oryginalnych drukach (do pobrania na naszej stronie www.cross-atvpila.pl ) w dniu zawodów, na jedna godzinę przed startem pierwszej klasy.

VIII. Wpisowe
Wpisowe do zawodów wynosi dla wszystkich klas - 100 zł. jeden dzień, 170zł. za dwa dni
Opłata za egzamin 50 zł plus 25 zł ubezpieczenie

IX. Biuro zawodów
Biuro zawodów czynne w dniu 15.10.2011r. od godz. 8.00 - do końca zawodów.
W biurze zawodów należy przedstawić następujące dokumenty:
 licencję C lub B i A ważną na 2011 rok
 certyfikat
 kartę zdrowia sportowca z aktualnym wpisem badań lekarskich
 wypełnioną kartę zgłoszenia do zawodów
 dokument tożsamości (tylko uczestnik bez licencji)
 zaświadczenie o zdolności od lekarza sportowego (tylko uczestnik bez licencji)
 zgodę rodziców lub opiekuna prawnego na udział w zawodach (tylko niepełnoletni uczestnik bez licencji).

Zawodnicy nie posiadający licencji C muszą przystąpić przed startem do egzaminu teoretycznego. Obowiązują zasady jak w pkt. III Regulaminu do Zasad Rozgrywek Cross Country na 2011r

X. Trasa
Długość 4000 m, szer. 6 -10 m, o nawierzchni piaszczysto trawiastej, przebiega trasą cross - country na przygotowywanym torze motocrossowym.

XI. Odbiór trasy
Przez sędziego zawodów odbędzie się o godz. 9.00 w dniu zawodów.

XII. Odbiór techniczny
Odbiory techniczne zostaną przeprowadzone zgodnie z RSM w godzinach podanych w harmonogramie czasowym zawodów.

XIII. Odprawa
Kierownicy ekip i zawodnicy- w parku maszyn wg zał. harmonogramu zawodów.

XIV. Park maszyn
Zlokalizowany w bazie zawodów. Mycie pojazdów w parku maszyn jest zabronione. W parku maszyn obowiązują maty środowiskowe pod pojazdy w miejscu ich serwisowania.

XV. Strefa napraw
Przy torze w okolicach parku maszyn znajduje się STREFA NAPRAW- miejsce wyznaczone przez organizatora do napraw oraz uzupełniania paliwa i płynów w czasie trwania wyścigu.
Na terenie STREFY NAPRAW może przebywać tylko zawodnik biorący udział w wyścigu i jeden jego mechanik. Uzupełnianie paliwa może się odbywać wyłącznie przy zgaszonym silniku. Podczas serwisowania w STREFIE NAPRAW obowiązuje wyposażenie jak w pkt. XIV.

XVI. Wyposażenie zawodnika
Zawodnicy muszą być wyposażeni zgodnie z RSM pkt.04.65 i 04.67. Numery startowe zostaną nadane przez organizatora wg kolejności zgłoszeń. Dopuszcza się motocykle odpowiadające normom przewidzianym w RSM. Ogumienie motocrossowe lub enduro. Obowiązuje kask
z aktualną homologacją.

XVII. Klasy biorące udział w zawodach:

- klasa Quad 2K młodzik - wiek od 10 do 14 lat, poj. do 200cc 2T i 250cc 4T, licencja C lub bez licencji, czas wyścigu 25 minut
- klasa Quad 2K - wiek od 15 lat, poj. do 750cc, licencja C lub bez licencji, czas wyścigu 1 godzina
- klasa Quad 4K - wiek od 17 lat, poj. do 1000cc, licencja C lub bez licencji, czas wyścigu 1 godzina
- klasa Quad Open - poj. do 1000cc, wiek od 15 lat dla 2K i od 17 lat dla 4K, licencja A i B, czas wyścigu 1 godzina;
- klasa Junior - wiek od 14 do 21 lat, motocykle o poj. do 250cc 2T i do 450cc 4T, licencja C lub bez licencji , czas wyścigu
1 godzina i 30 minut
- klasa Senior - wiek od 17 lat, motocykle o poj. powyżej 90cc 2T i 175cc 4T, licencja C lub bez licencji, czas wyścigu 1h i 30 minut
- klasa Licencja - wiek od 14 lat, motocykle o poj. od 125 2T lub od 250 4T,
licencja A i B, czas wyścigu 1 godzina i 30 minut
- klasa Weteran - wiek od 40 lat (od rocznika 1971), licencja A, B i C,
motocykle o poj. od 125cc, czas wyścigu 1 godzina i 30 minut

Klasę stanowi minimum czterech zawodników.

XVIII. Start:
Zawodnicy są zobowiązani do stawienia się na miejsce startu 10 minut przed startem i wyłączyć silnik. Kolejność startu wg założeń harmonogramu czasowego,
Start odbywać się będzie według procedury Le Mans z wyłączonym silnikiem. Na znak startera zawodnicy ustawieni na jednej linii, wyznaczonej przez startera dobiegają do pojazdów.
Start do pierwszego biegu wg załączonego harmonogramu zawodów.
Czas trwania wyscigu wg załączonego harmonogramu zawodów.

XIX. Udział zawodników zagranicznych
Dopuszcza się udział zawodników zagranicznych spełniających warunki niniejszego regulaminu.

XX. Wyniki
Nieoficjalne- 15 min. po każdym biegu.
Oficjalne- 30 min po wywieszeniu nieoficjalnych wyników.

XXI. Protesty
Zgłoszenia protestów zgodnie z RSM pkt. 11.6.

XXII. Ubezpieczenie
Zawody są ubezpieczone od odpowiedzialności cywilnej OC a osoby funkcyjne od NNW. Organizator nie odpowiada za ewentualne straty i szkody w stosunku do zawodników i ich sprzętu jak i szkody oraz straty spowodowane bezpośrednio w stosunku do osób trzecich i ich mienia.

XXIV. Postanowienia końcowe
We wszystkich sprawach nie unormowanych niniejszym regulaminem zastosowanie maja przepisy Regulaminu Ramowego rozgrywek, RSM oraz komunikaty GKSM. Ostateczna interpretacja regulaminu pozostaje w gestii Sędziego Zawodów.
W przypadku odwołania zawodów z istotnych powodów takich jak nagłe załamanie pogody, katastrofy ekologicznej, zakłócenie porządku mogące zagrozić bezpieczeństwu zawodnikom i kibicom oraz podobne zdarzenia, nie powstałe z winy organizatora, organizatorzy nie będą ponosić żadnej odpowiedzialności wobec zawodników, a opłaty wpisowe nie będą zwrócone.

Zatwierdzone przez:
Gestor Pucharu Morza Bałtyckiego
ZO PZM w Szczecinie
dnia ...................
Dyrektor zawodów

Waldemar Iracki

Zasady rozgrywek
Zespołowych Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego
Cross Country 2011r.

I. Zasady Mistrzostw

W sezonie 2011r. Odbędą się trzy rundy Zespołowych Mistrzostw Pucharu Morza Bałtyckiego.

II. Zespół

Zespól stanowi trzech zawodników z dowolnej klasy na motocyklach lub quadach, zwanych dalej pojazdami, startujących z jednym numerem startowym. Dopuszcza się zespół dwuosobowy za zgodą władz zawodów. Nie dopuszcza się zespołów mieszanych np. 2 motocykle + 1 quad itp. Zespół mogą stanowić zawodnicy z dowolną kategorią pojazdu. Zawodnik zgłoszony do mistrzostw w pierwszej rundzie nie może zmieniać zespołu. Jest to możliwe jedynie w przypadku rozpadu jego zespołu z którym przystąpił do rozgrywek. Zespół może w sezonie uzupełniać, nie zmieniać maksimum jednego zawodnika. Może również kontynuować swój skład w okrojonym składzie o jednego zawodnika, to dotyczy tylko zespołów które zaczęły mistrzostwa w trzyosobowym składzie. W przypadku rozpadu zespołu zawodnicy ci mogą wstąpić do innych zespołów.
Zespół otrzyma od organizatora jeden plastron z numerem, który zawodnicy muszą sobie przekazać podczas zmiany. Podczas wyścigu każdy zawodnik musi dokonać co najmniej jednej zmiany w strefie zmian. Czas zmian i ich ilość należy wyłącznie do strategii zespołu. Zespół mogą stanowić zawodnicy w/g podziału na rodzaj licencji i kategorię pojazdu - motocykl lub quad (podział klas poniżej). Zawodnicy zespołu mogą startować na jednym pojeździe lub każdy na swoim. Każdy zespół może występować pod dowolną ( nie obraźliwą i wulgarną) nazwą.

III. Klasy

Zespół Kat. I – licencja C, B, A wiek od 14 lat, pojazd quad
Zespół Kat. II – licencja C, wiek od 14 lat, pojazd motocykl
Zespół Kat. III – licencja B, A wiek od 14 lat, pojazd motocykl

IV. Sprzęt

Pojazdy po odbiorze technicznym muszą być zgłoszone do jednego z zespołów. Podczas wyścigu zawodnik może zmieniać sprzęt tylko w wyznaczonej przez organizatora strefie zmiany zawodnika zespołu. Pojazdy zgłoszone do zespołu muszą być wstawione do strefy zmiany co najmniej 10 min przed startem. Wyprowadzenie pojazdu lub wyjechanie nim po tym czasie ze strefy oznacza wycofanie go z zespołu. W razie defektu pojazdu na trasie zawodnik musi go dostarczyć do strefy zmiany we własnym zakresie, bez korzystania z obcej pomocy (dopchnąć lub dojechać). Zawodnik może skorzystać z obcej pomocy tylko w przypadku stwarzania zagrożenia dla innych uczestników wyścigu. Zawodnik gdy dostarczy zdefektowany pojazd do strefy napraw może go tam pozostawić i przejść do strefy zmiany by skorzystać z innego pojazdu swojego zespołu. Pojazd zdefektowany po naprawie przez mechanika może być ponownie wstawiony do strefy zmiany.

V. Strefa tankowania i napraw

Wszelkie naprawy oraz uzupełnienie płynów i paliwa w motocyklu mogą być dokonane tylko w wyznaczonej strefie tankowania i napraw. Wyjątek stanowią drobne naprawy na trasie w przypadku gdy nie jest możliwe dostarczenie przez zawodnika motocykla do strefy napraw, pod warunkiem że naprawy dokona sam zawodnik używając posiadanych lub dostarczonych mu części i narzędzi. W strefie tankowania i napraw może przebywać dwóch mechaników jednego zespołu. Wszelkie prace serwisowe mogą być dokonywane po ustawieniu motocykla na macie ekologicznej.

VI. Strefa zmian

W strefie zmian jest dokonywana zmiana zawodników zespołu lub motocykla. W strefie tej może przebywać tylko sędzia kontrolujący właściwość przebiegu zmian, osoby funkcyjne zawodów oraz zawodnik dający zmianę w zespole. Przy zmianie nie wolno zawodnikowi korzystać z żadnej pomocy z wyjątkiem wzajemnej pomocy zmieniających się zawodników. Przy wyjeździe ze strefy zmiany zawodnik musi udzielić pierwszeństwa zawodnikowi znajdującemu się na trasie.

VII. Klasyfikacja

Wszyscy zawodnicy danego zespołu otrzymuję równą ilość punktów za dane miejsce np. za zajęcie pierwszego miejsca przez zespół każdy zawodnik otrzymuje 25 pkt. itd.
Zespoły są klasyfikowane na podstawie zapisu ilości pokonanych okrążeń trasy stosownie do kolejności przekraczania linii mety. Klasyfikuje się te zespoły, które zaliczą minimum l okrążenie trasy wg poniższej tabeli punktowej.
M-ce 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Pkt 25 22 20 18 16 15 14 13 12 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Punkty te są zaliczane do klasyfikacji zespołowej i klubowej zawodnika.

VIII. Nagrody

Nagrody otrzymuje każdy zawodnik pierwszych trzech zespołów w każdej klasie.

IX. Postanowienia końcowe

Ostateczna interpretacja niniejszego regulaminu pozostaje w gestii Sędziego Zawodów.

HARMONOGRAM CZASOWY ZAWODÓW

Cross Country
Czaplinek, 29/30.10.2011 r.

1. Biuro zawodów czynne:
sobota/niedziela: 29/30.10.2011 – od godz 8.00 do końca zawodów
2. Odbiór trasy przez sędziego: godz. 9.00
3. odbiory techniczne:
sobota niedziela
kat. I (quady) 8.00 do 10.00 8.00 do 9.00
kat. II 9.00 do 10.30 8.00 do 10.00

4. Egzamin na certyfikat: 10.00

5. Odprawa zawodników w parku maszyn:
sobota godz. 10.30
6. Start:
sobota 29.10.2011

godz. 11.00 – kat młodzik – okrążenie zapoznawcze
godz. 11.05 – start – czas trwania wyścigu 25 min
godz. 11.50 - kat. I ( quady) – okrążenie zapoznawcze.
godz. 12.00 – start - czas trwania wyścigu 1 godzina
godz. 13.20 – kat. II (motocykle) – okrążenie zapoznawcze
godz. 13.40 – start – czas trwania wyścigu 1 godzina 30 minut

niedziela 30.10.2011r.

godz. 11.00 – kat zespoły – okrążenie zapoznawcze
godz. 11.20 – start zespołów, czas trwania wyścigu 3 godziny

W przypadku większej ilości zawodników w kat. I wyścig zostanie podzielony na dwie grupy które wystartują oddzielnie. Taka zmiana zostanie ogłoszona na odprawie zawodników.

Około godz 16.00 - w Ośrodku Wypoczynkowym Stare Kaleńsko - ogłoszenie wyników
i uroczyste rozdanie Pucharów Morza Bałtyckiego za sezon 2011

Kielcberg 2011

2011-10-24T18:39:00.003+02:00

Jarek Ozdoba relacjonuje tegoroczny Kielcberg. Imprezę na której warto być, bo z roku na rok staje się coraz ciekawsza i chyba coraz trudniejsza.

Niedziela dziewiątego pazdziernika 2011 roku poza wyborami parlamentarnymi w pamięci uczestników i widzów trzeciej już edycji imprezy pod nazwą Kielcberg zapadnie jako data całkiem udanych i atrakcyjnych w formie zawodów. Główną areną tej imprezy jest od 2009 roku teren nieczynnej kopalni kruszywa Trzuskawica-Wierzbica nieopodal Sobkowa w powiecie jędrzejowskim. Owa kopalnia to po prostu malowniczy kamieniołom z wyrobiskiem o głębokości około trzydziestu metrów, otoczony lasem i polami. Autor trasy, tegoroczny Mistrz Polski Enduro w klasie Weteran Grzegorz Chorodyński, choć kusiło powtórzenie trasy z przed roku, zdecydował się na pewne zmiany w konfiguracji. Z tego względu kilka podjazdów poprowadzono innym śladem, w kilku przypadkach było bardziej lub mniej stromo. Nieco mniej było też drewnianych belek, a skupisko wkopanych do połowy wysokości opon od kopalnianych wywrotek znalazło się w innym miejscu niż poprzednio, zmieniono też dojazd do niego dodając otaśmowanego " esa ". Na kilka dni przed zawodami konkretnie popadało, więc nie było obaw, iż się będzie nadmiernie kurzyć. Na trasie pojawiły się kałuże i brejowate fragmenty. Ku uciesze kibiców licznie okupujących amfiteatralną koronę wyrobiska, a także atrakcyjne miejsca na trasie - szczególnie oblegane były podjazdy, które bez skrupułów rewidowały umiejętności zawodników - na dnie wyrobiska wykonano dość mocarną podwójną hopkę ( w formie " wielbłąda " ), a także puszczono zawodników oprócz jazdy w labiryncie samosiejek, na przejazd tarką wykonaną, zdaje się w latach świetności kopalni, spychaczem. Z kolei na jednym z sypkich podjazdów spore grono zawodników stosowało, ku uciesze gawiedzi i fotografów, figury polegające na zjezdzie różnymi częściami ciała obok motocykla - quadowcom słusznie nie zaproponowano pokonywania tego stoku. Zresztą, co zrozumiałe, dla zawodników z klas qadów i młodzików odpowiednio skorygowano przebieg i dystans trasy. Trasa okrężna zawierała elementy typowe dla rajdów Enduro, łącznie z przejazdem przez las, podróż polnymi drogami, walkę z pełną korzeni, wybitą nawierzchnią i wyłażącymi spod powierzchni kamieniami. Były też elementy zakrawające na trial, gdzie zawodnicy w ciasnych nawrotach krążyli pośród podziabanego niegdyś koparką pagórka. A że czas i ciasna trasa zbiegły się tutaj razem, więc bywały i spektakularne, aczkolwiek niegrozne w skutkach wywrotki na tym odcinku. W lesie oprócz wspomnianych korzeni, kamieni i kolein, były też fragmenty w sypkim piasku, co powodowało widowiskowe wyrzucanie spod kół fontann piachu. Na odcinku leśnym w pewnym fragmencie trasa wiodła pełnym korzeni holwegiem ograniczonym z jednej strony niemalże pionową ścianą, w budowie której przeważały sporawe kamienie. Owa ściana miała na oko wysokość circa piętnastu metrów. Z kolei z drugiej strony zapędy chłodziła bliska, stroma ściana urwiska. Zawodnicy po pokonaniu wspomnianego holwegu wyskakiwali na progu z solidnego konaru, by wylądować w kopnym piasku między drzewami. Znajdowali się nieliczni, ale jednak, śmiałkowie, którzy w tych przejazdach atakowali ową ścianę przykopalnianą w stylu jazdy w dawno zabronionych cyrkowych " Beczkach Śmierci ", co powodowało obawy pomieszane z podziwem dla ich odwagi w gronie ochroniarzy czynej części kopalni i obserwującej ten fragment Kielcbergu publiki. Jakoś nikt nie zjechał na buzi z tej ściany zamiatając sobą i motocyklem nawierzchnię owej kamienistej ściany, powodując niechybnie przy okazji małą lawinę. Zresztą - odpukać! - na Kielcbergu 2011 nie zanotowano żadnych kontuzji, a karetki ani razu nie uruchomiły silników i migających niebieskich sygnałów. Przy okazji relacjonowania tej imprezy należy zauważyć, że chyba idzie nowe. W Sobkowie pojawili się doskonale znani ze swych specyficznych upodobań fani Enduro z okolic Szewców, czy Jaworzni. Jednakowoż ich aktywność przejawiała się w integracjach towarzyskich za pomocą płynów antystresowych, palenia ognisk, wskazywania - ale nie złośliwego - wariantu przejazdu i komentowania sytuacji na trasie i podjazdach. Z upływem czasu owe komentarze stawały się zrozumiałe jedynie dla je wygłaszających, gdyż z dykcją było trochę trudniej. A z drugiej strony: po co jacyś przypadkowi widzowie mają wtrącać się do rozmowy starych wyjadaczy? Gwiazdą trzeciej edycji Kielcbergu był niewątpliwie Sebastian Krywult, który pewnie wygrał całe zawody i klasę Licencja, gdzie pogodził Jana Folgę i Leszka Drogosza. Klasa Weteran należała do Marcina Tynowskiego, który wyprzedził Zbigniewa Wywiała i Pawła Hobota. W gronie klasy Amator 250 4T najszybszy był Rafał Toszok, przed Jarosławem Michalcem i Marcinem Wrona. Klasa Amator 125-250 padła łupem Michała Pyzowskiego, który pokonał Jakuba Maślanego i Kamila Wojcieszyńskiego. Najwyższe podium w klasie Quad Open przypadło Aleksandrowi Głowackiemu, drugi był Mirosław Wojnowski, a trzeci Marcin Nawrot. W klasie Młodzik najszybciej w kamieniołomie popylał Piotr Szczepanek, który podobnie jak przed laty jego ojciec, pierwsze nauki jazdy terenowym jednośladem pobierał u legendarnego Zbigniewa Banasika. Drugie miejsce w klasie najmłodszych zafasował Kamil Szuta, a trzecim był Grzegorz Nawrot. Wielkim Nieobecnym tych zawodów był tegoroczny Mistrz Polski w klasie Junior 50 Maciej Giemza ( warto wspomnieć o całkiem udanym występie w klasie Junior podczas rajdu w Suchedniowie ), który dzień przed Kielcbergiem doznał złamania kości łódeczkowej nadgarstka. Oczywiście nie został w domu, tylko przyjechał do Sobkowa w nietypowej dla niego roli kibica, witając się ze wszystkimi lewą ręką. Trzeci już Kielcberg w Sobkowie dowiódł, że jest to impreza atrakcyjna i potrzebna, a przede wszystkim licząca się na krajowej scenie off road. Według danych uzyskanych od Szefowej Sztabu w Biurze Zawodów, czyli Doroty Chorodyńskiej w imprezie wzięło udział stu dziesięciu chętnych, co na koniec sezonu stanowi nienajgorszy wynik, a oprócz miejscowych pojawili się goście z innych rejonów kraju, żywo zaiteresowani potwierdzeniem organizacji przyszłorocznej imprezy. I teraz pytanie dla Organizatorów Kielcbergu: pójdziecie kochani za ciosem? Off roadowa brać na pewno będzie wam wdzięczna! Jarosław Ozdoba

XC w Strykowie kończy sezon 2011

2011-10-22T12:05:00.005+02:00

Organizatorzy ze Strykowa postanowili zakończyć sezon mocnym uderzeniem i organizują w dniu 6 listopada zawody Cross Country dostepne dla wszystkich raiderów. Jeździłem już XC w Strykowie i mogę smiało polecić te zawody. Trasa obejmuje ciekawy tor motocrossowy i okoliczne łąki. Nawierzchnia raczej twarda i łatwa do opanowania, o ile pogoda dopisze:-). Poniżej regulamin zawodów.

IV Runda
Mistrzostw Okręgu Łódzkiego
CROSS COUNTRY

06.11.2016 r. Stryków

1. ORGANIZATOR: MKS „Zjednoczeni” Stryków, 95-010 Stryków, Pl. Łukasińskiego 4, tel. 42 719 81 57, kom. 501 37 45 92 – Zbigniew Orłamowski
2. ZAŁOŻENIA: Zawody organizowane na zlecenie ZO PZMot Łódź dla propagowania sportu motocyklowego.
3. TERMIN I MIEJSCE: Zawody odbędą się 06.11.2011 r. na torze motocrossowym w Strykowie przy ul. Warszawskiej.
4. WŁADZE ZAWODÓW:
Sędzia zawodów: Orłamowski Zbigniew
Dyrektor zawodów: Witczak Arkadiusz
Kierownik trasy: Siuda Dariusz
Kierownik chronometrażu: Ostrowski Grzegorz
Komisja techniczna: Kwiatkowski Bogdan
Biuro zawodów: Granosik Stefania

5. CHARAKTER ZAWODÓW: Zawody odbędą się na torze motocrossowym i terenie przyległym, po obwodzie zamkniętym (ok. 8 km) ze startu wspólnego. Start typu Le Mans.
6. CZASY WYŚCIGÓW : Klasa młodzik – 50 minut; Klasa Quad – 90 minut;
Klasa OPEN – 90 minut.
7. PODZIAŁ NA KLASY:

1) Klasa MŁODZIK, licencja A/B/C wiek 10-15 lat, motocykl 2T 50cc do 85cm³ ,
4T 75cc - 150cm³ 4T czas biegu: 50 min.
2) Klasa OPEN, licencja A/B wiek od 15 lat, motocykle od 125cc 2T do 500cc i4T od250 do650cc, czas trwania wyścigu 90 min.
3) Klasa OPEN, licencja C wiek od 15 lat, motocykle od 125cc 2T do 500cc i4T od250 do650cc, czas trwania wyścigu 90 min.
4) Klasa QUAD 2K, licencja A/B, wiek od 15 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na jedną oś do 750cc, czas wyścigu: 90 min.
5) Klasa QUAD 2K, licencja C, wiek od 15 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na jedną oś do 750cc, czas wyścigu: 90 min.
6) Klasa QUAD 4K, licencja C, wiek od 17 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na dwie osie do 1000cc, czas wyścigu: 90 min.

8. ZGŁOSZENIA: W dniu zawodów 06.11.2011r. w biurze zawodów
w godz.8ºº-12.30

Organizator nie zabezpiecza cyfr do naklejania numeru startowego

9. WPISOWE:
1) Zawodnicy z licencją – 100 zł (+ 10 zł chronometraż)
2) Zawodnicy z KJM – 100 zł (+ 10 zł chronometraż) + 25 zł ubezpieczenie NW
3) Zawodnicy z KJQ – 100 zł (+ 10 zł chronometraż) + 25 zł ubezpieczenie NW
4) Zawodnicy z Klasy Młodzik – 50 zł (+ 10 zł chronometraż) + 25 zł ubezpieczenie NW
5) Zawodnicy biorący udział w KJM i KJQ posiadający aktualne badanie lekarskie mają możliwość uzyskania licencji sportowej C (informacje u organizatora w dniu zawodów w biurze zawodów). We wszystkich klasach będzie pobierana kaucja lub zastaw za chip.

9. PRAWO STARTU :
a) wypełniona karta zgłoszeń,
b) licencja A lub B enduro/motocross
c) zawodnicy bez licencji dokument potwierdzający tożsamość i ubezpieczenie NW,
d) książeczka zdrowia lub zgoda lekarza na start,
e) zawodnicy do lat 18, nie posiadający licencji, muszą przedłożyć zgodę rodziców na start w zawodach podpisaną przez w/w w biurze zawodów.
10. ODBIÓR TECHNICZNY : 06.11.2011 r. w godz. 8ºº - 12 .30. Dopuszcza się do startu motocykle crossowe ze względu na zamknięty charakter zawodów.
11. TRENING OBOWIĄZKOWY: Do startu zostaną dopuszczeni zawodnicy, którzy przejechali koło zapoznawcze przed startem.
12. KLASYFIKACJA I NAGRODY : Do sklasyfikowana zawodnik musi ukończyć minimum trzy okrążenia toru podczas wyścigu. O miejscu w klasie decyduje ilość ukończonych okrążeń i kolejność miejsc. Za trzy pierwsze miejsca w każdej klasie – puchary.
13. KARY :
Wykluczenia :
- jazda w odwrotnym kierunku,
- zmiana pojazdu podczas wyścigu,
- niesportowe zachowanie lub celowe wprowadzenie w błąd władz zawodów,
-umyślne blokowanie i zajeżdżanie trasy wyścigu,
- falstart,
- każdorazowe skrócenie trasy.
14. PROTESTY : Protesty mogą być składane do dyrektora zawodów w formie pisemnej do 30 minut od wywieszenia wyników prowizorycznych z kaucja w wysokości 300 zł. (zwracane) w razie uznania protestu.
15. POSTANOWIENIA KOŃCOWE : Organizator nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności za ewentualne szkody i starty powstałe w stosunku do osób trzecich, zawodników ich mienia oraz szkody wyrządzone przez zawodników.

MYCIE MOTOCYKLI W PARKU MASZYN JEST ZABRONIONE, W PARKU MASZYN OBOWIAZUJA MATY ŚRODOWISKOWE, DYWANIKI POD MOTOCYKLE W MIEJSCU SERWISOWANIA!

Zawody są ubezpieczane od OC, a osoby uczestniczące w organizacji imprezy od NW
Zawodnicy bez ważnego ubezpieczenia NW, mogą je wykupić na miejscu zawodów.

PROGRAM ZAWODÓW :

8 00 - 12 00 Przyjmowanie zgłoszeń w biurze zawodów
10 30 - egzamin teoretyczny na licencje C
11 00 Start wyścigu klasy Młodzik.
12 00 Start wyścigu klasy Quad 2K, 4K
13 45 Start wyścigu klasy OPEN
15 15 Wyniki prowizoryczne.
15 45 Rozdanie nagród i zakończenie zawodów

UWAGA: DOPUSZCZA SIĘ ZMIANY W HARMONOGRAMIE ZAWODÓW,ORAZ
ZMIANY DOTYCZĄCE ŁĄCZENIA KLAS JEŻELI W DANEJ KLASIE
BĘDZIE MNIEJ NIŻ 6 ZAWODNIKÓW.

Dyrektor zawodów:
Witczak Arkadiusz

MP i PP Enduro - Suchedniów 2011

2011-10-19T20:06:00.007+02:00

Michał Szuster na trasie testu.

Tym razem Jarek Ozdoba zajął się nie, jak zazwyczaj, historią, a teraźniejszoscią naszego Enduro, czyli ostatnim rajdem sezonu w Suchedniowie.

Tegoroczny sezon krajowych mistrzostw i pucharów zakończył zorganizowany przez ekipę KTM Novi Korona rajd Enduro z bazą w Suchedniowie nieopodal Skarżyska-Kamiennej. Bazą zawodów był malowniczo położony nad miejscowym akwenem ośrodek MOSiR. Wszystkim przybyłym obiekt bardzo się podobał, chwalono zarówno depo, jak i urokliwe krajobrazy rozpościerające się wokoło. Sprawnie pracujące Biuro Zawodów było ze wszech miar pomocne przy załatwianiu formalności. Odbiór techniczny przebiegał bez większych zakłóceń, a przypadki " drugiego podejścia " można było policzyć na palcach.

Mateusz Bembenik

Jak to bywa na ostatnich zawodach sezonu, Park Maszyn sprawiał wrażenie przynajmniej o numer za dużego, ale uzbierało się około sześćdziesięciu chętnych do startu w suchedniowskich zawodach, co można typować jako przyzwoity wynik. Trasa opracowana przez Marka Madeja aspirowała do miana rajdu Enduro z prawdziwego zdarzenia. Nie zabrakło polnych dróg, a także leśnych duktów z korzeniami i koleinami, było po piasku, ale też i trochę po błocie, była też przeprawa przez bród. Z powodu zastrzeżeń zgłoszonych przez służby leśne, a dotyczące zbyt suchej ściółki w kilku fragmentach, skrócono dystans w jednej pętli z planowanych sześćdziesięciu do około czterdziestu kilometrów, ale w ramach rekompensaty dołożono każdego dnia po jednym " kółku ".

Patryk Bielec

Obie próby zlokalizowano bardzo blisko siebie i bazy rajdu, co odpowiadało licznie przybyłym kibicom. Po raz ostatni rajd Enduro z bazą w Suchedniowie organizowano w 1994 roku, więc nic dziwnego, że obecna impreza stanowiła dla miejscowych nie lada atrakcję. Same testy były dość ciekawe, a ucztę dla znających te klimaty stanowił ulokowany głównie w lesie Enduro Test. Jeżdżono tam głównie po piaszczystym podłożu, co powodowało powstawanie głębokich kolein z urozmaiceniem w postaci wystających korzeni. Motocykliści i quadowcy pomykali dziarsko wśród drzew wyrzucając spod kół fontanny piasku.

Wacek Skolarus

Chyba największą atrakcją tej próby była zabawa " z dołu do góry i z góry na dół ", gdyż większość trasy prowadziła przez całkiem spore zjazdy i podjazdy. Cross Test ulokowano o " rzut beretem " od próby Enduro na olbrzymiej łące o gliniasto-piaszczystym podłożu. A że było słonecznie i ciepło, więc nic dziwnego, iż w czasie przejazdów mocno się kurzyło, ale nikt nie narzekał. Zarówno ze strony zawodników, jak i kibiców. Dla uatrakcyjnienia Cross Testu wpleciono weń kilka zjazdów i podjazdów w okolicy pobliskiej rzeki - ale nikt się nie zapędził i nie zanotowano przypadków nieplanowanej kąpieli - a także wykonano spychaczem kilka hopek. Krótka trasa i duża ilość okrążeń spowodowała, że zawodnicy byli nań praktycznie ciągle obecni, co wszystkim się podobało.

Marcin Laśkiewicz

Należy stwierdzić, że rajd w Suchedniowie śmiało można zaliczyć do udanych i bardzo dobrze przeprowadzonych. Nie narzekano na znikanie znaków na trasie, czy braki w otaśmowaniu na próbach. Nie słyszano także o poczynaniach mających w zamyśle ich twórców " uatrakcyjnienie " trasy, co cieszy, bo nie najciekawsza opinia o tych dowcipnisiach od lat towarzyszyła imprezom organizowanym w rejonie świętokrzyskim. Jeżeli wszystko dobrze pójdzie - a powinno! - rajdy Enduro zagoszczą w Suchedniowie na dłużej, i chyba warto podjąć takie kroki, bo trasy wokół Piekoszowa, choć atrakcyjne, trącały już nieco monotonią. Suchedniowska impreza należała do Michała Szustera, który pewnie wygrał swoją klasę i cały rajd w klasyfikacji generalnej. Z dobrej strony pokazali się uczestnicy ISDE w Kotka-Hamina. W czołówkach swoich klas błyszczeli: Marcin Frycz, Paweł Szymkowski, Mateusz Bembenik, Rafał Bracik i Konrad Widłak. W klasyfikacji klubowej nie mieli równych sobie ( tradycja Sekcji Motorowej Korony zobowiązuje! ) zawodnicy KTM Novi Korona Kielce, którzy zdobyli mistrzostwo piąty raz z rzędu.

Marcin Frycz

Nie zawiódł także seryjny w ostatnich latach triumfator klasy Weteran Grzegorz Chorodyński, który przypieczętował w Suchedniowie kolejny tytuł mistrzowski, podobnie jak Michał Szuster, Marcin Frycz, Sebastian Krywult i Rafał Bracik. Sezon 2011 w krajowym Enduro już za nami, szkoda tylko, że byliśmy świadkami tylko czterech rajdów. Smutna to prawda, że kalendarz imprez kurczy się z roku na rok i nie bardzo widać perspektywy na poprawę tego stanu rzeczy. Ale biorąc po uwagę rajd w Suchedniowie może to właśnie jakość ma szansę zatriumfować nad ilością?

Jarosław Ozdoba
Zdjęcia - Michal Dziubiński

Regiment 13

2011-10-01T23:42:00.005+02:00

Puchar Regiment 13, czyli Prawdziwa Rumunia

2011-10-01T21:37:00.006+02:00

Witamy po dłuższej przerwie spowodowanej nieobecnością autorów bloga. Poza chwilowym brakiem artykułów dopuściliśmy się także nieumieszczenia bardzo istotnej informacji na temat odbywającego się w dniu dzisiejszym I Kociewskiego Rajdu Enduromaniaka. Mamy nadzieję, że organizatorzy wybaczą nam to niedopatrzenie i pozwolą zamieścić relację z imprezy.
Tymczasem nasz kolega eoracingowiec Marcin Spirowski poraz kolejny powrócił z Rumunii i przywiózł wieści na temat pewnej mało znanej i bardzo hardcorowej imprezy, jakie to w Rumunii lubią się odbywać...
Autorem zarówno tekstu jak i zdjęć, które niebawem zamieścimy jest Maja Szpotańska. Za materiały serdecznie dziękujemy
Zapraszamy do lektury!
"W ostatni weekend w Rumunii odbyl sie pierwszy enduro Puchar Regiment 13. Zawody byly rozgrywane w malowniczych gorach w okolicach Poiany Marului. Na starcie stawilo sie 38 zawodnikow w klasie A - expert oraz 86 zawodnikow w kalsie B - hobby. Oprocz zawodnikow rumunskich, mozna bylo ogladac zawodnikow z Polski (az 20 na starcie!), Austrii, Wegier, Niemiec, Francji, Moldawii i Danii. W pierwszym dniu zawodow rozegrany zostal prolog, ktory byl przygotowany specjalnie z mysla o kibicach. Ok. kilometrowa trasa ze specjalnie zbudowanymi przeszkodami, paroma podjazdami i zjazdami, po ktorej zawodnicy scigali sie, startujac w jednym czasie w dziesieciu, wiec widowisko bylo wspaniale i przynosilo wiele nieoczekiwanych zwrotow akcji a zwyciezca poszczegolnego biegu byl trudny do przewidzenia. Prolog byl rozgrywany na zasadach eliminacji. Pierwszych dwoch zawodnikow z kazdego biegu awansowalo do pol finalu. Z pol finalu kolejnych dwoch do finalu. Najlepszym zawodnikiem z polskiej grupy okazal sie Zbyszek Mitrega, ktory zajal 5 miejsce w klasie A. O pechu moze mowic Marcin Spirowski, ktory prowadzil w pierwszym biegu kwalifikacyjnym, majac na plecach Martina Freinademetza, swietnego zawodnika i organizatora zawodow RedBull Romaniacs. Niestety na jednej z przeszkod Marcin popelnil drobny blad co blyskawicznie zostalo wykorzystane przez 2 zawodnikow siedzacych na jego plechach i nie udalo mu sie zakawlifiowac do pol finalu. Marcin ostatniecznie zajal 9 miejsce a na 10 miejscu uplasowal sie Maciek Juraszek. Zwyciezca prologu w klasie A zostal Ervin Kovacs. W klasie B Michal Gladysz zajal 19 miejsce, na 29 byl Maciek Zurkowski a na 32 Wojtek Dzieniewicz. Zwyciezca klasy B zostal Norbert Balogh. Drugiego dnia zawodnicy mieli do pokonania 100km trase, do ktorej startowali co 30 sek, wg. klasyfikacji po prologu. Zawodnicy jechali wg. oznakowanej trasy odpowiednim kolorem dla klasy A i klasy B. Trasa okazala sie duzym wyzwaniem dla wielu zawodniow, ale wszyscy byli zgodni co do jednego - bylo pieknie :) Nie wszystkim udalo sie dojechac w wyznaczonym czasie (8h) do mety, pare motocykli utknelo z powodu awarii i drobnych kontuzji zawodnikow, ale ci co dojechali do mety, mimo duzego wysilku fizycznego mieli olbrzymi usmiech na buzi. Zwyciezca drugiego dnia w klasie A zostal Martin Freinademetz (3:07:47) na 4 miejscu uplasowal sie Zbyszek Mitrega z czasem 3:21:02, na 10 Rafal Troszok (3:48:33), na 11 Jarek Michalec (3:52:07). Zwyciezca klasy B zostal Norbert-Levente Józsa z czasem 2:43:30. Najlepszym z Polakow byl Maciek Zurkowski (3:28:00) na 29 pozycji. Sebastian Sopel na 38 miejscu z czasem 3:39:16 a Marcin Budzen na 54 miejscu z czasem 4:04:04. Dzien zakonczyl sie w bazie rajdu, ktora zostala usytuowana w wielkim, opuszczonym hotelu Scorilo. Zawodnicy mieli okazje przy gulaszu podzielic sie wrazeniami z dnia. Trzeciego dnia zawodnicy mieli do pokonania 50km trasy, ktora nie pokrywala sie z dniem wczesniejszym. Najlepszym zawodnikiem trzeciego dnia w klasie A zostal Paul Fratila z czasem 1:45:30, 4 miejsce zajal Zbyszek Mitrega (1:52:55), 7 miejsce Maciek Juraszek (2:00:10), 8 miejsce Rafal Troszok (2:00:21), 10 miejsce Jarek Michalec (2:12:46), 11 miejsce Marcin Spirowski (2:13:28). Zwyciezca klasy B trzeciego dnia zostal Tibor Turiczki (1:52:54), nasz najlepszy polski zawodnik, Sebastian Sopel zostal sklasyfikowany na 28 pozycji z czasem 2:36:54, 32 byl Marcin Budzen (2:43:12), 48 Wojtek Dzieniewicz (3:19:19), ktory na trasie dzielnie pomagal jedynej kobiecie w stawce Adrianie Neaga. Po podsumowaniu wynikow ze wszystkich dni okazalo sie ze mamy naszego zawodnika na podium! W klasie A, 3 miejsce zajal Zbyszek Mitrega! Wielkie owacje dla naszego zawodnika i miejsmy nadzieje do zobaczenia w przyszlym roku :)"

Another KIELCBERG! (2011)

2011-09-18T15:59:00.003+02:00

Kielcberg, impreza stworzona na wzór i podobieństwo kultowego Erzbergu rozgrywanego w Austrii, na stałe zadomowiła się w kalendarzu polskich zawodów motocyklowych. Poraz kolejny do uczestnictwa zaprasza nas kolega Grzegorz Chorodyński z ekipą, w słowach Jarosława Ozdoby.

Piąte ( z rzędu! ) zwycięstwo naszego Tadeusza Błażusiaka w piekielnie trudnym Erzberg Rodeo podniosło wśród off roadowej braci przekonanie, że " Polak potrafi ", a także wzmogło w naszym kraju zainteresowanie imprezami typu Extreme Enduro. Do chlubnych wyjątków, choć krążą wieści o zaawansowanych przygotowaniach do organizacji podobnych imprez w innych rejonach kraju, na krajowym podwórku należą organizowane w kamieniołomie nieopodal Sobkowa zawody w formule Cross Country nazywane - a jakże! - Kielcberg. W tym roku zawodnicy zawitają na tereny kopalni Trzuskawica-Wierzbica w weekend 08-09 pazdziernika 2011 roku, a zatem w tydzień po wieńczącym sezon mistrzostw i pucharów krajowych rajdzie Enduro z bazą w Suchedniowie. Jak zwykle na zawodach w Sobkowie organizatorzy z firm MaxiMoto i PHU Campos szykują dość wysoki poziom rywalizacji, aczkolwiek bez zbytniej przesady. Nie zabraknie znanych z poprzednich edycji stromych zjazdów i niemal niebosiężnych podjazdów, z tym że nieco inaczej skonfigurowanych, na dnie wyrobiska oprócz wykonanych maszynami budowlanymi hopek i skoczni, ma pojawić się tradycyjnie skupisko drewnianych belek i opon od kopalnianych wywrotek ( Biełaz, Kockums, Volvo i tym podobne sprzęty nie dopuszczane do ruchu po drogach publicznych ze względu na masę i gabaryty ), pomyślano też o rozlewisku wody zmąconej z odrobiną błota. W plan trasy wpisano odcinki leśne i wiodące po drogach gruntowych, przez co nie zabraknie fragmentów rodem z klasycznych rajdów Enduro. Widowiskowość dzięki amfiteatralnemu charakterowi widowiska, tudzież specyfikacji trasy jest zapewniona i gwarantowana przez organizatorów tak dla zawodników, jak i dla kibiców. Można się spodziewać, że w drugi weekend pazdziernika na Kielcbergu na terenie kopalni wapienia nieopodal Sobkowa znów aktualny bedzie refren jednego z wielkich przebojów Budki Suflera: " Góry wysokie, co im z wami walczyć każe? ". Bliższe szczegóły pod adresem: horodek2@wp.pl i numerem: 512 009 088 - Grzegorz. Warto zarezerwować weekend i przyjechać na trzecią edycję Kielcbergu, będzie co podziwiać, będą emocje. Jarosław Ozdoba

63 Sześciodniówka Motocyklowa, czyli Polska w roli " Czerwonej Latarni ". Francja - 1988

2011-09-05T20:10:00.006+02:00

Próba rozruchu przed startem

Tym razem Jarek Ozdoba pisze nie o sukcesie, a o porażce.

"Nikt nie wymaga od was samych zwycięstw. Czasem i przegrać przychodzi. Ale każdy ma prawo żądać od was ambitnej i nieustępliwej walki. Nie dopuśćcie do tego, aby ludzie uznali was za niegodnych... podania ręki. " Kto wypowiedział te wciąż bardzo aktualne słowa? Pytanie do młodego pokolenia sportowców. Nagrody nie będzie, chociaż taka wiedza jest już nagrodą samą w sobie.

Jest takie - dość kolokwialne - określenie, traktujące o pęknięciu szelek i opadnięciu gatek. Zazwyczaj stosuje się je w sytuacji, gdy bardzo o coś się staramy, perspektywy wydają się być nawet obiecujące, sukces całkiem realny, a tymczasem: pupeńka nowonarodzonego wężyka z tego... Rok 1988 przyniósł w polskim środowisku Enduro dwa medalowe miejsca w Mistrzostwach Europy zdobyte przez Piotra Kasperka i Ryszarda Gancewskiego. Nic zatem dziwnego, że ta dwójka stanowiła fundament naszej kadry World Trophy zgłoszonej do startu w 63 International Six Days Enduro przeprowadzonej w terminie od piątego do dziesiątego września 1988 roku. Oprócz seniorów w imprezie startował też polski zespół w kategorii Junior Trophy. A zatem we francuskim Mende reprezentowało nas dziesięciu rajdowców. Polski Związek Motorowy do boju na szlakach ulokowanych u podnóża Masywu Centralnego wydelegował w zespole seniorów Piotra Kasperka i Andrzeja Tomiczka na fabrycznych Simsonach GS 80 WKH; Ryszarda Gancewskiego na Simsonie GS 125 WKH; Zbigniewa Przybyłę na Jawie 250 E`88; Zbigniewa Banasika na Jawie 250 VVZ i Zbigniewa Grotha na Jawie 500 VVZ. W zespole juniorów startowali: Bogdan Warchoł na pamiętającym poprzednią Six Days KTM-ie 125 EXC; Krzysztof Tobiasz; Tomasz Kodym i Jacek Czachor - cała trójka na Jawach 250 VVZ. Początkowo w klasie 250 zespołu seniorów planowano Ryszarda Augustyna. Niestety, pech podstępnie przyczaił się na zawodnika Kieleckiego Klubu Motorowego. Podczas eliminacji Mistrzostw Europy w zachodnioniemieckim Eischwegen przy lekkim skręceniu prawej nogi - i tak już mocno nadwyrężonej podczas poprzedniego i obecnego sezonu - pojawił się po raz kolejny krwawy wysięk w nieszczęsnym, bo już kilkakrotnie operowanym kolanie. Efektem było zakucie w gips i wypadnięcie z zespołu World Trophy na Sześciodniówkę w Mende. Pociechą był wyjazd na ISDE w charakterze " Krasnoludka ", która to funkcję Ryszard Augustyn pełnił wraz ze Stanisławem Olszewskim. Kadrowej Jawy dosiadł klubowy sąsiad zza miedzy - Zbigniew Banasik z kieleckiej Korony. Augustyn jako " Krasnal " przydał się na tej imprezie, nie raz służąc radą i pomocą. Sprzęt jak to w tamtych latach i ówczesnych uwarunkowaniach było stanowiły Simsony i Jawy. Jednoślady z Suhl były całkowicie obsługiwane przez wytwórnię. Z małym wyjątkiem - o opony i dętki musiał troszczyć się PZMot. Ale: niech tam będzie! Z kolei zacna firma Jawa dostarczyła jedną dwieściepięćdziesiątkę chłodzoną wodą dla Zbigniewa Przybyły, zapewniając dla tej sztuki pełny serwis. Pozostałe motocykle były znanymi modelami VVZ, tym razem z pojedyńczym tylnym teleskopem ( Jawa i MZ stosowała wówczas rozwiązanie z podwójnym elementem resorującym ), błotnikami UFO Plast i rollgazami Magura. A zatem sześciodniówkowe Jawy Enduro Polaków należało " uzdatnić " przy pomocy zasobów i kontaktów warszawskiego OTZ-u do startu w Six Days. Impreza o prawie wiekowej tradycji ( pierwsza edycja miała miejsce w 1913 roku ) jaką jest Sześciodniówka Motocyklowa, od jej zarania stanowi próbę sprawności i wytrzymałości zawodników oraz motocykli. Ale jej przebieg stanowi arenę nieoczekiwanych zwrotów akcji, niesprzyjających zbiegów okoliczności, łez bólu, ale też i radości. Nie brakuje tu także sytuacji, które nie powinny ( według wszelkich założeń ) mieć miejsca, a jednak się zdarzyły... To ostatnie, jakże dosłownie, dotyczy polskiego zespołu World Trophy na Sześciodniówce w Mende, a także zawodników z NRD - jednego seniora i juniora. A wschodnioniemieccy motocykliści spod szyldu DDR rok wcześniej w Jeleniej Górze zdobyli obydwa najważniejsze trofea Sześciodniówki Motocyklowej. No dobrze, ale o co właściwie chodzi w tym minorowym akapicie? Zaraz do tego dojdziemy... Start do pierwszego dnia 63 Six Days przebiegł dla Polaków ogólnie pomyślnie. Z lekka kaprysił przy rozruchu Simson Andrzeja Tomiczka, ale fachowe rady Ryszarda Gancewskiego i Stanisława Olszewskiego, znających te sprzęty na wylot znakomicie pomogły ogarnąć temat.

Ale to dopiero początek niespodzianek... Już po niecałych dwudziestu minutach, na pierwszym PKC okazało się, że " Ganc " ma nieprzyzwoicie duże spóznienie. Jego Simson 125 miał poważne problemy z silnikiem, brakowało mocy. Co jest grane?! Z odsieczą ruszył Stanisław Olszewski. Nie pomaga wymiana kilku świec, zmiana gaznika, wymieniono cewkę zapłonową, simmering na wale korbowym, ba! - zmieniono kompletny Motoplat. Nic z tego. Simson Gancewskiego przerywa, strzela w tłumik, beczy zamiast jechać... Na pierwszym PKC drugiej pętli motocyklista z Kajkowa ma osiem minut do tyłu ponad dopuszczalną godzinę spóźnienia i tym samym wypada z imprezy... W Simsonie Piotra Kasperka brakuje mocy, silnik nieustannie przerywa pracę. Nie pomaga pomoc i pchanie przez prawie cztery kilometry ( ! ) w wykonaniu Andrzeja Tomiczka. Ubryzgany olejem zespół napędowy odmawia definitywnie współpracy pod koniec pierwszej pętli na skutek wypalonej dziury w tłoku. Koniec przyszedł tak niespodziewanie szybko... Wyczynowe Simsony od lat miały zasłużoną opinię maszyn niezawodnych, znakomicie znoszących trudy rajdów Enduro i Sześciodniówek. Tym czasem w Mende po pierwszym dniu do Parc Ferme nie trafiają oprócz motocykli Kasperka i Gancewskiego także sztuki zawodników z NRD - Thomasa Bieberbacha ( World Trophy ) i Danillo Poerschke z zespołu juniorów. Jak to w takich razach bywa, rodzą się przeróżne domysły i teorie. Błąd fabryczny? Sabotaż? A może złośliwość rzeczy martwych, bo i tak w technice bywa... Ludzie z Simsona mają poważne obawy o przyszłe losy swojego Działu Sportu, będącym dotąd oczkiem w głowie fabryki z Suhl. Bo zaproszenie na " rzeczowe rozmowy w szczerej i pełnej zrozumienia atmosferze " ze smutnymi panami z enerdowskiej bezpieki STASI mają tak pewne, jak to, że rano wzeszło słonko. Drugiego dnia Polacy z zespołu World Trophy startują z bagażem 30 000 karnych punktów za brak Kasperka i Gancewskiego. Taka suma będzie lądować codziennie na koncie już do końca Sześciodniówki, co da 180 000 punktów i zapewni naszym pierwsze miejsce od końca. Niech to szlag! Drugiego dnia na próbach najlepiej z naszych uwija się Andrzej Tomiczek, nadopiekuńczo wspierany przez serwis Simsona - w końcu jedyny Polak na jednośladzie tej marki, w dodatku z szansą na wynik w klasie. Gorsza historia wynikła ze Zbigniewem Przybyłą. " Gucio " walczył na trasie i próbach ze stłuczoną prawą stopą. W końcu - dziś to raczej nie do pomyślenia - lekarz ordynuje blokadę. Zabieg to kontrowersyjny w kategorii humanitarnej, ale daje możność jechać dalej w Sześciodniówce. Bilans na koniec drugiego dnia jest następujący: zespół World Trophy zamyka stawkę na dziewiętnastym miejscu, juniorzy otwierają drugą dziesiątkę. Dobrze to, czy wręcz na odwrót?... Dzień trzeci francuskiej ISDE już z samego rana przyniósł nielichą sensację. Stefano Passeri z włoskiego zespołu Trophy, idącego " łeb w łeb " z gospodarzami Sześciodniówki, nie uruchomił w wymaganym podczas próby rozruchu czasie silnika swojej Husqvarny. Santa Madonna! ( Nie chodzi bynajmniej o piosenkarkę ). I u nas były nerwowe chwile. Gdynianin Zbigniew Groth, po obfitym " przelaniu " uruchomił silnik Jawy 500 dopiero w czterdziestej drugiej sekundzie. Na trasie okazało się, że ludzie odpowiedzialni za jej oznakowanie potraktowali swoją powinność raczej powierzchownie, stąd pobłądzenia i spóźnienia na Punktach Kontroli Czasu.

Zbyszek Banasik

Z zespołu seniorów tylko Zbigniew Banasik uchował tego dnia zerowe konto w czasie wizyt na punktach sprawdzających czas przejazdu. W sumie i seniorzy, i juniorzy złapali tego dnia po kilka minut ponad wyznaczony czas. Opanowaniem wykazał się Andrzej Tomiczek. Mając osiem minut zapasu pomiędzy metą pierwszej, a wjazdem na drugą pętlę dnia dał radę w ciągu ( zmierzono stoperem! ) sześciu i pół minuty zmienić przedni lewy teleskop. Brawo! W klasyfikacji Junior Trophy Polska awansuje na dziewiątą lokatę. Czwarty dzień Sześciodniówki Motocyklowej w Mende można określić jako dzień czasowej niespodzianki, a raczej pułapki. Z dystansu dnia odjęto 12 kilometrów, ale czas też skrócono o dwadzieścia minut, więc na poszczególnych odcinkach zrobiło się kuso z czasem przewidzianym na przejazd. Co tu dużo pisać - w polskich zespołach wszyscy do tyłu. Bogdan Warchoł przeżył spotkanie z kamieniem raczej słusznych rozmiarów, co zaskutkowało mocnym potłuczeniem nogi. Motocykl, choć pokiereszowany, ogólnie sprawny i do jazdy. Z oporną materią walczył przy zmianie opony na koniec dnia Tomasz Kodym. Guma trzymała się obręczy niczym przyklejona i w ten sposób całkowite spóźnienie sochaczewianina urosło do jedenastu minut. W gronie juniorów Polacy znów awansują - tym razem na siódme miejsce. W World Trophy bez zmian - zamykamy stawkę. Piąty dzień 63 Six Days przebiega w miarę spokojnie, aczkolwiek motocykle niektórych polskich zawodników nieco opornie podejmują pracę na starcie, co ludzi związanych z naszą ekipą przyprawia o niezbyt zdrowe emocje. Na szczęście wszystko skończyło się na strachu... Niespodziankę sprawiła pogoda serwując paletę szaro-burą z odcieniem mglistości. Do tego zabawa, zależnie od położenia nad poziomem morza, w ciepło-zimno. Było dość dziwnie, gdy wzbite w opary mgły obłoki kurzu wznieconego przez koła motocykli opadały w postaci kleistej, błotnistej mazi pokrywając otoczenie, zawodników i kibiców rdzawą papką. Tym razem polskie zespoły podróżowały bez przygód i spóźnień. Juniorzy utrzymali siódmą lokatę, co ciekawe - zostawili na pobitym polu Francuzów, czyli gospodarzy imprezy. Ostatnim akordem Sześciodniówki w Mende, po pokonaniu przez zawodników blisko dziewięćdziesięciokilometrowej ( zabrakło dwóch tysięcy metrów ) dojazdówki, był jak każe tradycja i regulamin finałowy motocross. I tu lekkie zdziwienie. Po sześciu dniach jazdy po górach, pokonywaniu stromych podjazdow, holwegów, atrakcyjnych prób, wytrzaśnięto płaską łąkę, na której usypano lub spiętrzono spychaczem kilka skoków ku uciesze gawiedzi. Kurzyło się na tym motocrossie niemiłosiernie, nic dziwnego, że po każdym biegu zarówno publika, jak i zawodnicy byli równo pokryci ceglastym pyłem. Nie obyło się bez kilku sensacji w polskim gronie.

Andrzej Tomiczek

Andrzej Tomiczek po zbiorowej kraksie tuż po starcie, gonił czołówkę ignorując urwaną dźwignię sprzęgła, a dłonią zastępując zgubiony w ferworze walki korek paliwa. Warto było stosować takie poświęcenie, bo zaowocowało ono zdobyciem Złotego Medalu FIM. Zbigniew Banasik niefartownie przebił dętkę tuż po starcie swojej grupy. Cóż było robić? Crossował na " kapciu "! Z kolei Bogdan Warchoł stwierdził w czasie wyścigu dziwne prowadzenie się swojego motocykla. Już na mecie orzeczono pęknięcie kierownicy. Brrrr!... Co by było, gdyby pękła do reszty jeszcze przed metą? Na Jacka Czachora zawzięli się konkurenci pragnący go przyblokować. Tylko, że biedacy trafili na chłopaka z Targówka, a ci tanio skóry zazwyczaj nie sprzedają. Zbigniew Przybyła przejechał motocross, lokując się w połowie stawki, mając do dyspozycji jedynie pracującą " dwójkę " w skrzyni biegów! Pomimo fatalnego pecha Piotra Kasperka i Ryszarda Gancewskiego już na początku imprezy ( ludzie z ekipy Simsona schodzili z oczu trenerowi Mirosławowi Malcowi, a on do końca zawodów im się nie kłaniał ), ostatniej lokaty w World Trophy, Sześciodniówka w Mende anno 1988 nie poszła w las. Juniorzy zdobyli przyzwoitą siódmą lokatę. Zbigniew Przybyła i Andrzej Tomiczek sięgnęli po Złote Medale FIM. Niestety, akurat podczas tej edycji Sześciodniówki przyszło nam posmakować goryczy porażki, ale w sporcie jak w życiu - ktoś musi być ostatni... Jarosław Ozdoba

Zdjęcia autorstwa Andrzeja Martynkina

I Kociewski Rajd Enduromaniaka

2011-09-01T10:35:00.003+02:00

Koledzy offroadowcy ze Swiecia zaimponowali nam wspaniałą inicjatywą. Postanowili zorganizować jednodniowy rajd enduro przeznaczony dla wszystkich chętnych, ale przede wszystkim dla tych, którzy niekoniecznie realizują się w sporcie motocyklowym. Poniżej prezentujemy notatkę informacyjną na temat tego przedsięwzięcia oraz regulamin rajdu. Wszystkie niezbędne informacje są publikowane na stronie rajdu o adresie: www.offroad-swiecie.home.pl .

Komitet Organizacyjny Świecie 26.08.2011r.
I Kociewskiego Rajdu Enduromaniaka
przeprowadzonego pod patronatem
Burmistrza Świecia
w składzie:
- Wojciech Stożek
- Ireneusz Landowski
- Artur Chlewiński
- Piotr Kufel
- Adam Arczyński
Adres korespondencyjny:
OIiR
ul. Św. Wincentego
86-100 Świecie

NOTATKA INFORMACYJNA

Grupa amatorów sportów motorowych podjęła obywatelską inicjatywę offroadową, którego efektem jest zoorganizowanie I Kociewskiego Rajdu Enduromaniaka na terenie Gminy Świecie, Jeżewo, Drzycim i Bukowiec województwa Kujawsko-Pomorskiego w terminie 1.10.2011 roku. Patronat nad tą imprezą objął Pan Tadeusz Pogoda, Burmistrz Świecia.
I Kociewski Rajd Enduromaniaka jest pierwszą tego typu imprezą na terenie Naszego regionu, którego uczestnikami będą kierowcy motocykli enduro oraz quadów dopuszczonych do ruchu wraz z ważnym ubezpieczeniem OC. Ze względów bezpieczeństwa założyliśmy,
iż liczba uczestników nie przekroczy 250 startujących. Cała trasa rajdu liczy blisko 70 km
i w 95% stanowi przejazd w terenie o różnym stopniu trudności z tego też względy uczestnicy bezwzględnie muszą jechać na ogumieniu typu „cross”. Niniejszy rajd jest imprezą jednodniową przygotowaną na podstawie regulaminu rajdu, którego uczestnicy będą zobowiązani przestrzegać. Regulamin uwzględnia obowiązujące przepisy Prawa
o ruchu drogowym.
Miejscem startu oraz meta rajdu będzie zlokalizowana przy Ośrodku Wypoczynkowym „Deczno” a trasa zostanie poprowadzona przez obszar Nadleśnictwa Dąbrowa.
Osobami do kontaktu w sprawie I Kociewskiego Rajdu Enduromaniaka są: Wojciech Stożek tel. 697-096-692, Ireneusz Landowski tel. 697-096-424 oraz Adam Arczyński 697-096-998.

Adres e-mail: enduro.swiecie@gmail.com
Strona internetowa rajdu : http://www.offroad-swiecie.home.pl/

REGULAMIN RAJDU

BIURO RAJDU
Miejsce startu i mety rajdu OW Deczno
Otwarte w dniu rajdu od godziny 7.30 do 17.30

ORGANIZATOR
Organizatorem I Kociewskiego Rajdu Enduromaniaka jest Komitet Organizacyjny w składzie:
- Wojciech Stożek
- Ireneusz Landowski
- Artur Chlewiński
- Piotr Kufel
- Adam Arczyński

INFORMACJE
Informacje dotyczące Rajdu Enduromaniaka udziela
Wojciech Stożek – 603-931-094
Ireneusz Landowski – 603-880-915
Email rajdu – enduro.swiecie@gmail.com
Strona internetowa

ZAPISY
Zapisy odbywać się będą drogą mailową. Ze strony internetowej rajdu do pobrania będzie karta zgłoszenia którą po wypisaniu odesłać będzie trzeba pod adres email Rajdu.

WPISOWE
Dla każdego motocykla i ATV wynosi 50zł. Płatne przelewem na konto.
Dane do przelewu:
Ireneusz Landowski
85-105 Świecie
Nr konta ……………………………………………………

W cenie wpisowego:
- kamizelka z numerem startowym
- okolicznościowy emblemat okolicznościowy
- identyfikator
- smycz
- talon obiadowy (zupa z wkładką i napój)
- dobra zabawa

NAGRODY I KLASYFIKACJA
Klasyfikacja zostanie przeprowadzona w dwóch klasach MOTO i ATV.
Nagrodami będą puchary i dyplomy w każdej klasie do trzeciego miejsca.
Dodatkowym dyplomem uhonorowane będą pierwsze kobiety które dotrą do mety w oby dwóch klasach.

REGULAMIN OGÓLNY
1. Rajd z założenia jest towarzyskim spotkaniem amatorów lubiących rywalizację
2. Rajd odbywa się w duchu FAIR PLAY
3. Zasadniczym celem jest upowszechnienie bezpiecznego sportu motorowego
4. Doskonalenie techniki jazdy motocyklem i atv
5. Aktywne spędzanie wolnego czasu
6. W rajdzie może wziąć każdy kto ma prawo jazdy i sprawny motocykl
7. Lista startowa ograniczona jest do 250 pojazdów
8. Każdy uczestnik rajdu zobowiązany jest do posiadania ważnego OC i przeglądu technicznego
9. Pojazdy bez ubezpieczenia OC, ważnego przeglądu technicznego i HOMOLOGACJI - NIE BĘDĄ - wpuszczane na trasę rajdu.
10. Zawodnicy wyjeżdżający na trasę rajdu otrzymają mapkę (na starcie przy odprawie zawodnika) wg której ma przejechać rajd zaliczając PKP (punkty kontroli przejazdu) jak i OS (odcinki specjalne)
11. Mapka dostarczona będzie przez organizatora w formie papierowej w dniu rajdu
12. Na trasie będą dwa PKP. Uczestnik zobowiązany jest do bezwzględnego zatrzymania się w celu identyfikacji i podbicia pieczątki na karcie przejazdu
13. Na trasie będą trzy OS w tym tor motocrossowy
14. Na podstawie punktów za zaliczenia wszystkich PKP i OS będą wyłonieni zwycięscy
15. Trasa liczy ok. 70km i jest w 95% offroadowa, reszta to dojazd po drogach asfaltowych
16. Uczestników rajdu obowiązuje bezwzględny nakaz stosowania przepisów ruchu drogowego
17. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do wykluczenia z rajdu osób pod wpływem alkoholu i środków odurzających
18. Organizatorzy nie przyjmują żadnej odpowiedzialności za szkody i straty powstałe u uczestników rajdu jak i spowodowane przez nich szkody u osób trzecich.
19. Zawodnicy biorą udział w rajdzie na własne ryzyko i ponoszą wyłączną odpowiedzialność karną i cywilną za szkody spowodowane przez siebie i prowadzony pojazd.
20. Uczestnik jest zobowiązany do przestrzegania regulaminu oraz poleceń organizatorów.
21. Zabrania się nie sportowego zachowania pod rygorem wykluczenia z rajdu.
22. Zabroniona jest jazda poza wytyczona trasą rajdu pod rygorem dyskwalifikacji
23. Organizator zastrzega sobie możliwość wprowadzenia dodatkowych, ukrytych PKP
24. Obca pomoc dozwolona jest na trasie tylko w szczególnych przypadkach takich jak: ugrzęźnięcie, rozruch silnika, powrót na drogę po wypadnięciu z trasy i musi być przerwana natychmiast po upływie powodu jej stosowania.

PLAN RAJDU
Dnia 1 października w dniu rajdu o godzinie 7.30 otwarta będzie siedziba rajdu. Rejestracja i odprawa odbędzie się w dniu rajdu od 8.00 do 10.00. Wyjazd na trasę rajdu od 9.00 do 10.30.
Ogłoszenie wyników przez organizatorów będzie do godziny 17.00.
Wyniki w formie protokołu rajdu wywieszone będą na tablicy informacyjnej.
O godzinie 17.30 odbędzie się oficjalne zakończenie rajdu czyli wjazd pojazdem na podest i otrzymanie nagród z rąk Burmistrza Świecia.
Po zakończeniu rajdu posłuchać będzie można dobrej muzyki i posiedzieć przy ognisku.
Noclegów organizator nie zapewnia. W tym celu należy skontaktować się z przedstawicielem OW Deczno.

INFORMACJE DODATKOWE
Organizator zastrzega sobie prawo do zmiany regulaminu bez podania przyczyny.
Przed i po zakończeniu rajdu wszystkie Motocykle i Quady zaparkowane będą na parkingu przy OW Deczno.
Zaplecze higieniczno-sanitarne organizator zapewnia na terenie OW Deczno.
Organizatorzy oraz wsparcie techniczne ubrane będzie w pomarańczowe kamizelki odblaskowe z opisem na plecach.
Każdy z obsługi rajdu będzie miał przy sobie telefon potrzebny do wezwania służb ratowniczej, medycznej lub pożarowej.
Podczas imprezy wspomagać będą osoby przeszkolone medycznie.
Uczestnicy rajdu ubrani będą OBOWIĘZKOWO w żółte kamizelki odblaskowe z numerem startowym na plecach w celu szybkiej i bezproblemowej identyfikacji.
Organizatorzy zapewniający zabezpieczenie rajdu komunikować się będą przez radiotelefony.
Organizatorzy zapewniają zabezpieczenie w środki techniczne takie jak:
- znaki ostrzegawcze i informacyjne
- taśma ostrzegawcza do wytyczenia trasy
- wytyczenie bezpiecznej trasy
Bezwzględnie zakazane jest wjeżdżanie pojazdem na teren ośrodka
Warunkiem uczestnictwa jest zapoznanie się z regulaminem co zostanie potwierdzone podpisem przy odbiorze karty i map rajdu.
W przypadku załamania pogody rajd BEZWZGLĘDNIE się odbędzie.

Organizatorzy:

Wojciech Stożek

Ireneusz Landowski

Artur Chlewiński

Piotr Kufel

Adam Arczyński

Dwadzieścia lat od premiery Cross Country nad Wisłą

2011-08-31T21:57:00.004+02:00

Ponownie wracamy do historii. Przed ostatnią eliminacją MP XC w Siemiatyczach warto dowiedzieć się czegos o początkach Cross Country w Polsce. Było to zadziwiająco dawno,a opowiada - jak zwykle - Jarek Ozdoba.

Od kilku już dobrych sezonów zawody motorowe organizowane w formie Cross Country zdobyły w Polsce dość ugruntowaną pozycję, dorobiliśmy się kilku specjalistów w tej kategorii, rozgrywa się je w formule mistrzostw krajowych, a także pucharu. Poza imprezami szczebla centralnego mają też spore wzięcie edycje okręgowe, strefowe, czy lokalne. Pionierską imprezę Cross Country zorganizowano w Rzeczpospolitej, co warto przypomnieć młodzieży i ludziom słabiej pamiętającym tamte czasy i wydarzenia, już równo dwie dekady temu na inaugurację sezonu 1991, dokładnie szóstego i siódmego kwietnia, a areną zmagań zawodów zaliczanych wtedy do I i II eliminacji Mistrzostw Polski w rajdach Enduro był odpowiednio spreparowany tor motocrossowy w Czerwionce na Śląsku. Samą ideę podchwycono podczas skandynawskiego rekonesansu przed szwedzką Sześciodniówką w Vasteras w 1990 roku. Pomysł wydał się sensowny i wart spróbowania. Po co wytyczać pętlę o długości blisko siedemdziesięciu kilometrów, wplatać w nią próby, organizować punkty kontrolne. Wystarczy przecież wydłużyć typowy tor motocrossowy, dołożyć odcinki leśne, trochę mokradeł i naturalnego terenu. Do eksperymentu namówiono ludzi z Górnika Czerwionka pod wodzą Henryka Buchty. Tor zlokalizowany na hałdach KWK " Dębieńsko " zmodyfikowano do wymogów nowej konkurencji odpowiednio wydłużając i oznakowując dystans. Miało być dziesięć kilometrów w jednym okrążeniu, ale z powodu kolidującego z trasą dwukrotnego przejazdu przez tory kolejowe stanęło na siedmiu tysiącach metrów. Pozostało zatem czekać na chętnych do rywalizacji. Regulamin tej pionierskiej wówczas imprezy oparty był na zasadach motocrossu. Dla najmłodszych startujących na Simsonach S51 Enduro w klasie 50 przewidziano po cztery okrążenia każdego dnia. W klasie 125 jeżdżono i rywalizowano codziennie w dwóch przejazdach po sześć rundek na hałdach nieopodal Czerwionki. Klasy: powyżej 125; 250 i powyżej 250 jechały każdego dnia po siedem okrążeń w trzech biegach. W sumie - ni to klasyczny rajd Enduro, ni prawdziwy motocross. Jak na tamte czasy polskiego Enduro park maszyn imponował ilością markowego sprzętu. Jedynie w 50 i 125 rywalizowały wyłącznie Simsony i CZ. W pozostałych klasach dominowały Husqvarny, których było aż jedenaście, Hondy, Kawasaki, Suzuki, Yamahy i austriackie KTM-y. Jawy Enduro stanowiły dużo mniejszy element stawki sprzętowej. Do startu dopuszczono motocykle crossowe, stąd wysyp japońskich jednośladów na Cross Country w Czerwionce. Po rocznej karencji będącej wynikiem odmiennych stanowisk zainteresowanych klubów ( Zagłębie Miedziowe Głogów - WKM Wschowa ) na inauguracyjnej imprezie sezonu 1991 pojawił się Zbigniew Przybyła - już jako zawodnik klubu ze swojej rodzinnej Wschowy. Powrót okazał się całkiem udany, gdyż " Gucio " pierwszego dnia na Husqvarnie TE 350 pozostawił w tyle Ryszarda Gancewskiego z KTM Novi Kielce ( Kawasaki KX 500 ) i Ryszarda Augustyna z Kieleckiego Klubu Motorowego używającego Husqvarny WR 260. " Szalony Ganc " najpierw nie odpalił zgasłego silnika i został na maszynie startowej, następnie na początku trzeciego wyścigu z lekka poturbował mały palec lewej ręki ( stłuczenie i pięć szwów ) w kolizji z metalowym słupkiem. Myślicie, że " Gancu " się wycofał z rywalizacji? Nic bardziej mylnego! Karetka zawiozła go do szpitala, dopiero po wymachaniu na mecie trzeciego biegu. Niestety, eskulapi zabronili motocykliście z Kajkowa startu w drugim dniu, musiał zadowolić się aktywnym dopingiem kolegów. Z absencji Ryszarda Gancewskiego skorzystał morawianin Milan Vasiczek wystawiony przez zespół z Grodkowa, który wskazał Zbigniewowi Przybyle drugie miejsce na podium dnia. Ryszard Augustyn ponownie był trzeci. W klasie 250 obydwa dni należały do Andrzeja Tomiczka - dwukrotnie pierwszy - i Piotra Kasperka - był dwa razy drugi. Za dwójką z Bielskiego BKM-u na Husqvarnach ulokował się jeżdżący wówczas w teamie KS Turów Bogatynia Tomasz Kodym korzystający z Jawy Enduro. Przy okazji Andrzej Tomiczek pokazał klasę i pazur waleczności kończąc dwa na sześć wyścigów z " kapciem " w tylnym kole. Wybierający się wraz z Tomiczkiem na podbój Mistrzostw Świata Maciej Wróbel również zademonstrował wysoki kunszt. Jadąc nader zawzięcie w obydwa dni, pozostawił za sobą w klasie powyżej 125 ( również ambitnych! ) Wojciecha Rencza z Turowa i młodszego z braci Czachorów - Mariusza reprezentanta AMK Pałac Młodzieży Warszawa. Z podczewionkowskimi hałdami, krzakami, kałużami i przecinkami wśród brzózek i samosiejek dzielnie radzili sobie ówcześni herosi klasy 125 pomykający na jednośladach marki CZ. Bohaterami tych zmagań na pokopalnianych hałdach byli: Sławomir Oleś; Zbigniew Szczepanek ( obaj z KKM Kielce ); Wiktor Iwański ( Zagłębie Miedziowe ); Wojciech Brzuśmian ( BKM Bielsko-Biała ). Klasa 50 rekrutująca się z Simsoniarzy była najliczniejszą i najbardziej ambitną - niczego nie ujmując pozostałym. Wiadoma sprawa, że w wieku lat nastu ma się cokolwiek odważniejsze spojrzenie na świat, tudzież na rywali z trasy zawodów motocyklowych. Mimo, że w kwietniu 1991 roku naszej rajdowej młodzieży nieraz przyszło za pomocą pchania wspomagać możliwości silników motorowerów rodem z Suhl, dali radę wykazując się niezłą wytrzymałością w tej imprezie. Pierwsze lokaty podzielili wówczas pomiędzy siebą: Jarosław Chećko ( KKM ) i Sebastian Krywult ( BKM ). Za nimi ulokowali się - Jakub Laskowski z KKM-u i reprezentant KS Turów Jacek Dejniak. Ci co znali tor motocrossowy w Czerwionce nie byli zbytnio zdziwieni jego konfiguracją i skalą trudności, pozostali bardzo obiekt chwalili, narzekano jedynie na kurz, ale - gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą!... Początek dziejów polskiego Cross Country został dokonany wiosną 1991 roku. Potem temat uległ pewnej " hibernacji ", by powrócić ( znów na otwarcie sezonu ) w roku 1998, gdy na poligonie w Czerwonym Borze pod Łomżą rozegrano kolejne takie zawody włączone do serialu MP Enduro. Potem pojawiły się imprezy w Biedrusku, Chełmnie i wielu innych miejscach. Jak to mawiają: dalej to już poszło! A wszystko zaczęło się dwadzieścia lat temu na torze w Czerwionce... Jarosław Ozdoba

Cross Country w Siemiatyczach - 3/4 września

2011-08-29T16:21:00.002+02:00

Historia historią, ale już czas zająć się tegorocznym sezonem, który wkrótce również, nomen omen, przejdzie do historii. W Country Crossie mamy jeszcze jedne zawody podczas weekendu ¾ września w Siemiatyczach. Natomiast w rajdach Enduro czeka nas jeszcze jedna eliminacja w Kielcach. W klasyfikacji Enduro dużo może się jeszcze zmienić, natomiast w XC wiele się wyjaśniło. W najbliższy weekend odbędą się ostatnie zawody XC MP oraz PP. Wprawdzie zawodnicy Pucharu mają jeszcze jedną rundę do odjechania, ale jej wyniki nie zmienią znacząco klasyfikacji na koniec sezonu. Tegoroczne zawody XC w Siemiatyczach odbędą się na trasie obejmującej tor MX Rososze i tereny przyległe. Tor został ładnie przerównany na MP Enduro jakie odbyły się w ostatnią sobotę i niedzielę. Zawodników w rajdzie nie było zbyt wielu zatem nie zdołaliśmy go sponiewierać. Organizator zaprasza wszystkich, obiecując konkretne ściganie na stosunkowo łatwej trasie o nawierzchni trawiastej i piaszczystej.

Popatrzmy na klasyfikację XC w poszczególnych klasach.

Ostatnia eliminacja XC w Lidzbarku Warmińskim nie miała szczęścia do pogody, bo paskudnie napadało i trasa lidzbarskiego XC zmieniła się w śliską breję, gdzie znaczna część zawodników walczyła raczej o przetrwanie niż o dobry wynik. Jechałem te zawody tylko w sobotę, bo dobry los ulitował się nade mną i nakazał mi spędzić niedzielę na pełnieniu obowiązków rodzinnych. W ten sposób uniknąłem niedzielnej kąpieli w błocie podczas wielu okrążeń krótkiej lidzbarskiej trasy. Tak na marginesie, wygląda na to, że lidzbarski serial XC dobiega końca, bo organizatorzy zaczynają mieć kłopoty z uzyskaniem zezwolenia na poprowadzenie trasy po terenie przyległym do toru MX. Pięciominutowa pętla to na standardy MP zdecydowanie za krótko. Natomiast samej organizacji zawodów, jak zwykle w Lidzbarku, trudno coś zarzucić. Działacze tamtejszego Moto-Klubu, to fachowcy i potrafią zrobić dobre zawody.

W klasie Senior 1 wygra pewnie Karol Kędzierski, który nie brał udziału w zawodach w Lidzbarku, bo uczestniczył w tym samym czasie w ISDE w Finlandii. Karol jako zawodnik reprezentacyjnego zespołu Polski startującego w Word Trophy spisał się jak zwykle doskonale, pewnie dojeżdżając bardzo trudny rajd i zajmując 18 miejsce w klasie E1. W naszym krajowym XC nie ma specjalnie rywali i jak dotąd wygrał wszystkie biegi w których brał udział. O kolejne miejsca na podium walczą w tym roku Sebastian Banaś i Paweł Szturomski. W tym pojedynku stawiam na kolegę Szturomskiego, a to dlatego, że Paweł ma spore doświadczenie rajdowe i w ciężkich warunkach jeździ lepiej niż kolega Banaś. Z kolei Seba Banaś to już nie ten sam zawodnik, co dwa lub trzy lata temu. Wtedy naprawdę dobrze jeździł tylko w optymalnych warunkach. Teraz daje sobie coraz lepiej radę na trudnych trasach, a nawet w błocie. Udowodnił to wygrywając drugi dzień zawodów w Lidzbarku. Drugiemu garniturowi klasy Senior 1 przewodzi Tomek Zych, zawodnik doświadczony, świetnie jeżdżący w trudnym terenie. Powiedziałbym nawet, że Tomek preferuje trudne trasy i w naszych krajowych zawodach Extreme należy zdecydowanie do czołówki. Jednak, jak to się często zdarza zawodnikom Hard Enduro, brakuje mu trochę szybkości. Poza Tomkiem Zychem mamy jeszcze dwóch młodych zawodników MX Chotomów – Jakuba Galińskiego i Piotra Płochockiego. W tym roku obaj ponownie podnieśli jakość swojej jazdy, a kolega Galiński ociera się już o podium tej klasy. Z kolei Płocho był do niedawna moim bezpośrednim przeciwnikiem, ale w Lidzbarku swobodnie wygrał ze mną o 2 minuty i wydaje się, że mój czas walki z Piotrkiem powoli przemija. No cóż, to prawidłowa kolej rzeczy. Ja już szybciej nie pojadę, a oni tak. Bardzo dobrze pokazał się w tej klasie mój kolega klubowy – Przemek Szymański. Jednak Przemek jeździ nieco „ w kratkę” co sugeruje brak regularnego, przemyślanego treningu.

W klasie Senior 2 karty rozdaje Łukasz Kurowski. Zawodnik z olbrzymim dorobkiem sportowym i takimi właśnie umiejętnościami. Jak każdy z nas, Qurak przeżywał swoje wzloty i upadki. Łukasz potrafi jednak wyciągnąć wnioski ze swoich przygód i dzisiaj prezentuje na trasach XC czy MX bardzo dojrzały, przemyślany sposób jazdy. Jeżeli dodamy do tego jego talent i doskonale rozwinięte cechy motoryczne, to otrzymujemy zawodnika przynajmniej europejskiego formatu. Szkoda, że potencjał Łukasza Kurowskiego nie jest wykorzystywany w ramach kadry. Byłoby dobrze dla sportu motocyklowego, gdyby Łukasz i GKSM ustaliły wspólną częstotliwość porozumiewania się, bo jak do tej pory obie strony nadają na różnych falach. Pod nieobecność Łukasza Kędzierskiego i Karola Knapa, o pozostałe miejsca na podium walczą : Kamil Walczak, Sylwek Jędrzejczyk i Rafał Kiczko. Ten ostatni niestety musiał, z powodu kontuzji, odpuścić zawody w Chełmnie i Radomiu. Zatem strata punktowa Rafała jest zbyt duża by mógł myśleć o miejscu na podium. Jeżeli jednak któryś z wyprzedzających go kolegów nie dojedzie choć jednego biegu, to kto wie.
Na kolejnych miejscach w tej klasie jeżdżą: Roman Ulenberg, Rafał Kostecki i Paweł Kaim. Na pewno dużo do powiedzenia mieliby nasi reprezentacyjni rajdowcy, ale oni jadą XC tylko wtedy gdy nie koliduje to z zawodami Enduro. Zatem w całym cyklu nie zbierają dużo punktów, choć w poszczególnych zawodach bywają na pudle, jak choćby Paweł Szymkowski.

W klasie Junior wygrywa Filip Więckowski i wydaje się, że nie można mu już odebrać tytułu Mistrza Polski. Kolega Więckowski może sobie odpisać jeszcze jeden dzień, zatem wystarczy, że w Siemiatyczach dojedzie na przyzwoitej pozycji tylko jeden dzień zawodów. Prawdopodobnie obecna kolejność w tabeli nie ulegnie zmianie i Adrian Piłat będzie drugi, a Jakub Piątek – trzeci. W zespole pościgowym jedzie cała grupka młodych utalentowanych zawodników. Młodych nawet jak na wiek juniorski, bo z życiowego punktu widzenia to jeszcze dzieciaki. Należą do nich: Maciek Giemza, bardzo utalentowany rajdowiec, który nie mógł pojechać tegorocznej sześciodniówki, bo nie ma, z racji wieku, prawa jazdy na motocykl. Giemza to taki Kurowski tylko 10 lat młodszy. Jeżeli rodzicom wystarczy kasy, a Maćkowi silnej woli, to będziemy mieli w jego osobie kolejnego zawodnika co najmniej reprezentacyjnego formatu. Jan Folga i Dawid Mordasiewicz to kolejni adepci trudnej sztuki powożenia koniem mechanicznym. Obaj maja ambicję na podium, ale potrzebują nieco czasu i motogodzin, aby odegrać w tej klasie wiodącą rolę. Tak naprawdę, to wśród juniorów jest jeszcze kilku szybkich zawodników, ale nie jeżdżą regularnie w cyklu XC, zatem nie mają szans na podium.
W zawodach XC startuje również klasa Junior 85 ale cierpi na brak frekwencji, szkoda. Długie biegi XC doskonale budują wytrzymałość młodych zawodników, a przy okazji zmuszają ich do szukania ergonomii na motocyklu. To skutkuje później dobrą pozycją, a więc mniejszym zmęczeniem podczas zawodów MX. Wśród najmłodszych juniorów karty rozdają wychowankowie KTM Novi Kielce – koledzy: Romaniec, Glock, Szczepanek, Socha.

W klasyfikacji Quad Open MP prowadzi Grzegorz Chrzanowski przed Dawidem Kalinowskim i Łukaszem Łaskawcem. Wydaje się, że kolega Chrzanowski utrzyma pierwsze miejsce pod warunkiem, że nie będzie testował swojego szczęścia ( jest limitowane) i w ostatnich zawodach pojedzie spokojnie. Pozycja na podium kolegi Łaskawca będzie udanym zakończeniem sezonu dla tego zawodnika. Daje jednak do myślenia fakt, że zdobyć tytuł Mistrza Polski jest trudniej niż dojechać Dakar w pierwszej trójce. No rzeziole u nas na quadach kroją, nie?

W tym roku koledzy z Pucharu Polski nie szokują już frekwencją jak w latach poprzednich. O ile w Mistrzostwach Polski startuje w każdych zawodach mniej więcej taka sama ilość uczestników ( niewielka) co w latach ubiegłych, o tyle w Pucharze nastąpił wyraźny odpływ zawodników. Odpłynęli pewnie na zawody strefowe, gdzie taniej i bliżej od miejsca zamieszkania. Widać wyraźnie, że okrojone budżety startowe dają się wszystkim we znaki.
W tym zestawieniu nieźle wygląda klasa Weteran. Starsi Panowie wciąż chcą jeździć i przyznaję, że bardzo mi się to podoba. W klasyfikacji tej klasy prowadzi szybki i wytrzymały Robert Kaniewski i pewnie nie da sobie wydrzeć pierwszego miejsca na koniec sezonu. Ambitnie i sprawnie jeżdżący Wiktor Kuźniewski jest drugi ale będzie musiał odpierać ataki Wiesława Wiśniewskiego, Sławka Suchorowskiego czy Jacka Witosa. O ile Sławek i Jacek są wolniejsi niż Wiktor, to Wiesiek Wiśniewski jest na pewno szybszy. Startuje jednak, jako jedyny zawodnik z XC w dwóch biegach dziennie – raz z MP w klasie Senior 2 i z PP w klasie Weteran. Nie dziwi zatem, że czasem brakuje sił, szczególnie wtedy gdy trasa jest trudna. Tak właśnie było w Lidzbarku. I tak jestem pełen podziwu dla wytrzymałości kolegi Wiśniewskiego. Zdarzyło mi się już jechać dwa biegi XC jednego dnia i nie było fajnie. A tu jeszcze drugi dzień. Chyba za dużo tego jeżdżenia, wszak zdrowie też ma swoje limity.

W klasyfikacji Senior 1 PP jest kilku szybkich zawodników jak choćby Tomek Walendowicz, który zrzuciwszy z barków ciężar prezesowania NKM-owi, zabrał się do solidnego treningu i przez ostatni rok zrobił spore postępy. Jednak ma solidną konkurencję w osobach: Tomasza Krawczyka, Sebastiana Kuncickiego czy Łukasza Majewskiego, jeżdżących tak samo szybko, a startujących w całym cyklu zawodów. Wygląda na to, że właśnie ta trójka rozstrzygnie między sobą sprawę kolejności na podium. Nie można jednak wykluczyć, że do tej rozgrywki wtrąci się Artur Grygorcewicz.

Wśród dużych motocykli ( Senior 2) ponownie potwierdza swoją dominację ubiegłoroczny wicemistrz tej klasy – Mieszko Gotkowski. Wydaje się, że w tym roku nikt już Mieszkowi nie wyrwie zwycięstwa, choć koledzy: Strzelecki, Karliński czy Gawron jeżdżą niewiele wolniej niż Gotkowski.

W klasie Junior PP prowadzi wyraźnie Sebastian Witkowski z Ostródy.

Quadocrosserów jeździ w PP znacznie więcej niż w MP. Wynika to pewnie z faktu, że niewielu mamy kierowców quada o profilu i zacięciu sportowym, a tacy właśnie próbują walczyć o tytuły w MP. Budżet startowy wyczynowego quadocrossera jest znacząco wyższy niż wyczynowego motocrossera. Jest to przykra niespodzianka szczególnie dla tych, którzy wnikają w sport motocyklowy kupując traktorek jako pierwszy pojazd. Z drugiej strony lepiej jeździć traktorkiem niż nie jeździć. Zatem ilością zawodników PP wygrywa z MP. W klasie 2K PP prowadzi Kacper Bartczak z Piły i wygra ten sezon w cuglach. W Klasie 4K PP frekwencja jest niestety znacznie gorsza. Wygląda na to, że dotychczasowy lider Tadeusz Wiśniewski dowiezie swoje pierwsze miejsce do mety, bo zawodów pozostało już niewiele, a przewaga kolegi Wiśniewskiego jest znacząca.

Wszystko rozstrzygnie się podczas najbliższych siemiatyckich wyścigów. Wszystkim życzę zero awarii i pełnych otwarć przepustnicy :-).

Mistrzostwa i Puchar Polski Enduro, 27/28 sierpnia - Siemiatycze

2011-08-23T23:05:00.003+02:00

Przypominamy wszystkim, że w najblizszy weekend odbędzie się kolejna eliminacja MP i PP w Motocyklowych Rajdach Enduro. Siemiatyckie rajdy nie są trudne i dlatego są idealnym miejscem do pierwszego startu dla początkujących rajdowców. Poniżej regulamin rajdu.

REGULAMIN UZUPEŁNIAJACY
VII i VIII RUNDA MISTRZOSTW POLSKI W RAJDACH ENDURO

Siemiatycze, 27-28.08.2011 r.

1. ORGANIZATOR
Nadbużański Klub Motorowy w Siemiatyczach ul. Kościuszki 11, 17-300 Siemiatycze
www.nkm.com.pl , info@nkm.com.pl , przy współpracy Miejskiego Ośrodka Sportu i
Rekreacji w Siemiatyczach ul. Nadrzeczna 29, 17-300 Siemiatycze, tel. 85 656 10 44, fax.
85 655 26 65, e-mail: mosir_siemiatycze@tlen.pl, www.mosir-siemiatycze.info .

2. ZAŁOŻENIA
Rajd organizowany na zlecenie i zgodnie z kalendarzem imprez ZG PZM jako VII i VIII
runda Mistrzostw Polski w Rajdach Enduro.

4. TERMIN i MIEJSCE
27-28.08.2011 r., Siemiatycze woj. podlaskie, baza rajdu: Gimnazjum Gminne w
Siemiatyczach, ul. Kościuszki 88

5. WŁADZE ZAWODÓW
Sędzia zawodów – Marek Sikora
Dyrektor zawodów – Roman Umiastowski
Zastępca dyrektora zawodów – Konrad Demiańczuk
Kierownik ds. marketingu – Tomasz Walendowicz
Kierownik parku maszyn oraz start-meta – Aleksander Leoniuk
Kierownik biura zawodów – Krystyna Winska
Kierownik trasy – Adam Sapieżko
Kierownik próby „Test Cross” – Piotr Jakowiuk
Kierownik próby „Test Enduro” – Tomasz Leoniuk
Kierownik parku maszyn – Szymon Drewulski
Kierownik odbioru technicznego - Tomasz Pyzowski
Kierownik komisji technicznej – Bartłomiej Korzeń
Chronometraż i Biuro obliczeń – Grzegorz Ostrowski
Lekarz zawodów – Renata Brycka – Safrończyk

6. ZGŁOSZENIA
Zgłoszenia pisemne, bezwzględnie na obowiązującym druku zgłoszenia, potwierdzone przez
macierzysty klub, należy przesłać na adres organizatora zawodów w I terminie do dnia
12.08.2011 r. Po wyznaczonym terminie ma zastosowanie termin II (decyduje data stempla
pocztowego).
Podczas zgłaszania odbioru formalnego zawodów zawodnik zobowiązany jest przedstawić:
_ wypełniona kartę zgłoszenia,
_ prawo jazdy lub kartę motorowerową dla danego pojazdu,
_ motocykl wraz z dowodem rejestracyjnym z ważnym badaniem technicznym,
_ dowód ubezpieczenia komunikacyjnego OC,
_ kask ochronny z homologacja zawodnicza,
_ książeczkę zdrowia z ważnymi badaniami lekarskimi,
_ licencję zawodniczą,
_ licencję sponsorska, w przypadku udziału w klasyfikacji zespołów sponsorskich,
_ dowód wpłaty wpisowego.
Pojazd powinien spełniać wymogi Kodeksu Ruchu Drogowego.
Wpisowe za udział w zawodach dwudniowych:
Motocykle:
Junior 50: I termin – 140,- zł II termin – 240,- zł
Pozostali: I termin – 190,- zł II termin – 290,- zł
Quady: I termin – 260,- zł II termin – 360,- zł
Wpisowe za udział w jednym dniu zawodów:
Motocykle:
Junior 50: 120,- zł
Pozostali: 170,- zł
Quady: 200,- zł
- Dla zawodników nie zrzeszonych w Klubach PZM wpisowe zwiększa się o 50% od w/w
stawek.
- Wpisowe należy wpłacać na konto:
Nadbużanski Klub Motorowy:
PKO BANK POLSKI
72 1020 1332 0000 1202 0330 7568
Tytułem: „Wpisowe – Mistrzostwa Polski w Enduro”

7. UDZIAŁ ZAWODNIKÓW ZAGRANICZNYCH
Zawody zgłoszone są dostępne dla zawodników zagranicznych. Zawodnicy zagraniczni
zgłoszeni do zawodów musza przedstawić licencje UEM, FIM albo licencje swej federacji i
zezwolenie wydane przez macierzysta federacje (FMN).

8. BIURO ZAWODÓW
- Siemiatycze, ul. Kościuszki 88, (Gimnazjum Gminne w Siemiatyczach)
- Czynne:
26.08.2011 r. od godz. 16:00 do 21:30
27.08.2011 r. od godz. 7:30 do 20:00
28.08.2011 r. od godz. 7:00 do zakończenia zawodów

9. ODBIÓR TECHNICZNY
- W dniu 26.08.2011 r. od godziny 18:00 do godziny 22:00
- W dniu 27.08.2011 r. od godziny 8:30 do godziny 10:00 odbiór dodatkowy płatny w
wysokości 100 zł.
Zawodnik, który nie ukończył I dnia zawodów może startować w II dniu pod warunkiem
przedstawienia motocykla do kontroli technicznej w czasie najpóźniej do 60 minut po
teoretycznym czasie przyjazdu na metę I dnia. Motocykl musi posiadać oznakowanie ramy
dokonane w czasie odbioru technicznego przed I dniem.
W miejscu serwisowania obowiązują maty środowiskowe.

10. ODPRAWA ZAWODNIKÓW
W dniu 27.08.2011 r. około godz. 9:30 przy Biurze Zawodów.

11. START
- 27.08.2011 r. (sobota), godz. 11.00 – Gimnazjum Gminne w Siemiatyczach
- 28.08.2011 r. (niedziela), godz. 9.00 – Gimnazjum Gminne w Siemiatyczach

12. TRASA RAJDU
- Klasa Junior 50
I dzień – 2 pętle po ok. 60 km
II dzień – 2 pętle ok. 60 km
- 2K, 4K
I dzień – 3 pętle po ok. 60 km
II dzień – 2 pętle po ok. 60 km
- Klasa Junior, E1, E2/E3, Weteran
I dzień – 4 pętle po ok. 60 km
II dzień – 3 pętle po ok. 60 km
Próby specjalne:
_- rozruchu na starcie w obu dniach (nie dot. ATV 2K i ATV 4K)
_- test cross – o długości ok. 4-5 km z pomiarem czasu w każdym okrążeniu.
_- test enduro – o długości ok. 4-5 km z pomiarem czasu:
a) w I dniu:
– dla klas: Junior 50, ATV 4K i ATV 2K 2 i 3 okrążenie,
– dla pozostałych _ 2,3 i 4 okrążenie,
b) w II dniu we wszystkich okrążeniach,

13. NUMERY STARTOWE
Zawodnicy maja obowiązek posiadać własne numery startowe zgodnie z komunikatem
GKSM.

14. KONKURENCJE
W trakcie zawodów będzie obowiązywał następujący podział na konkurencje:
- Junior 50 – motocykle o pojemności silnika do 50 ccm; startować mogą zawodnicy, którzy
ukończyli 13 lat a do końca 2011 r. nie skończą 19 lat, posiadający certyfikat i licencje A;
- Junior – motocykle o dowolnej pojemności i rodzaju silnika; startować mogą zawodnicy,
którzy do końca 2011 roku nie skończa 24 lat, posiadający certyfikat i licencje A
- E1 – motocykle dwusuwowe o pojemności silnika do 125 ccm i czterosuwowe o pojemności
silnika do 250 ccm; startować mogą zawodnicy, posiadający certyfikat i licencje A
- E2/E3 – motocykle dwusuwowe o pojemności silnika powyżej 125 ccm do 500 ccm i
czterosuwowe o pojemności silnika powyżej 250 ccm do 650 ccm; startować mogą
zawodnicy posiadający certyfikat i licencję A
- Weteran – motocykle o dowolnej pojemności i rodzaju silnika; startować mogą zawodnicy,
którzy ukończyli lub kończą w 2011 r. 40 lat, posiadający certyfikat i licencje A
- Generalna – zawodnicy z konkurencji Junior, E1, E2/E3 i Weteran
- ATV 2K – pojazdy czterokołowe z napędem na jedna os o pojemności silnika do 750 ccm;
startować mogą zawodnicy posiadający certyfikat i licencje A
- ATV 4K – pojazdy czterokołowe z napędem na dwie osie o pojemności silnika do 1000
ccm; startować mogą zawodnicy posiadający certyfikat i licencje A
- Klubowa – rozgrywana pomiędzy klubami; w konkurencji tej klasyfikowani są tylko
zawodnicy z konkurencji indywidualnych, motocyklowych, będący członkami klubów;
- Zespołów sponsorskich – zespół tworzy trzech zawodników sponsorowanych przez
zgłaszającego, zgłoszonych w dowolnych konkurencjach indywidualnych; nazwa zespołu
musi być niezmienna w czasie całego sezonu, lecz skład uczestników może się zmieniać w
poszczególnych zawodach i musi być zgłaszany przed każdymi zawodami; członkowie
zespołu musza mieć wykupione licencje sponsorskie.

15. TABLICE Z NUMERAMI STARTOWYMI
Junior 50 – tło białe, cyfry czerwone
Junior – tło czarne, cyfry białe
E1 – tło zielone, cyfry białe
E2/E3 – tło żółte, cyfry czarne
Weteran – tło białe, cyfry czarne
ATV 2K – tło żółte, cyfry czarne
ATV 4K – tło żółte, cyfry czarne

16. PROTESTY
Protesty mogą być zgłaszane pisemnie na ręce Dyrektora zawodów wraz z kaucja 200,- PLN
w terminach przewidzianych w RSM. Kaucja rozpatrywania protestu wymagającego
rozbiórki silnika motocykla wynosi 500 zł, w przypadku rozbiórki silnika quada 1.000 zł.

17. ZAKONCZENIE ZAWODÓW
W dniu 28.08.2011 r. około godz. 16.00.

18. POSTANOWIENIA KONCOWE
- Na jednym okrążeniu znajdować się będą 2 PKC. W jednym przypadku próba oddalona
będzie więcej niż 1 km od PKC.
- Obowiązują maty środowiskowe – za brak maty zostanie nałożona kara pieniężna wysokości
300 zł. W przypadku niezapłacenia kary, bądź nie zastosowaniu maty po nałożeniu wyżej
wymienionej kary, zawodnik zostanie wykluczony z zawodów.
- Organizator nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności za ewentualne szkody i straty
powstałe w stosunku do zawodników i ich mienia jak również za szkody i straty
spowodowane przez zawodników w stosunku do osób trzecich i ich mienia.
- Organizator przypomina, że każdy zawodnik ponosi odpowiedzialność finansową za
ewentualne zniszczenie zasiewów pól uprawnych i innych spowodowanych przez siebie.
- Zawody są ubezpieczone od odpowiedzialności cywilnej.
- Uczestników obowiązują przepisy Kodeksu Ruchu Drogowego.

19. ZAKWATEROWANIE
We własnym zakresie.

20. OFICJALNA STRONA INTERNETOWA ZAWODÓW:
www.nkm.com.pl
Dyrektor zawodów
Roman Umiastowski
Zatwierdzono przez GKSM
dniu 26.07.2011

ME Enduro w 1988

2011-08-18T16:34:00.005+02:00

Tym razem Jarek Ozdoba opowiada o rajdach Enduro sprzed 23 lat.

Rok 1988 był przedostatnim sezonem egzystencji Mistrzostw Europy w rajdach Enduro przed awansem serialu do miana Mistrzostw Świata od sezonu 1990. Rozgrywki kontynentalne powróciły w roku 1992 jako rozgrywki juniorów równoległe z eliminacjami MŚ. Od sezonu 1998, już pod skrzydłami nowej federacji międzynarodowej - Europejskiej Unii Motocyklowej ( UEM ), Mistrzostwa Europy powróciły do niezależnego cyklu rozgrywek o tytuły najlepszych rajdowców na Starym Kontynencie. W 1988 roku motocykliści znad Wisły odnieśli spore sukcesy w Mistrzostwach Europy, niestety po raz ostatni w dekadzie lat osiemdziesiątych. W dodatku z powodzeniem stawiali czoła europejskiej konkurencji dysponując pożyczonymi Simsonami i Jawami. Ale jedynie na taki sprzęt - w ówczesnej rzeczywistości podzielonej Europy - mogliśmy wówczas liczyć. O ile enerdowska wytwórnia o dość skomplikowanej nazwie: IFA Kombinat Simson veb Fahrzeug - und Jagdwaffenwerk ERNST THALMANN Suhl, traktowała polskich kierowców jako zawodników fabrycznych dostarczając nowe modele motocykli i zapewniając pełną obsługę na zawodach, to Jawa uparcie wpychała nam o krok gorsze wersje swoich wyczynowych motocykli. " Uzdatnianie " kadrowych Jaw Enduro leżało w gestii Ośrodka Technicznego Zaopatrzenia PZMotu. Ów OTZ na ul. Kickiego na warszawskim Grochowie był swoistą mekką wszystkich klubów motorowych istniejących wtedy w Polsce. Tylko tam można było bowiem dostać niezbędne części zamienne, opony, akcesoria, czyli wszelakie atrybuty niezbędne do funkcjonowania sportu motorowego. Młodzieży wychowanej we współczesnych realiach, gdy w każdym większym mieście istnieją sklepy i salony motocyklowe pełne wszelakiego dobra, taka sytuacja może wydawać się co najmniej dziwną, ale - tak było! Na sezon 1988 umowy zawarte przez Polski Związek Motorowy zapewniały dostawy na ME dwóch Simsonów - jednej 80 i jednej 125 - WKH ( wówczas były to topowe modele rodem z Suhl! ) i także dwóch egzemplarzy Jaw Enduro. W tym wypadku była to chłodzona wodą dwieściepięćdziesiątka E`87 typ 681 i pięćsetka w specyfikacji VVZ z silnikiem jeszcze chłodzonym powietrzem. Po rajdzie zaliczanym do Mistrzostw Polski, ale z wykorzystaniem fragmentów trasy ISDE 1987, z bazą w Jeleniej Górze przyklepano obsadę kadrowych motocykli na europejskie wojaże. Simsona 80 dosiadł Piotr Kasperek ( BKM Bielsko-Biała ), w tradycyjnej dla siebie klasie 125 znalazł się Ryszard Gancewski ( GAMK Budowlani Gdańsk ). W klasie 250 zaawizowano Zbigniewa Przybyłę ( Zagłębie Miedziowe Głogów ), a w pięćsetkach szczęścia miał próbować Zbigniew Groth z GKM Bałtyk Gdynia. Pierwszy rajd sezonu był premierowy także pod względem organizacyjnym, gdyż po raz pierwszy w historii kolorowy cyrk Enduro zawitał do ówcześnie mało znanej w tym środowisku Portugalii. Uczestnikom zawodów przybyłym na weekend 07-08 maja do Viana de Castello przyszło zmierzyć się z tutejszym terenem, aurą i co w Enduro nieuniknione - przeciwnościami losu. Jak się okazało, perfekcyjnie przeprowadzone zawody, których dominującym elementem pogodowym był ulewny deszcz, oferowały trudną, błotnisto-kamienistą trasę, ale i niewygórowane czasy przejazdu. Ciekawe próby wymagały za to dużej sprawności i nienagannej techniki jazdy. Takie warunki najbardziej odpowiadały uznanemu mistrzowi błota Ryszardowi Gancewskiemu, który był dwukrotnie drugi w 125. Piotr Kasperek był czwarty i piąty w osiemdziesiątkach. W pięćsetkach progresję formy odnotował Zbigniew Groth, który w sobotę był czternasty, a w niedzielę dojechał na dziesiątym miejscu. O pechu mógł mówić Zbigniew Przybyła. W jego Jawie 250 już na pierwszym okrążeniu trasy pierwszego dnia ( ! ) " poszedł " wodzik skrzyni biegów czyniąc ją niesprawną. Czechosłowaccy serwisanci kiwali głowami ze zdumieniem, ale takowej części ponoć nie mieli na składzie, a całej skrzyni nie chcieli choćby pożyczyć. Obawiali się o ewentualną pozycję i punkty Libora Podmola? Co ciekawe, na kolejny rajd we Francji w motocyklu Przybyły znalazła się jednak nowa przekładnia.

Tydzień po rajdzie w Portugalii barwna karawana uczestników Mistrzostw Europy ( kto był na rajdzie Enduro choć raz, zna ten klimat... ) zawitała do francuskiego Razes, by 14-15 maja móc uczestniczyć w kolejnych eliminacjach serialu. Warunki pogodowe były podobne do tych z Viana de Castello. Zimno i deszczowo, do tego dochodził porywisty wiatr. Swoje zrobiła trudna trasa i... dojazd do pierwszej pętli. Na wąskiej, piaszczystej, błotnistej i pełnej korzeni stromej ścieżce na zboczu góry tworzyły się zatory wśród tych, którzy mieli spore problemy z przejechaniem tego odcinka. Twórcy korków tarasowali przejazd innym, bardziej sprawnym, motocykle wyczyniały arcyciekawe harce, wymykając się spod kontroli kierowców, paliły się sprzęgła... Tu właśnie z powodu spalonego sprzęgła zakończył w sobotę przygodę z rajdem gdynianin Zbigniew Groth. Tarcze zmieniły się w kupkę popiołu... I jak to czasem bywa, znów serwis Jawy nie dysponował potrzebnym elementem. Były też dwa ciasne czasowo odcinki, gdzie poza ( szkoda, że już nieżyjącym ) Gillesem Lelayem i Sven-Erickiem Joenssonem, wszyscy zaliczyli spóźnienia. Z polskiej czwórki, a właściwie trójki, najlepiej wiodło się Piotrowi Kasperkowi, który był trzeci i piąty w klasie 80. Ryszard Gancewski w sobotę był czwarty, a w niedzielę ( po zerwaniu prowadnicy łańcucha i koniecznej, ale kosztownej czasowo, naprawie w plenerze ) osiągnął metę na szesnastym miejscu w klasie 125. Zbigniew Przybyła w najsilniej obsadzonej klasie 250 był dziesiąty i siódmy. Rajd w austriackim Weisskirchen przeprowadzony w terminie 18-19 czerwca nie porażał zbyt trudną trasą, ani pułapkami czasowymi. Mimo to, dla naszej eksportowej czwórki okazał się imprezą bez znaczących historii. Piotr Kasperek i Ryszard Gancewski kontrolowali sytuację w swoich klasach. Bielszczanin był trzeci i czwarty, a " Ganc " dwukrotnie stanął na najniższym stopniu podium. W dwieściepięćdziesiątkach Zbigniew Przybyła celował w drugą połowę dziesiątki, co zaowocowało ósmą i siódmą lokatą. Zbigniew Groth jadąc w towarzystwie Sven-Erica Joenssona, Bohumila Posledniego i spółki, ukończył zawody na dwunastym i czternastym miejscu w mocarnych pięćsetkach. Na początku lata ( 25-26 czerwca 1988 roku ) uczestnicy serialu Mistrzostw Europy pojawili się w Clusone nieopodal Bergamo. Tym razem zabrakło Zbigniewa Grotha. Urwanie chłodnicy po efektownym upadku i dwukrotne wymiany na trasie koszmarnie pociętych dętek, co jak wiadomo wymaga nieco czasu, wyeliminowały z akcji i wyników Piotra Kasperka już pierwszego dnia imprezy. Bardzo trudna trasa, którą przygotowali organizatorzy przeczesała grono uczestników o około pięćdziesiąt procent, a zatem nieźle! Nienajgorzej poszło na tym rajdzie Ryszardowi Gancewskiemu, który ufny zasadzie: " im trudniej, tym lepiej " , zameldował się dwukrotnie drugi w klasie 125. Niezgorzej poczynał też sobie w licznym gronie zawodników klasy 250 Zbigniew Przybyła, inkasując punkty za szóste ( sobota ) i dziewiąte ( niedziela ) miejsce na rajdzie w urokliwych okolicach Bergamo. Prawie miesiąc po zawodach w Clusone cykl Mistrzostw Europy w rajdach Enduro po raz pierwszy w historii zawitał na Węgry. Trasy wytyczone w okolicach Pecs pamiętały eliminacje Pucharu Pokoju i Przyjaźni z 1986 roku, a upalna pogoda i ostre słońce niezbyt ułatwiały jazdę. Mimo tego Ryszard Gancewski umocnił się w czołówce klasy 125, przy okazji będąc najlepszym kierowcą Simsona o tym litrażu. Dobrze wypadł też Piotr Kasperek, nawiązując w osiemdziesiątkach udaną walkę z gwiazdą zespołu z Suhl Thomasem Bieberbachem, co zaowocowało drugim i trzecim miejscem w Pecs. Niestety, pech trzymał się dzielnie Zbigniewa Przybyły, któremu kolejna w tym sezonie awaria skrzyni biegów zepsuła szyki i oddaliła szanse na awans w klasie 250.

Finisz sezonu, czyli rajd w zachodnioniemieckim ( RFN ) Eichswege rozegrany w weekend 30-31 lipca dopełnił formalności co do Mistrzostw Europy Enduro w sezonie 1988. Dział Sportu firmy Simson wydatnie wspomógł polską dwójkę. Piotr Kasperek i Ryszard Gancewski otrzymali szykowane już na Sześciodniówkę w Mende prototypy wyczynowych motocykli z Suhl w wersji 1989. Także firma Jawa podstawiła Zbigniewowi Przybyle sprzęt już ( albo: nareszcie! ) konkurencyjny dla maszyn używanych przez Libora Podmola i spółkę z teamu czechosłowackiej wytwórni. Choć z przygodami, to nasi wywalczyli całkiem przyzwoite lokaty w klasyfikacji całego sezonu. W klasie 80 Piotr Kasperek był trzeci. Mistrzem Europy został Włoch Gian Marco Rossi, wicemistrzem kontynentu ogłoszono Thomasa Bieberbacha z NRD, tak jak Kasperek używającego Simsona WKH. Wśród zawodników klasy 125, włoskiej koalicji - Angelo Signorelli i Stefano Passeri ( odpowiednio: Mistrz i Wicemistrz Europy ) dorównał Ryszard Gancewski zajmując w podsumowaniu sezonu trzecie miejsce. W dwieściepięćdziesiątkach Zbigniew Przybyła ( kto wie co by się działo, gdyby nie te przygody z przekładnią? ) wylądował ostatecznie na siódmym miejscu. Pauzujący praktycznie od połowy sezonu Zbigniew Groth znalazł się na dwudziestym miejscu w klasie 500. Zdobyte przed dwudziestu trzema laty dwa " pudła " - Kasperka i Gancewskiego były ostatnimi dla Biało-Czerwonych z uzyskanych w tamtym okresie i na sprzęcie rodem z RWPG w serialu Mistrzostw Europy Enduro. Ironią losu było zaś to, że w tym samym roku, na 63 Sześciodniówce Motocyklowej z bazą we francuskim Mende, fabryczne Simsony Piotra Kasperka i Ryszarda Gancewskiego, a także Thomasa Bieberbacha i Danillo Poerschke przestały jechać już pierwszego dnia imprezy. Ale to już chyba temat na nieco inne sprawozdanie...

Jarosław Ozdoba

61 ISDE w San Pellegrino

2011-08-12T18:18:00.012+02:00

<

Od lewej: Zbigniew Przybyła ( 4 ); Piotr Kasperek ( 25 ); Ryszard Gancewski ( 34 ); Ryszard Augustyn ( 59 ); Stanisław Olszewski ( 99 ) i Zbigniew Banasik ( 135 ) - autorem zdjęcia jest firma Foto Cassotti.

Zanim pojawią się opinie o bieżącej ISDE z Finlandii, Jarek Ozdoba postanowił przypomnieć jak wyglądała 61 ISDE organizowana przez Wlochów. A nie wyglądała za fajnie...

Dawno temu, bo przed ćwierćwieczem, z bazą we włoskim z lekka podupadającym kurorcie San Pellegrino nieopodal Bergamo, miała miejsce 61 edycja Sześciodniówki Motocyklowej. Okolice Bergamo to włoskie zagłębie Enduro, stąd wywodzą się ichniejsi najlepsi zawodnicy i najwierniejsi kibice tej dyscypliny motocyklizmu. Organizowane na tamtym terenie imprezy z przesławnym niegdyś " Vallie Bergamache " na czele od lat słyną z dużej atrakcyjności i wysokiego stopnia trudności. Stąd też powszechnie przypuszczano i obawiano się, że 61 International Six Days Enduro przeprowadzona w terminie 08 - 13 września 1986 roku będzie imprezą, która wszystkim da się we znaki i na długo wryje w pamięć. I owszem, tak było - aczkolwiek niekoniecznie z powodu olbrzymich trudów, walki ze sprzętem, wysokimi wymogami trasy, czy napiętych limitów czasowych. Akurat w tej Six Days chodziło o coś zgoła innego...

Ale to dopiero miało okazać się w trakcie trwania imprezy. Polski Związek Motorowy wysłał do boju, na rok przed polską Sześciodniówką, jedynie zespół seniorów, czyli szóstkę walczącą o główne trofeum - World Trophy. Polskę dwadzieścia pięć lat temu reprezentowali: Zbigniew Przybyła ( Zagłębie Miedziowe Głogów ) - Simson GS 80; Ryszard Gancewski ( GAMK Budowlani Gdańsk ) i Piotr Kasperek ( BKM Bielsko-Biała ) - obaj na Simsonach GS 125; Stanisław Olszewski ( OKS Stomil Olsztyn ) i Ryszard Augustyn ( Kielecki Klub Motorowy ) - obaj na Jawach Enduro 250 VVZ, i Zbigniew Banasik ( MKS Korona Kielce ) - Jawa Enduro 500 VVZ. Sprzęt, czyli podstawowa bolączka polskich dyscyplin sportów motorowych w tamtych czasach, był po prostu taki na jaki mogliśmy wtedy liczyć zgodnie z zawartymi umowami z Simsonem i Jawą. Motocykle z Suhl były przygotowane i obsługiwane w całości przez fabrykę. Natomiast rajdowe Jawy były seryjnymi maszynami w specyfikacji 1985/1986 dostarczonymi w paczkach do warszawskiego OTZ-u na ulicy Kickiego.

Na zdjęciu autorstwa Andrzeja Martynkina, widzimy Zbigniewa Przybyłę ( 4 ) na trasie próby Enduro

Były to egzemplarze z silnikami chłodzonymi powietrzem, z zaworem membranowym na kanale ssącym i z hiszpańskim iskrownikiem elektronicznym Motoplat, oraz centralnym resorowaniem tylnego koła. Za pieniądze PZMotu, poprzez OTZ dozbrojono Jawy na Sześciodniówkę w tylne teleskopy firmy Koni, przednie widelce Marzocchi, przednie tarczowe hamulce Brembo, koła 21" z tarczami hamulcowymi, obręcze cenionej firmy Akront, błotniki Acerbisa i rollgazy Magura. Tak doposażonymi czechosłowackimi rajdówkami można było stanąć w szranki Six Days anno 1986. Nie wystawiliśmy zespołu juniorów, ale też i nie bardzo było jeszcze w kim wybierać. Młode talenty dosiadające wówczas na rajdowych trasach Simsonów S51 Enduro, CZ 125, czy Jaw Enduro różnych pojemności dopiero szlifowały umiejętności, czekając na swoją szansę i czas, aby doszusować do grona kadrowiczów Mirosława Malca. Startami w Enduro nie byli zainteresowani utalentowani ówcześni młodzi motocrossowcy jak Maciej Stańco, czy kuzyni Olszewscy - Jackowie: I i II. W San Pellegrino oprócz ściśle związanej ze startem i obsługą naszego zespołu ekipy działaczy, pojawiło się spore grono oficjeli i dziennikarzy z Polski.

Ryszard Augustyn na próbie crossowej w Monte Pieto - zdjęcie wykonał Wiesław Grabarczyk.

Było to związane z przygotowaniami i prezentacją przyszłorocznej 62 Sześciodniówki Motocyklowej z bazą w naszej Jeleniej Górze. Trasa włoskiej ISDE oferowała górskie, dość wąskie ścieżki, kamienno-szutrowe szlaki pełne ostrych kamyczków ( " kapcie łapano tu niemal seryjnie, więc łyżki do opon często były w robocie! ), trochę podjazdów, leśnych, urozmaiconych korzeniami dróg i próby terenowe zlokalizowane na rozległych łąkach. Już pierwszego dnia okazało się, że jak na imprezę tej rangi jest tu raczej zbyt łatwo, niczym na rajdzie okręgowym, w najlepszym razie mistrzostwach krajowych. Łatwiutka trasa, starannie omijająca co bardziej wymagające podjazdy z korzeniami, spacerowe czasy przejazdu... Za to próby, co było aż nadto widoczne, były nie tylko dobrze znane gospodarzom, ale wręcz perfekcyjnie przez nich przetrenowane. To było widoczne nawet dla laików! Po pierwszym dniu 61 ISDE w World Trophy prowadzą Włosi, Polska dziesiąta.

Zdjęcie trzecie, również autorstwa Wiesława Grabarczyka, przedstawia naszych na PKC Meta czwartego dnia Six Days. Od lewej: Stanisław Olszewski ( walczy z wymianą tylnej opony ), Zbigniew Kłujszo ( nasz " Krasnoludek " na tej ISDE ), Piotr Kasperek, Ryszard Augustyn i Zbigniew Przybyła.

Drugiego dnia 61 Sześciodniówki Motocyklowej już od świtu pada rzęsisty deszcz. Wprowadzono czasy " B ", na trasie i próbach grząsko i ślisko, ale niezbyt dramatycznie. Na drugiej pętli robi się trochę gorzej i zdecydowanie bardziej trudno po rozjechaniu trasy przez blisko czterysta motocykli w pierwszym kółku. Sypią się spóźnienia, w tym faworytów. Mimo tego trasa, choć trudna, nadal jest przejezdna. Było trochę błądzących, nie wszyscy dawali radę na podjazdach, ale znajdowali się chętni, którzy pomagali wepchnąć lub wciągnąć motocykl na szczyt. Z naszych pewne kłopoty miał jedynie rutynowany Zbigniew Banasik, który jechał z silnie stłuczonym na kamienistym fragmencie trasy kolanem. W prowizorycznych wynikach po drugim dniu 61 ISDE w World Trophy prowadził zespół CSRS ( Czechosłowacji ), Polska na trzecim-czwartm miejscu! Radość nie trwa jednak zbyt długo. Stosowny komunikat komandora imprezy anuluje całą drugą pętlę dnia. Prowadzą znów Włosi, my spadamy na ósme miejsce. Trzeci dzień tej Sześciodniówki nawet najbardziej ufnym w zasady Fair Play uświadamia, że podczas tej Six Days wyniki ustala się przy " Zielonym Stoliku ", a karty rozdają gospodarze, dla siebie rezerwując najlepsze. Pomimo pięknej, ciepłej i słonecznej pogody, bezproblemowych - z reguły składających się z szutrowych i polnych dróg - dużych fragmentów tras, ominięciu mogących sprawić pewne kłopoty podjazdów, zarządzono mocno wydłużone czasy przejazdów w wersji " B ", co pozwalało na kontemplacyjną podróż po trasie, lub blisko półgodzinną sjestę przed PKC-ami i spokojny serwis sprzętu. Anulowano malowniczą, ale i trudną technicznie próbę crossową na Monte Pieto. Cel jest jasny - Sześciodniówka rozgrywa się na próbach, które gospodarze mają w małym palcu, trasa ma marginalne znaczenie i trzeba zrobić wszystko, by dopomóc włoskim zespołom w zwycięstwie w ISDE, by maksymalnie wygrali Azzuri... Ale chyba nie o to, nie tylko w Six Days, chodzi! Czwartego dnia 61 Sześciodniówki Motocyklowej, pomimo słońca i znów znakomitych warunków na trasie, po raz kolejny funduje się zawodnikom czasy przejazdów w wariancie " B " przewidzianym z założenia na coś w rodzaju oberwania chmury. Co więcej, Jury wspaniałomyślnie anuluje spóźnienia wszystkim, którzy nie zmieścili się w limicie przejazdów pomiędzy PKC ! To już zakrawało na szyty grubymi nićmi ewenement w dziejach Sześciodniówek! W polskim teamie tematem dnia były seryjne awarie ogumienia spowodowane ostrymi kamieniami licznie zalegającymi szutrowe odcinki dojazdowe. Pechowo ukończył dzień debiutant w Six Days Piotr Kasperek. Niezbyt fortunne podparcie nogą na jednym z zakrętów zaowocowało, lekkim na szczęście, skręceniem kostki. Do końca tej łatwej Sześciodniówki jeszcze przecież są dwa dni, ale zdaniem nie tylko ładnie śpiewającej tę frazę Anity Lipnickiej: " Wszystko się może zdarzyć... " Ale niewiele się zdarzyło. Piąty dzień 61 ISDE w San Pellegrino jak się można było spodziewać, nie przyniósł niczego nowego w klasyfikacjach imprezy, poza awansem naszego Zbigniewa Przybyły na piąte miejsce w klasie 80. Na trasie, mimo, że chyba dla przyzwoitości, wprowadzono czasy " A " nadal panowały warunki pozwalające snuć przypuszczenia, iż bez spóźnienia dałoby się radę Simsonem S51 Enduro... Ciekawostką tego dnia, a właściwie wieczoru, był tak zwany Dzień Polski, gdzie organizatorzy kolejnej, 62 Sześciodniówki Motocyklowej zachwalali uroki okolic Jeleniej Góry i wstępnie przyjmowali rezerwacje hotelowe i zgłoszenia. Szósty dzień Six Days sprzed ćwierćwiecza był potwierdzeniem stwierdzenia, iż gospodarzom jak trzeba, to i wiatr sprzyja. Jednakże na końcowym motocrossie, co miłe, z dobrej strony pokazali się Zbigniew Przybyła, Piotr Kasperek i Ryszard Gancewski. Bielszczanin przez długi dystans prowadził stawkę w swojej grupie, by ostatecznie osiągnąć metę na nie lubianym czwartym miejscu.

Zdjęcie, którego autorem jest Jerzy Jankiewicz, przedstawia finałowy motocross. Z numerami 69 i 85 - motocykle Jawa Enduro 6D '86, czyli rajdowa ciekawostka rodem z RWPG.

Motocross uprawiany od kilku sezonów w barwach Górnika Czerwionka na coś się przydał. W San Pellegrino Włosi wygrali klasyfikacje zespołów narodowych, zespołów klubowych, fabrycznych i wszystkie klasy. Czy tak naprawdę odbyło się to w sportowej atmosferze? O tym można by długo dywagować, szkoda tylko, że " ustawianie " imprez dotknęło wówczas i rajdy Enduro, a zwłaszcza w tak prestiżowej imprezie jak Sześciodniówka Motocyklowa. World Trophy 61 ISDE zdobyli Włosi, drugie miejsce przypadło Szwecji, a na trzecim znaleźli się Czechosłowacy.

Na Jawie Enduro 500 6D '86 Jiri Cisar z czechosłowackiego zespołu World Trophy. Ciekawostkę w tej Jawie stanowi przedni hamulec bębnowy.

W zmaganiach Junior Trophy zwyciężyli motocykliści Italii, druga lokata padła łupem czwórki NRD, a na trzecim zacumowali juniorzy z CSRS. Polski zespół World Trophy zakończył 61 Sześciodniówkę Motocyklową na ósmym miejscu - lepiej niż w Hiszpanii w 1985 ( 10 lokata ) i gorzej niż za rok w Jeleniej Górze ( 5 miejsce ). A w klasach? Nie było tak najgorzej, biorąc pod uwagę sprzęt jaki mieli do dyspozycji nasi zawodnicy. W osiemdziesiątkach Zbigniew Przybyła był piąty. W 125 Ryszard Gancewski dojechał osiemnasty, a Piotr Kasperek - trzydziesty szósty. W najbardziej licznej klasie 250 Ryszard Augustyn był równo czterdziesty, a Stanisław Olszewski pięćdziesiąty trzeci. W pięćsetkach Zbigniew Banasik również zdobył magiczną czterdziestkę. Połowa naszego zespołu - Zbigniew Przybyła, Ryszardowie: Augustyn i Gancewski - odebrała Złote Medale FIM. Piotr Kasperek, Stanisław Olszewski i Zbigniew Banasik zawiesili na szyjach Srebrne Medale FIM. Trochę szkoda, że 61 International Six Days Enduro przebiegła w atmosferze raczej dalekiej od uczciwego sportu, a zawodnikom i działaczom myślącym o rozegraniu " Olimpiady Motocyklowej " w myśl zasad Fair Play zagrano na nosie... Pociechą może być to, że o kolejnych edycjach Six Days nie mówiono już tak niekorzystnie.

Jarek Ozdoba

A propos wynalazków typu Jawa Enduro - sporo zdjęć tych motocykli z czeskimi opisami technicznymi można obejrzeć na stronie allbikes.wz.cz
Jarosław Ozdoba

Motocross Amatorów - Borkowo 18 września

2011-08-10T15:45:00.001+02:00

W Gdańsku na torze w Borkowie odbędą się w dniu 18 września zawody z cyklu Mistrzostw Polski i Pucharu Polski w Quadcrossie. Przy tej okazji GAMK Gdańsk postanowił zorganizować zawody motocrossowe dla Amatorów. Mogą wystartować wszyscy chętni bez licencji, z licencją C i B, a także zawodnicy w wieku powyżej 40 lat z dowolną licencją.Przewidywane są dwie klasy:

1. Open z licencją B ( w tej klasie pojadą weterani) – motocykle dowolne
2. Open z licencją C ( w tej klasie pojadą zawodnicy bez licencji) – motocykle dowolne

Wyścigi będą trwały 15 minut plus dwa kółka. Wpisowe – 100 zł dla zawodników z licencją B i C oraz 150 zł dla zawodników bez licencji. Harmonogram zawodów zamieścimy wkrótce.
Wszyscy zawodnicy są zobowiązani do przedstawienia ważnych badań lekarskich od lekarza sportowego wraz z książeczkami lekarskimi. Książeczki lekarskie dostępne są w siedzibie MX Wójcik.
Zawodnicy niepełnoletni bez licencji zobowiązani są przedstawić pisemną zgodę rodziców lub prawnych opiekunów.Wszelkie informacje można uzyskać w następujących punktach:

GAMK Gdańsk – 502 331 104
MXWÓJCIK – 512 321 056
RABITTSPORT – 58 309 42 00.

Organizatorzy serdecznie zapraszają wszystkich chętnych do wzięcia udziału w profesjonalnie zorganizowanych zawodach na torze klasy MP.

Sześciodniówka w Australli w 1992 roku

2011-08-03T16:21:00.007+02:00

Polski zespół na World Trophy

Tym razem Jarek Ozdoba przybliża kulisy dobrego występu naszych kadrowiczów podczas ISDE 1992 w Australii. Temat akurat na czasie bo lada moment startuje ISDE 2011 w Finlandii, gdzie nasi powalczą o miejsce nie gorsze niż to sprzed 19 laty.

Najbardziej prestiżowa impreza w rajdach Enduro, czyli Sześciodniówka Motocyklowa z reguły organizowana bywa na kontynencie europejskim. Wyjątkiem od tej niepisanej reguły były jak do tej pory edycje organizowane w USA ( 1973 i 1994 ); Australii ( 1992 i 1998 ); Brazylii ( 2003 ); Nowej Zelandii ( 2006 ); Chile ( 2007 ) i ubiegłoroczna w Meksyku. W pamięci polskich fanów Enduro wdzięcznie zapisała się 67 International Six Days Enduro z bazą w Australijskim Cessnock niedaleko Sydney, rozegrana w terminie 25-30 sierpnia 1992 roku. Impreza była reklamowana przez organizatorów jako: " Six Days Down Under ", czyli Sześciodniówka pod spodem. Koszty wyprawy na Antypody w ówczesnej rzeczywistości finansowej PZMotu wydawały się być mocno problematyczne i o mało nie przeważyły szali argumentów przeciw udziałowi w tej imprezie. Na szczęście wszystko poszło po dobrej myśli. Pieniądze na pobyt polskiej ekipy w Krainie Kangurów, a także koszty wynajmu na miejscu motocykli i samochodów wyłożyła australijska Polonia. Polacy z Antypodów służyli także pomocą na punktach serwisowych w depo, na PKC-ach, wspomagali na motocyklach polskich zawodników obok trasy, pomagając Stanisławowi Olszewskiemu - jedynemu naszemu oficjalnemu " Krasnoludkowi ".

Park maszyn

Firma Moto TM z Pesaro zdopingowana rokrocznymi sukcesami Polaków w klasie 80 ( w roku 1991 Andrzej Tomiczek, a w 1992 Maciej Wróbel zostali wicemistrzami świata w tej klasie ) na korzystnych warunkach sprzedała dwie osiemdziesiątki i jedną 125, a jeden motocykl klasy 80 - dla Macieja Wróbla - dała gratis, na dodatek dołączając nasze maszyny do swojego transportu płynącego do Sydney. Do grona sponsorów polskiego zespołu World Trophy na 67 ISDE dołączył LOT, Scott wspomógł wyposażeniem, oleje i smary zaoferował Castrol, odzież do jazdy, reprezentacyjne ciuchy i kurtki dostarczyły firmy tekstylne Nike i Warmia, a Camel, Nulon i Rust Check zrzuciły się do kapelusza finansowo. Już na miejscu odebrano wynajęte i zamówione jeszcze w styczniu Yamahy WR 250 i 500. Co ciekawe, ta ostatnia sztuka była jeszcze chłodzona powietrzem - niczym niegdyś Jawy Enduro. A zatem start polskiego zespołu w kategorii World Trophy 67 Sześciodniówki motocyklowej stał się faktem. Do boju wystawiliśmy ówczesną doborową szóstkę zawodników: Maciej Wróbel ( Zagłębie Miedziowe Głogów - numer 4 ); Andrzej Tomiczek ( GKM Mysłowice - numer 7 ); Ryszard Augustyn ( Kielecki Klub Motorowy - numer 11 ) - wszyscy na TM 80 Enduro; Wojciech Rencz ( Zagłębie Miedziowe - numer 31 ) na TM 125 Enduro; Jacek Czachor ( AMK Pałac Młodzieży Warszawa - numer 47 ) na Yamaha WR 250 i Ryszard Gancewski ( KTM Novi Kielce - numer 63 ) - Yamaha WR 500. Trochę dziwiły wówczas pewne roszady w klasach - Augustyn w 80, gdzie nie był widziany od naszej Six Days w Jeleniej Górze w 1987 roku, a do czołówki tej klasy należał... dziesięć lat wcześniej, zdobywając w 1982 roku w Povazskiej Bystricy czwarte miejsce w klasie. Pewną sensację budził też powrót Jacka Czachora do dwieściepięćdziesiątek, od której to klasy raczej się odżegnywał po przygodach podczas 65 Sześciodniówki w szwedzkim Vasteras dwa lata wcześniej. Pierwszy dzień Sześciodniówki, rozpoczynającej się nietypowo, bo od wtorku, zapoczątkował start 375 motocyklistów, co biorąc pod uwagę lokalizację imprezy stanowiło dużą liczbę. Start zajął ponad trzy godziny. Silniki maszyn Polaków odpalały w zasadzie bezproblemowo, choć obawiano się nieco o Yamahę Gancewskiego, ale skończyło się na strachu. Za to - o dziwo! - kaprysiła Yamaha Jacka Czachora, by dać głos dopiero w 61 sekundzie próby rozruchu, a więc pierwsze sześćdziesiąt karnych punktów znalazło się na koncie polskiego zespołu. Teraz zawodników czekały dwie pętle o długości circa stu siedemdziesięciu kilometrów każda, z wplecionymi w nie trzema próbami terenowymi w każdym okrążeniu. W całym dystansie Six Days było tylko dziesięć kilometrów asfaltu ( ! ), dominowały leśne ścieżki, polne drogi i tereny pokopalniane, no i fragmenty buszu. Na próbach pokazali się Wróbel i Tomiczek, którzy wygrali po jednej, w czołówce widziano też Augustyna. Pozostała trójka pojechała w miarę możliwości, może nieco ostrożniej, ale był to przecież dopiero pierwszy dzień Sześciodniówki. Drugi dzień 67 ISDE był powtórką z wczoraj, więc dominowała wybita po przejeździe kilkuset motocykli twarda, mocno dziurawa i pełna kolein nawierzchnia. Życia nie ułatwiały liczne strome podjazdy i przeprawy przez górskie strumienie. Jak to na Sześciodniówce bywa nie obyło się bez przygód, na szczęście drobnych, nie idących w poważniejsze konsekwencje.

Jacek Czachor na próbie

Jacek Czachor zaliczył upadek na próbie crossowej. Nic strasznego się nie stało, ale... uciekło sporo sekund. No i skorzystali rywale. Maciej Wróbel musiał zmierzyć się na trasie z naprawą hamulca - przydały się zdolności do mechaniki i trochę sprytu. Natomiast Wojciech Rencz zgłosił się po oddaniu motocykla do Parc Ferme wprost do lekarza ekipy doktora Jacka Kwareckiego ze stłuczonym kolanem, ale pełen chęci do dalszej jazdy w Six Days. Natomiast niespodzianka z gatunku przykrych czekała Ryszarda Gancewskiego. W jego pięćsetce pękł króciec wlotu powietrza do gaźnika. Twardy kurz zrobił swoje, czego efektem było mocne przytarcie silnika. Motocykl wstawiono do Parku Zamkniętego, a " Gancu " odbywał praktykę wymiany cylindra i tłoka, korzystając z identycznej Yamahy użyczonej przez jednego z Polonusów - kibiców. Nerwowi zagryzali palce dywagując ileż to polski zespół będzie " w plecy " na starcie trzeciego dnia, kto nas przejedzie... Czy sprzęt po polowej naprawie w ogóle odpali? Tylko " Ganc " zachował spokój szykując części, uszczelki, potrzebne klucze i nakrętki. Trzeci dzień 67 Sześciodniówki Motocyklowej w Cessnock - półmetek imprezy. Dla Polaków najbardziej zjadającym nerwy wydarzeniem dnia był remont silnika WR-ki Ryszarda Gancewskiego.

Ryszard Gancewski na dopiero co naprawionym motorku

W czasie dozwolonym na pracę przy motocyklu, czyli dziesięć minut przed startem, motocyklista z Ostródy wstępnie przygotował sprzęt do operacji. Po przepchnięciu Yamahy biegiem - każda sekunda droga! - przez pole startowe do odległego o dwieście metrów stanowiska polskiej ekipy, można było przystąpić do właściwej akcji. W ciągu dwudziestu ośmiu minut, w sytuacji gdy wolno pracować tylko samodzielnie, a pomoc ograniczona jest do słownych podpowiedzi i podawania kluczy, no a konkurencja bacznie obserwuje, poważna naprawa, niby stosunkowo prostego, silnika dwusuwowego została przeprowadzona wzorowo. Z kronikarskiego obowiązku należy odnotować, że Yamaha odpaliła bez zarzutu, a z dwudziestu ośmiu minut złapanych na starcie do końca dnia udało się urwać osiem. W TM-ie Wojciecha Rencza wymiany wymagał przewód hamulcowy, na szczęście było to na luźnym czasowo odcinku, gdy czasu na PKC-u było wystarczająco sporo. Najważniejsze, że nasz zespół nadal jechał w komplecie i bez większych kłopotów oraz kontuzji. Czwartego dnia tej " Six Days Down Under " w Cessnock karta zaczęła się odwracać na naszą korzyść. Andrzej Tomiczek, odczuwający jeszcze nieco skutki kontuzji stopy jakiej nabawił się podczas Mistrzostw Polski Enduro w Prabutach na miesiąc przed ISDE, odnalazł się w wynikach klasy 80 na drugim miejscu. Trzeci był urzędujący wicemistrz świata Maciej Wróbel. Piątkę klasy zamknął Ryszard Augustyn. W gronie uczestników klasy 125 dobrze wiodło się Wojciechowi Renczowi, który ulokował się - z kontuzją kolana! - na czternastym miejscu. Przyzwoite lokaty w najsilniej obsadzonych klasach pozwalały Jackowi Czachorowi i Ryszardowi Gancewskiemu z optymizmem patrzeć na ciąg dalszy przedstawienia zwanego Sześciodniówką Motocyklową. Czwartego dnia nie zabrakło także pechowych zdarzeń, które w Enduro są po prostu wpisane w reguły gry i najzwyczajniej się zdarzają. Tym razem Jacek Czachor podczas ostrego " darcia wióra " ( cytat z Gancewskiego ) na próbie terenowej po raz n-ty, jakby to określili matematycy, i to po dwukroć zawarł bliską znajomość z australijskim gruntem. W podobnych okolicznościach Wojciech Rencz pozbył się połowy przedniego błotnika. Na szczęście nieopodal depo dostępne były stoiska firm UFO Plast i Acerbis z pełnym asortymentem takich wyrobów. Bogać tam! W klasyfikacji World Trophy awansowaliśmy na siódme miejsce, a co sympatyczne - mało kto wspominał o remoncie Yamahy Gancewskiego na starcie poprzedniego dnia i tych minutach, które uciekły... Piąty dzień na każdej Sześciodniówce bywa dniem prawdy. Ale też i dniem niespodzianek. I tak było w Cessnock. Trasa stanowiła powtórkę z Day Four, a więc było od diabła dziur, kamieni, korzeni, pieńków i kamieni. Do tego dochodził wszech obecny gęsty kurz, dosłownie wiszący w powietrzu. Ale... Organizatorzy przygotowali pewną istotną korektę, przedłużając dystans przedostatniego odcinka dnia bez zmiany czasu potrzebnego na jego pokonanie. W tę pułapkę, załapując minutowe spóźnienia wpadli Andrzej Tomiczek i Maciej Wróbel. W ten sposób klasa 80 nie padła łupem Polaków, gdzie pierwszy był Pierfranco Muraglia, drugi Gianmarco Rossi. Trzeci stopień podium przypadł Maciejowi Wróblowi, a najbardziej niewdzięczne miejsce - czwarte - stało się udziałem Andrzeja Tomiczka. Szczęście było blisko, na pocieszenie w World Trophy awansowaliśmy na piąte miejsce ( powtórka z 62 ISDE w Jeleniej Górze w roku 1987 ). Jak wskazuje nazwa impreza trwa sześć dni. Ów szósty dzień, będący w zasadzie krótką dojazdówką i wieńczącym trudy widowiskowym motocrossem, także miewa swoje dramaty i wielkie chwile. Tak też było na Antypodach w 1992 roku. Podczas trasy dojazdowej zaserwowano zawodnikom do przebycia ponad dwustumetrowy pokopalniany tunel, który po nocnej ulewie wypełnił się metrowej głębokości wodą pomieszaną ze szlamem i błotem. O ile małe motocykle dały sobie radę z tą pułapką, to w cięższych klasach zaczęły się schody... Błoto tryskało na każdą wysokość i szerokość, ludzie przypominali postacie z co bardziej znanych thrillerów, a motocykle upodobniły się do stworów z leśnych legend, którymi straszy się niezbyt grzeczne dzieci. Silniki wyły jak potępieńcy, paliły się sprzęgła. Kto żyw i był akurat w pobliżu rzucał się do akcji wyciągania nieszczęśników z breistej pułapki. Na skutek masowych protestów odcinek został anulowany, ale co ludzie i maszyny przeżyli - to ich! Końcowy motocross 67 ISDE zlokalizowany na profesjonalnym torze, gdzie przez poprzednie dni odbywały się próby crossowe, miał sporo polskich akcentów, nie tylko ze względu na licznie przybyłą i widoczną Polonię. W biegu klasy 80 Maciej Wróbel wyskoczył z maszyny startowej jako pierwszy! Drobny błąd spowodował, że wyniosło go aż na taśmę ograniczającą trasę. Folia wplątała się w zacisk, tarcza hamulcowa nabrała fioletowej barwy, a płyn zagotował się błyskawicznie. Przejechali Muraglia, Rossi i Tomiczek. Dopełnieniem niefartu była wywrotka w wyniku bratobójczego pojedynku z Ryszardem Augustynem - rozleciał się rollgaz, skrzywiła klamka hamulca. Całkiem dobrze w motocrossowych pojedynkach poczynali sobie pozostali Polacy będąc widocznymi w wyścigach swoich grup. Ostatecznie w klasyfikacji World Trophy 67 Sześciodniówki Motocyklowej Polska zajęła piąte miejsce, co było najlepszym rezultatem ostatnich lat. Gdyby nieco bardziej sprzyjało nam szczęście, nie było by tych nieszczęsnych dwudziestu minut związanych z remontem pięćsetki Gancewskiego, realne było trzecie miejsce w Trophy. No cóż - co Sześciodniówka, to wielka niewiadoma... Złote Medale FIM ( za wynik nie przekraczający 110% wyniku zwycięzcy klasy ) otrzymali Maciej Wróbel, Andrzej Tomiczek i Ryszard Augustyn. Srebrne Medale FIM ( wynik nie może przekroczyć 125% najlepszego w klasie ) odebrali: Wojciech Rencz, Jacek Czachor i Ryszard Gancewski. Dla Ryszarda Gancewskiego była to już ostatnia Six Days w karierze zawodniczej, nic dziwnego, że marzył o dwunastym Złotym Medalu FIM w swojej przebogatej karierze. No cóż, nie udało się... Ale już w następnym sezonie, jako pełnoprawny trener kadry doprowadził do naszego największego sukcesu w rajdach Enduro. W roku 1993 w holenderskim Assen podczas 68 ISDE Polska zdobyła główne trofeum imprezy - World Trophy!

Jarosław Ozdoba.

Zdjęcia Andrzeja Martynkina pochodzą z kolekcji Autora.

Red Bull Romaniacs 2011

2011-07-20T22:58:00.003+02:00

Miło mi doniesć kolegom, że dzisiaj zakończyły się kolejne zawody z serii Hard Enduro - Red Bull Romaniacs 2011. Wzięło w nich udzial kilku Polaków, a między nimi zawodnik naszego zespołu - Marcin Spirowski. Spira ukończyl zawody na 20 miejscu w klasie Expert i z tego co wiem, będzie kilka dni odpoczywał, bo jest zamęczony na smierć. Jak wróci z Rumunii, to zdamy relację z pierwszej ręki. Dla porzadku dodam jeszcze, że na 19 miejscu w tej klasie finiszował Maciej Juraszek, a na 30 w klasie Hobby przyjechal inny nasz kolega - Maciej Swiniarski z 3City. Adam Kubarski, ostatni ze startujących w tych zawodach Polaków, zająl 9 miejsce w klasie Hobby. Zawody w klasie PRO wygrał Anglik - Graham Jarvis.

Opony Metzeler 6 Days Extreme

2011-07-18T17:38:00.005+02:00

Informuję kolegów, że KKM Kwidzyn posiada z poprzedniego sezonu 6 opon Metzeler 6 Days Extreme tył o rozmiarze 140/80 - 18. Z uwagi na to, że obecnie zawodnicy KKM Kwidzyn nie używają felg rajdowych (18), opony są do kupienia w bardzo korzystnej cenie 200 zł za sztukę. Tak dla porządku dodaję, że są to jedne z najczęsciej używanych opon zawodniczych w rajdach Enduro. Nadają się na każdy rodzaj nawierzchni, także do MX, o ile posiadacz rajdówki w takich zawodach startuje. Są do odbioru w Kwidzynie, ale możemy załatwić transport do 3City, o ile kto będzie zainteresowany.

Droga do wicemistrzostwa świata Andrzeja Tomiczka przed dwudziestu laty

2011-07-14T19:10:00.003+02:00

Andrzej Tomiczek i jego TM80

Rok 1991 był drugim sezonem działalności indywidualnych Mistrzostw Świata w rajdach Enduro - poprzednio walczono o tytuły w serialu Mistrzostw Europy. Zmiana statusu mistrzostw poza podniesieniem prestiżu zawodów przyniosła także wzrost zainteresowania ze strony fabryk motocykli, sponsorów, no i mediów. Stacja Screensport zaklepała sobie wyłączność na relacje w TV, co ciekawe owe programy cieszyły się wówczas dość sporą oglądalnością. Akurat Enduro nie jest zbyt medialną dyscypliną motocyklizmu, a pokazanie jak Pan Bóg przykazał rajdu za pomocą kamery niejednokrotnie stanowi poważne wyzwanie merytoryczno-logistyczne. Dla polskich sympatyków sportów motorowych, a Enduro w szczególności sezon 1991 był radosny, i to raczej niespodziewanie. A ową niespodzianką było to, że Andrzej Tomiczek, reprezentant BKM Bielsko-Biała został wicemistrzem świata w klasie 80, odnosząc po drodze kilka spektakularnych zwycięstw, ale też zaznając goryczy porażki i chwil zwątpienia. Ale tak to właśnie w sporcie bywa... No dobrze, ale jak to było z sukcesem motocyklisty z Cieszyna przed dwudziestu laty? O tym trzeba jednak opowiedzieć po kolei... Przed sezonem roku 1991 okazało się, że raczej nie za bardzo możemy liczyć na dostawę Simsonów w klasach 80 i 125. Firma z Suhl zawdzięczająca polskim motocyklistom ( Olszewski, Nowicki, Banasik, Gancewski, Kasperek, czy Przybyła ) sporą kolekcję tytułów w Mistrzostwach Europy i medali zdobytych na Sześciodniówkach, po zjednoczeniu Niemiec i przekształceniu z przedsiębiorstwa państwowego w spółkę wpadła w poważne tarapaty finansowe. Słynny Dział Sportu Simsona kierowany przez Manfreda Voegla mając w perspektywie walkę o przetrwanie zobowiązał się jedynie dostarczyć motocykl klasy 80 po Thomasie Bieberbach - mistrzowi świata z ubiegłego sezonu, oraz w miarę możliwości delegować na imprezy jednego lub dwóch serwisantów. Klasa 80 od momentu jej powołania aż do likwidacji po sezonie 1993 była koronną dla zawodników znad Wisły, tu odnosiliśmy nasze największe sukcesy. By nie tracić kontaktu z czołówką zdecydowano o przydzieleniu fabrycznego Simsona Maciejowi Wróblowi. Za pieniądze PZMotu zakupiono w salonie fabrycznym siedziby TM-a w Pesaro dwa seryjne TM 80 Enduro. Jeden z przeznaczeniem dla Andrzeja Tomiczka, drugi pozostał w dyspozycji trenera kadry Krzysztofa Serwina, który podjął się pełnienia roli " Krasnoludka " naszej eksportowej dwójki w Enduro. Do zakupionych nad Adriatykiem motocykli dorzucono w " gratisie " trochę części i plastików oraz życzenia szczęścia w startach. Jak się okazało - prorocze. Pierwszy rajd serialu MŚ anno 1991 przeprowadzono w hiszpańskiej Olianie pośród malowniczej scenerii Pirenejów. Ktoś przyspał sprawę terminowego wysłania zgłoszeń naszej dwójki i Polacy startowali z ostatnimi numerami w klasie. W sobotę Andrzej Tomiczek ukończył zmagania na siódmym miejscu, Maciej Wróbel był ósmy. Niedziela zakończyła się czwartą lokatą kierowcy TM-a. Simson 80 WKH dosiadany przez Wróbla pozwolił na szóste miejsce w klasie. Początek wypadł zatem nienajgorzej. Tydzień po rajdzie w Hiszpanii kolorowy cyrk Enduro zawitał do francuskiego Montelimar, by w weekend 27-28 kwietnia gościć uczestników trzeciej i czwartej eliminacji serialu mistrzowskiego. Nasi znów bez zgłoszeń, więc formalności trzeba było załatwiać na biegu w biurze zawodów. Niezłe lokaty z Oliany traktowano jako dobry prognostyk. Tym razem jednak górą była prognoza pogody. Ambicje naszych osiemdziesiątkarzy ostudziła ulewa i grząska, błotnisto-śliska trasa. Pierwszego dnia lepiej radził sobie Maciej Wróbel, który był ósmy. Andrzej Tomiczek osiągnął metę na jedenastym miejscu. W niedzielę Polacy poprawili lokaty zajmując odpowiednio: szóste ( Tomiczek ) i siódme ( Wróbel ) miejsce w klasie. Pierwszy weekend czerwca 1991 zarezerwowano jako termin rozegranej w fińskim Jaemsae piątej i szóstej eliminacji serialu Mistrzostw Świata Enduro. I tu nastąpiła największa niespodzianka ze strony naszych motocyklistów. Po raz pierwszy w historii MŚ polski motocyklista stanął na najwyższym stopniu podium. I to dwukrotnie! Wyczynu tego dokonał Andrzej Tomiczek. Mało tego! Maciej Wróbel na odbiegającym od konkurencji Simsonie w sobotę był drugi, a w niedzielę trzeci. Wyniki z Jaemsae ulokowały Andrzeja Tomiczka na drugim miejscu w klasyfikacji klasy 80, co stanowiło w środowisku sensację co się zowie. Swoją opiekę zaofiarowała firma Moto TM, więc motocykl trenera Serwina przestał pełnić rolę ewentualnego ruchomego magazynu części. Kibice Enduro, nie tylko w kraju, musieli przygotować się na kolejną porcję pozytywnych wzruszeń. W tydzień po imprezie w Finlandii kolorowa karawana spod znaku Enduro przeniosła się do Szwecji, a konkretnie w okolice Vimmerby, by w weekend ósmego i dziewiątego czerwca 1991 roku rozegrać tam siódmą i ósmą eliminację cyklu. Znów nie obyło się bez radosnej sensacji. Andrzej Tomiczek na sklepowym TM 80 pokonał po raz trzeci z rzędu rywali ze swojej klasy dysponujących fabrycznie przygotowanymi motocyklami. W niedzielę był drugi za pózniejszym mistrzem świata i swoim najpoważniejszym rywalem Włochem Pierfranco Muraglią. Maciej Wróbel pomstujący na swojego Simsona i jego słabe osiągi dojechał pomimo trudnych warunków na trasie na czwartym i siódmym miejscu. Co było dalej? Dwa tygodnie przerwy i rajd z bazą we włoskim La Rufina. Andrzej Tomiczek jako pretendent do drugiego miejsca w osiemdziesiątkach obserwowany był ze szczególną uwagą przez bossów TM-a i... konkurentów. Mimo takiej presji ukończył te zawody z trzecią i czwartą lokatą, co umocniło go za plecami Muraglii. Firma z Pesaro coraz bardziej angażowała się w pomoc naszemu zawodnikowi. Było nawet zabawnie, gdyż okazało się, że seryjny silnik w motocyklu Tomiczka nie za bardzo jest kompatybilny z zestawem akcesoriów wożonych w busach przez serwisantów TM-a. Nie pasowały na przykład łożyska na wale korbowym. I właśnie na gruncie opieki fabrycznej wynikły niebawem pewne uzasadnione niesnanski... Przed zawodami z bazą w Borgo Maggiore na terenie Republiki San Marino nasi odwiedzili fabrykę Moto TM. W gruncie rzeczy chodziło jedynie o nowy tłok do silnika pracującego w motocyklu Andrzeja Tomiczka. Ale w firmie uparto się na kurtuazję i wymieniono cały zespół napędowy na, według zapewnień ludzi z Pesaro, w wykonaniu specjalnym - Factory Engine. Efekt był jednakże odwrotny od zamierzonego. 29 i 30 czerwca 1991 w San Marino Andrzejowi Tomiczkowi nie przybył na koncie nawet punkt! Silnik systematycznie tracił moc, aby w końcu wyzionąć ducha w efektownej eksplozji dwadzieścia kilometrów przed metą pierwszego dnia. Rozerwany cylinder, strzaskany tłok, rozciągnięty korbowód - oto bilans zniszczeń... Silnik, a właściwie jego wrak zwrócono w Pesaro odbierając poprzedni, w którym profilaktycznie zamontowano nowy tłok. Okazał się jednostką nad podziw solidną i niezawodną, czego dowiodły kolejne zawody. Rozegrany w terminie 20-21 lipca 1991 roku 49 Rajd Świętokrzyski z bazą w Miedzianej Górze był kolejnym w tym sezonie popisem Andrzeja Tomiczka, który w obydwa dni rozgromił konkurencję w klasie 80. Tytuł wicemistrza świata był coraz bardziej w zasięgu zawodnika BKM. Ale - bagatela! - do przejechania i to z dobrym skutkiem był jeszcze ostatni rajd serialu MŚ zorganizowany w niemieckim Muenster w terminie 27-28 lipca. I tu wszystko stało się jasne. Andrzej Tomiczek był szósty i trzeci co wystarczyło do zdobycia okazałego pucharu za drugie miejsce w osiemdziesiątkach na koniec sezonu i tytuł wicemistrza świata w tej klasie. Był to pierwszy duży sukces polskiego motocyklisty od wprowadzenia w miejsce mistrzostw kontynentalnych mistrzostw globu. Od tamtych czasów minęło dwadzieścia lat, w rajdach Enduro nasi zawodnicy dość regularnie odnoszą mniejsze, czy większe sukcesy. Nazwiska Bartosza Obłuckiego, Tadeusza Błażusiaka, czy Michała Szustera są znane z dobrej strony w światku Enduro i pozwalają na szczyptę optymizmu co do możliwości naszych motocyklistów w tej dyscyplinie. A tak przy okazji, czyż nie brzmi to anegdotycznie, że Andrzej Tomiczek na zwykłym, sklepowym motocyklu dwadzieścia lat temu skroił skórę wielu sowicie opłacanym " profi ", których motocykle były ( od sztuki ) warte lekko licząc około dziesięć razy więcej niż " srebrny " TM 80 Enduro sympatycznego cieszynianina.

Jarosław Ozdoba

Dziękujemy Jarkowi za przypominanie nam, że dawniej nasi koledzy jeździli nie gorzej, jeżeli nie lepiej niż my dzisiaj. Zdjęcie z kolekcji autora.

Polacy rządzą w Pucharze Europy XC

2011-07-12T20:45:00.012+02:00

Kowal i Mateo z trofeami

Podczas ostatniego weekendu odbyły się w Słowacji w Zaskovie dwie ostatnie rundy Pucharu Europy w Cross Country. Słowacja wiadomo – kraj górzysty, zatem łatwych tras tam nie ma. Pewnie to jest przyczyną tradycyjnie dobrej postawy Słowaków w zawodach Enduro czy XC. Jak kto od małego jeździ na trudnych trasach, to trasy takie jak w Polsce są dla niego równe niczym asfalt.

Tym razem równo nie było, a Mirek Kowalski tak opisał trasę:
„ Trasa biegu XC tylko w małej części obejmowała tor motocrossowy. W większości były to górskie, strome podjazdy i jeszcze gorsze zjazdy, a żeby nie było zbyt łatwo, to zjeżdżaliśmy pomiędzy drzewami. Jeden z tych zjazdów był tak stromy, że jechałem go zwykle mocno spięty, a na dole przednim kołem zawsze uderzałem w ściankę, bo nie było miejsca na wyhamowanie. Nie byłoby może tak źle, gdyby nie typowa dla gór, „wyciśnięta” woda spływająca wąwozami, którymi jechaliśmy. Powodowało to obecność zupełnie nieprzewidywalnego błota na dnie wąwozów, właśnie tam, gdzie należało się napędzać na kolejny podjazd. Wystarczył drobny błąd w wyborze trasy, aby zaształować się w mazi na dłużej”.

Oczywiście to nie wszystkie atrakcje jakie czekały na zawodników XC. Trasa biegu była bardzo kamienista, a kółko o długości 10 kilometrów zawodnicy jechali około 20 minut. Średnia szybkość – około 30 km/h – pokazuje, że charakter trasy bardziej przypominał hardcorowy rajd Enduro niż wyścig XC.

Mateo na Grizzli jedzie, inni stoją :)

No cóż, bawić trzeba się umieć w każdych warunkach, a nasi raiderzy to potrafią. Klasę Quad wygrał, zdobywając Puchar Europy – Mateusz Wojciechowski. Mateo w Zaskovie miał ogromne kłopoty techniczne. Będący tuż po remoncie quad marki KTM odmówił współpracy pierwszego dnia, ale Mateo przejechał tyle kółek , że został sklasyfikowany i zarobił kilka punktów. Tym niemniej jego przewaga w klasyfikacji znacznie zmalała i aby myśleć o zdobyciu Pucharu Europy, Mateusz musiał przynajmniej dojechać w drugim dniu. Ale skąd wziąć innego quada? Telefony do krewnych i znajomych królika nie dały rozwiązania i wydawało się, że I miejsce z sezonu przejdzie Skejtowi koło nosa. Zdesperowani zawodnicy podstawili Mateuszowi ogrodowego quada Grizzly, którego przywiózł na zawody Rafał Grzybowski. Oczywiście Grzybek nie zamierzał startować, a tylko wozić się na depo i przy trasie, bo przecież taki sprzęt do walki na torze się nie nadaje. Ale skoro Mateusz ma tylko dojechać, to dlaczego nie spróbować? No i Mateo wsiadł na to cudo, odebrał się w komisji technicznej, stanął na starcie i dojechał na 4 miejscu. Było tak jak zawsze powtarzam – jeżeli serce z żelaza, to miecz może być drewniany.

Kowal wjeżdża w błotko

Mirek Kowalski miał swoją własną wojenkę z Ivanem Nowotnym z Czech. Pierwszego dnia Kowal zalał swoją Yamahę w rowie z wodą i nie dosyć, że nie mógł jej odpalić, to stracił również obroty biegu jałowego. Takim czkającym motocyklem dojechał wyścig za Nowotnym i zadecydować miał drugi dzień. Drugiego dnia już ze startu Mirek zabrał się na 3 pozycji i korzystając ze swojego rajdowego doświadczenia, nie mylił ścieżek.

Kowal wyjeżdża z błotka

Przyjechał na metę nie zagrożony, tym bardziej, że Nowotny zabetonował maszynę w błocie i stracił ochotę do jazdy. Tym samym Mirek Kowalski ( Enduro Obsession Racing) obronił I miejsce w Pucharze Europy w klasie Weteran.

Ten pan nie wyjechał:)

Bardzo dobrze pojechali też: Paweł Szymkowski i Marcin Frycz. Paweł zdobył Puchar Europy w klasie Junior, a Frytka był drugi w klasie Senior. Jedyny Puchar Europy, który nie przypadł w udziale Polakom, to klasa Senior, którą wygrał bardzo szybki Słowak – Jaroslav Strbek.
Niżej podaję wyniki po wszystkich rundach PE XC.

Final Rankings Cross Country UEM Cup

Junior

1 Pawel Szymkowski POL PZM Husaberg – 139 pkt
2 Marek Haviar SVK SMF KTM – 122 pkt
3 Adam Peto HUN MAMS Honda – 110 pkt
4 Rostislav Ondracka CZE ACCR KTM – 82 pkt
5 Benjamin Onodi HUN MAMS KTM – 59 pkt

Senior

1 Jaroslav Strbek SVK SMF Suzuki – 139 pkt
2 Marcin Frycz POL PZM Kawasaki – 118 pkt
3 Mario Hirschmugl AUT OAMTC KTM – 76 pkt
4 Pawel Szturomski POL PZM Honda – 69 pkt
5 Marcin Popiolek POL PZM Yamaha – 59 pkt

Veteran

1 Miroslaw Kowalski POL PZM Yamaha – 137 pkt
2 Ivan Novotny CZE ACCR KTM – 129 pkt
3 Jan Zatko SVK SMF KTM – 104 pkt
4 Zdenek Cyprián CZE SMF KTM – 50 pkt
5 Henrik Hermann HUN MAMS KTM – 46 pkt

Quad

1 Mateusz Wojciechowski POL PZM KTM – 133 pkt
2 Damian Rajczyk POL PZM Yamaha – 126 pkt
3 Dawid Kalinowski POL PZM Yamaha – 120 pkt
4 Martin Toovis EST EMF KTM – 62 pkt
5 Michal Farkašovský SVK SMF Suzuki – 36 pkt

Wszystkim kolegom gratulujemy i mamy nadzieję, że w kolejnym sezonie będzie równie dobrze.

Rodzinne zdjęcie ekipy z Trójmiasta po zawodach w Zaskovie

W najbliższy weekend czekają nas zawody w Radomiu, które będą miłym urozmaiceniem tego dość leniwego sportowo, lipca. Leniwego dla mnie, bo jak widać po wynikach, koledzy jeżdżą bez chwili wytchnienia.
Zdjęcia: Ania Kozina i Ania Wolska

Spira i jego nowa dziewczyna :-)

2011-07-05T09:14:00.009+02:00

Największy indywidualista w zespole EORacing - Marcin Spirowski znalazł chwilę czasu pomiędzy Rally Albania, a Red Bull Romaniacs i postanowił opowiedzieć publicznie o swojej najnowszej fascynacji - SHERCO SE 3.0 IF ( 2011).W życiu każdego motocyklisty zdarzyć się może sytuacja, że wypadek i w następstwie kontuzja wyklucza go z czynnego jeździectwa na czas jakiś, korygując bezlitośnie wszystkie ambitne zamierzenia i plany. Niezaprzeczalną korzyścią wynikłą z takiego zdarzenia jest ogromna ilość nadplanowego wolnego czasu. Mi osobiście nie tak dawno zdarzył się agresywny kontakt z matką ziemią więc z racji posiadania czasu wolnego opowiem wam o moim nowym egzotycznym motocyklu. Egzotycznym nie dlatego, że pochodzi z Bangladeszu – bo nie pochodzi, lecz dlatego że na krajowym podwórku niewielu miało okazję podziwiać tę maszynę i gdziekolwiek nie pojawię się z nią wzbudza prawdziwą sensację. Mowa tu o Sherco SE 3.0 IF racing AD. 2011.

Fabryka Sherco od lat jest światowym liderem jeśli chodzi o segment rynku motocykli trialowych. Od niedawna ta młoda (1998r.) francusko-hiszpańska marka rozpoczęła ekspansję na rynek rajdów enduro, gdzie z powodzeniem radzi sobie stawiając na duety świetnych kierowców i dobre konstrukcje swoich motocykli. Owocem tej współpracy są sukcesy Fabiena Planet'a, który z powodzeniem walczy o podium klasy E1 cyklu Mistrzostw Świata Enduro. Prawie każdy z nas słyszał o sensacji rajdu Dakar gdzie David Casteu na nowej 450 mieszał szyki w niejednym etapie tego rajdu oraz zdobył tytuł Mistrza Świata cyklu rajdów pustynnych 2010r. Wspomnieć też muszę Grahama Jarvisa, który co prawda w 2011 roku zmienił sponsora lecz w sezonach 2009 i 2010 wygrał wiele imprez extreme enduro właśnie na Sherco SE 3.0.

Co mnie skłoniło do zmiany niezaprzeczalnie doskonałej marki motocykli Yamaha na Sherco? Od kilku sezonów ujeżdżałem Yamahę YZ 250 w country crossie oraz Yamahę WR 250 w rajdach enduro. Wiem z doświadczenia, że są to świetnie dopracowane konstrukcje, bardzo niezawodne, gdzie tzw. serią można walczyć w cyklu Mistrzostw Polski. Więc nasuwa się pytanie – dlaczego Sherco? Co w tym motocyklu jest warte wywracania wszystkiego do góry kołami? Osobiście mam pociąg do ekstremalnego enduro, lubię gdy jest ciężko i gdy trzeba ściśle współpracować z motocyklem by w ogóle przejechać jakiś trudny odcinek. Kiedy pierwszy raz usiadłem za sterami Sherco urzekła mnie łatwość pokonywania nią trudów trasy. Trakcyjnie ten motocykl zbliżony jest do trialówki, idealnie skręca i sprawia wrażenie lżejszego niż jest w rzeczywistości. Wybrałem wersję racingową ze względu na dużo lepsze zawieszenia względem wersji podstawowej. Mój motocykl stoi na świetnej jakości amortyzatorach firmy Sachs. Przednie i tylny posiadają pełną regulację, zapewniają 300mm skok zawieszenia i co najważniejsze działają progresywnie. Poza tym wersja racing różni się troszkę designem – płytą aluminiową pod silnikiem, półkami zawieszenia przedniego oraz listkami chroniącymi dłonie. Motocykl przy powiększonej pojemności skokowej do 300cm3 dysponuje naprawdę niezłymi pokładami mocy, a wtryskowy system zasilania pozwala na bardzo precyzyjne dysponowanie nią. Dodatkowo są jeszcze tzw. zmienne mapy zapłonu uruchamiane kciukiem w dowolnym momencie jazdy pozwalają uspokoić tylne koło w czasie przejazdu przez bardzo śliski lub kamienisty odcinek extreme. Miłym zaskoczeniem jest seryjny układ wydechowy. Wyposażony w katalizator jest naprawdę cichutki i pozwala jeździć wyczynowo nie zadławiając zbytnio silnika. Doświadczony historią Yamahy WR 250, której wydech oryginalny nadaje się jedynie do utylizacji zakupiłem kompletny układ wydechowy Akrapovica.

Marcin na hamowni.

Dysponując czasem i dostępem do profesjonalnej hamowni Dyno Jet postanowiłem porównać osiągi motocykla po zmianie układu wydechowego. Gdański dealer motocykli KTM oraz Suzuki firma Bikers World dysponuje niesamowicie profesjonalnym zapleczem serwisowym włącznie ze stanowiskiem pomiarowym z prawdziwego zdarzenia.

Dzięki uprzejmości i zrozumieniu szefostwa firmy mogłem skorzystać z wszelkiej pomocy. Poniżej zamieszczam wykresy z hamowania silnika.

Ponieważ odczytujemy moc z koła tylnego a nie z wałka zdawczego jak to robią w fabrykach musimy do wyniku zastosować przelicznik + 12% (mniej więcej tyle tracimy przez opory koła i łańcucha). O ile wykres mocy maksymalnej po zmianie wydechu nie powala na kolana (zanotowaliśmy wzrost zaledwie 1 KM) o tyle jednak wykres momentu obrotowego bardzo mnie ucieszył.

W pełnym zakresie obrotów stał się bardziej liniowy, a przed samiutkim odcięciem zapłonu zanotowaliśmy o dwa Nm wyższą wartość. Co za tym idzie silnik stał się bardziej sprawny w szerszym zakresie obrotów. Inwestycja została oficjalnie usprawiedliwiona i nie grozi mi już eksmisja z domu do garażu na stałe. Aby w pełni wykorzystać akcesoryjny wydech trzeba niestety przestroić motocykl. W technologii wtryskowej potrzebne są nowe mapy zapłonu, których niestety jeszcze nie posiadam. Tak więc wyniki te nie w pełni odzwierciedlają możliwości motocykla na nowym wydechu. Sherco seryjnie jest bardzo bogato wyposażony. Stoi na świetnym ogumieniu Michelin Competition III i IV. Posiada czarne felgi Excela, tarcze hamulcowe o średnicy 270mm przód i 240mm tył oraz stalowy oplot na przewodzie hamulcowym. Hamulce działają świetnie a kierowcę z zespołem ADHD mogą wysadzić przez kierownicę. Hydrauliczne sprzęgło działa bardzo sprawnie i lekko, tutaj również zastosowano stalowy oplot przewodu. Bardzo ciekawym i nowatorskim rozwiązaniem jest możliwość regulacji prędkości otwierania przepustnicy gazu. Mamy tu dwie pozycje: enduro – długi zakres pracy nadgarstka oraz motocross – krótki ruch i pełne otwarcie przepustnicy. Moto posiada rozrusznik elektryczny ale niestety nie posiada rozrusznika nożnego. Osobiście nie lubię być uzależniony od jednego systemu, ale cóż – trzeba będzie się z tym oswoić. Aby być w pełni obiektywnym opisując mój motocykl, powiem iż jakość wykonania plastików delikatnie odbiega od plastików marek japońskich i motocykl wymaga sprawdzenia dociągu śrub po dotarciu. Nie oznacza to wcale, że motocykl rozkręca się i gubi wnętrzności po torze lecz można gdzieniegdzie poprawić dociąg śrubunku. Poza tym Sherco sprawuje się wyśmienicie i dostarcza mnóstwa radości - pozwalając wykonać wiele więcej niż inną rajdówką. Moje Sherco posiada także jedną magiczną rzecz – mianowicie magiczną cyfrę 102. Nie chodzi tu wcale o „pancernego rudego” lecz o masę pojazdu. Czterosuwowa trzysetka z rozrusznikiem w tej wadze to trochę „czary mary” ale takie czary to ja lubię.

Aby w pełni potwierdzić trafność decyzji udałem się z motorkiem do zaprzyjaźnionych extremalnych kierowców z Nowego Targu: Rafała Luberdy (notabene importer i serwis Sherco Polska) oraz Przemka Kaczmarczyka, obaj to Mistrzowie Trialu Motocyklowego. Wspólnie sprawdziliśmy w diablo trudnych warunkach górskich potoków czy moto warte jest swej ceny. Po tych testach z ręką na sercu i na temblaku polecam ten motocykl wszystkim miłośnikom hard enduro, jak też wszystkim pozostałym.

Ze sportowym pozdrowieniem
wasz wszędobylski Marcin Spirowski

Relacja z FMX w Kwidzynie

2011-07-01T17:17:00.000+02:00

Niniejszym informujemy koleżeństwo o terminach emisji relacji z pierwszej rundy Pucharu Polski FMX Skillz Up Cup w Kwidzynie, którą będzie można oglądać w lipcu na Extreme Sports Channel w programie Shakalaka w terminach:

02.07
13.00 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn
23.50 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn
06.07
23.35 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn
10.07
13.00 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn
21.00 Shalalaka - Skillz Up Kwidzyn
31.07
13.00 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn
21.00 Shakalaka - Skillz Up Kwidzyn

Niedobry Kowal ... niedobry?

2011-06-29T00:36:00.007+02:00

Z uwagi na to, że w sieci pojawił się tekst pana Artura A. odnoszący się do jazdy Mirka Kowalskiego w Chełmnie, pozwolę sobie ustosunkować się do niego i przedstawić inny punkt widzenia całej sprawy. Moim celem nie jest przekonanie kogokolwiek do czegokolwiek, a jedynie zilustrowanie zdarzeń, które znam z pobieżnych relacji Stasia i Kowala.
Otóż rzeczywiście kolega Grygiel wystartował pierwszego dnia w klasie Weteran PP z żółtymi tłami, ale nigdy nie tłumaczył tego faktu brakiem pieniędzy, bo nie musiał. Po prostu sędziowie w kontroli technicznej nie zakwestionowali koloru tła. Dlaczego Stasiu nie zmienił koloru tła ? No pewnie dlatego, że mu się nie chciało. Z pewnością jest to wbrew postanowieniom regulaminu, ale praktyka taka jest tolerowana na większości zawodów w Polsce. Po prostu nie wymaga się od zawodnika startującego gościnnie aby na pojedyncze zawody zmieniał sobie tła. Stachu przyjechał do Chełmna tak dla zabawy i rehabilitacji po skomplikowanej kontuzji kolana. Nie zamierza startować w PP XC, zatem nie był przeciwnikiem tych kolegów weteranów, którzy startują w całym cyklu zawodów.
Zgadzam się z tym, że inne tło może być mylące, szczególnie jeżeli toczy się zażarta walka, ale w tym wypadku tak nie było. Po pierwsze, na starcie ustawiło się 16 weteranów ( regulaminowo białe tła) i 6 juniorów ( czarne). Myślę, że dla każdego walczącego o wynik sportowca nie jest trudnym zadaniem zidentyfikowanie przed startem, że w linii stoi zawodnik na innych tłach, szczególnie przy takim „tłoku”. Logicznym wydaje się, że jedzie w klasie Weteran, chyba że to matoł, który zapomniał wystartować ze swoją klasą Senior 2. Zgadzam się także, że zawodnicy nie muszą przeprowadzać tego skomplikowanego procesu myślowego, bo regulaminowo sędziowie techniczni nie powinni dopuścić żółtego tła do klasy Weteran.

Po drugie, kolega Grygiel już po pierwszym kółku był na drugiej pozycji z czasem biegu – 13 min 7 sek, zaraz za Wiktorem Kuźniewskim ( 12 min 58 sek), a przed trzecim zawodnikiem – Robertem Kaniewskim ( 13 min 28 sek). Potem kolega Grygiel zwiększał już tylko przewagę nad pozostałymi zawodnikami ( zachęcam do analizy czasów na www.motoresults.pl), pokonując po zażartej walce kolegę Kuźniewskiego i zajmując pierwsze miejsce. Zatem o żadnym „przepuszczaniu” na trasie, jak sugeruje pan Artur A. – obserwator i fotograf na zawodach, mowy być nie może. Po prostu koledzy Weterani PP obejrzeli sobie żółte tła Stasia Grygiela na starcie, a potem jak kto chciał – na mecie. Okazji do „przepuszczania” nie mieli. Wyjątkiem był kolega Kuźniewski, ale ten żadną miarą kolegi Grygiela przepuścić nie chciał. Walczył jak prawdziwy sportowiec.

W sportach motorowych protest jest bardzo niebezpieczną bronią. Są sytuacje, kiedy jest niezbędny lecz z mojej praktyki wynika, że zdarza się to nader rzadko. Po prostu ewidentnych oszustów w tym środowisku nie ma zbyt wielu. Natomiast stosowanie protestu z błahych powodów może skrzywdzić zawodnika oprotestowanego i narazić na śmieszność protestujących. Stachu Grygiel wygrał pierwszy dzień w uczciwej walce, a żółte tła nie miały żadnego wpływu na jazdę jego, czy jego konkurentów. Zabranie mu tego zwycięstwa sposobem „przy zielonym stoliku” uważam za najdelikatniej mówiąc – nieeleganckie.
Inna sprawa, że moim zdaniem sędzia zawodów powinien być konsekwentny i protestu nie przyjąć. Wszak sędziowie techniczni dopuścili motocykl do startu. No ale cóż, stało się.

Nie bardzo rozumiem jaką rolę miał w opisywanych wypadkach pan Artur A., bo tekst pisany jest tak jakby koledzy Grygiel i Kowalski największe pretensje mieli właśnie do pana Artura A. , który nie jadąc zresztą zawodów wiedział dokładnie co działo się na trasie w niedzielę. Domyślam się, że wiedział to z relacji innego zawodnika. Ja również nie byłem świadkiem opisanych przez pana Artura A wydarzeń, zatem oprę się na relacjach innego zawodnika.

Rzeczywiście Mirek Kowalski poszedł po pierwszym dniu zawodów poprosić kolegów protestujących o wycofanie protestu i oddanie koledze Grygielowi jego I miejsca. Niestety, bezskutecznie. Koledzy protestujący nie chcieli uznać oczywistych racji Mirka Kowalskiego, że protest krzywdzi zawodnika, który uczciwie wygrał wyścig. Dlaczego Mirek zainteresował się tą sprawą? Po prostu Stasiu Grygiel to nasz kolega, jeździ z Mirkiem i ze mną od wielu lat i na zawodach, i na treningach. Znamy go jako bardzo przyzwoitego człowieka i ambitnego sportowca, który nie oszukuje i zawsze jeździ fair. Zatem Kowal miał nadzieję, że koledzy protestujący odpuszczą temat, tym bardziej, że zwycięstwo Stasia w tych jednych zawodach zupełnie nie miało wpływu na klasyfikację w sezonie.

Mirek, poruszony fiaskiem swoich mediacji, postanowił wystartować następnego dnia w biegu Weteran PP. Oczywiście mógł to zrobić, bowiem jego motocykl był już odebrany, wpisowe uzgodnione z organizatorem zostało opłacone, a Mirek ma lata weterańskie. Oczywiście problemem były żółte tła, ale trudno. Najwyżej koledzy protestujący zdyskwalifikują również Mirka..

Proszę wybaczyć mi eufemizmy, których zmuszony jestem użyć w dalszej części wypowiedzi.

Według relacji Kowala, tuż po starcie pojawiły się problemy techniczne z motocyklem. Ślizgające się sprzęgło uniemożliwiało szybka jazdę, a przegrzane hamulce – skuteczne hamowanie. To spowodowało, że Mirek Kowalski nie mógł wykazać swojej zawodniczej wyższości nad kolegami z Pucharu Polski i przyjechał dopiero na 11 pozycji. Po naprawie motocykla ( okazało się, że pomiędzy klockami był kawałek taśmy wyznaczającej trasę, a dźwignia sprzęgła była podparta odpryskiem kamienia), Mirek stanął na starcie biegu MP i ukończył go bez problemu.

Natomiast Pan Artur A. pisze, cytuję:

„Start i... zaczyna się "zabawa" na torze, którą zorganizował sobie Pan Mirosław Kowalski wobec innych zawodników ze swojej klasy [ Weteran Pucharu Polski] oraz innych klas, a mianowicie : nagminne blokowanie w poprzek trasy, jeżeli jakikolwiek zawodnik chciał go ominąć ten zajeżdżał drogę, blokowanie trasy na podjazdach gdzie Kowalski stawał na skraju trasy i jeżeli jakiś Weteran chciał podjechać ten gwałtownie zajeżdżał jemu tor jazdy, blokowanie zawodników i spowalnianie na trasach w lesie i na łąkach toru w Chełmnie, podjeżdżanie pod zawodników i celowe wypychanie z toru lub wywracanie ich, wyzwiska na torze w stosunku do innych zawodników, gesty typu pokazanie "środkowego" palca u dłoni kibicom na ostatnim zakręcie przed metą zawodów. Efektem jego jazdy było zjechanie z toru i przerwanie ścigania się czołowego zawodnika pucharu Polski klasy Weteran, Pana Roberta Kaniewskiego, i zaprzepaszczenie tym samym jego utrzymanie się na bardzo dobrej pozycji w Generalnej tabeli Cross Country sezonu 2011, zastraszenie innych zawodników na torze, oraz stwarzanie nagminnie zagrażających zdrowiu i życiu sytuacji innym zawodnikom Pucharu Polski Cross Country !”

No cóż, ten opis pasuje jak ulał do Mirka Kowalskiego. Wszyscy znamy go jako wariata, szaleńca, który rozbija się na torze i stanowi śmiertelne niebezpieczeństwo dla innych zawodników. Szczególne upodobanie ma Mirek w obrażaniu publiczności, stąd pewnie te gesty dłonią.

Wydaje się, że Mirek nie powinien startować w biegu PP, a już na pewno nie niesprawnym motocyklem. Mogło się bowiem zdarzyć, że na trasie utrudnił jazdę jakiemuś zawodnikowi, choć na pewno nie wszystkim jak sugeruje pan Artur A. O zastraszaniu kogokolwiek na torze raczej mowy nie ma, natomiast rozumiem, że niektórzy mogli odebrać konwulsje Mirka jako celowe działanie.

Przykro mi, ze pan Robert Kaniewski – czołowy zawodnik PP klasy Weteran, zrezygnował tego dnia z jazdy, ale mam dobrą informację. Jego pierwsza pozycja w klasyfikacji PP jest raczej niezagrożona i wszystko wskazuje na to, ze pan Kaniewski zajmie pierwsze miejsce w klasyfikacji sezonu. Tego mu z serca życzymy. Wszak wszyscy mamy swoje ambicje sportowe i rozumiemy takie właśnie ambicje innych zawodników. Byłoby dobrze, gdyby inni zawodnicy także to zrozumieli.

Na koniec dwie sprawy już na poważnie:

Jak jeździ się w Weteranach, to ma się 40 i więcej lat. To tyle życia, że powinno się je trochę znać i do sportu weterańskiego podchodzić z dużą rezerwą. Weterani powinni stanowić przykład dla reszty zawodników, a już na pewno nie powinni kruszyć kopii o uczciwie wywalczone miejsce w zawodach.
Uważam, że złożenie tego protestu było nie fair, a nie wycofanie go, mimo interwencji Kowala, zupełnie niezrozumiałe.
Ale cóż, jesteśmy tylko ludźmi i zdarza się nam postąpić emocjonalnie. I jednej i drugiej stronie.

Druga sprawa, to niektóre wpisy na forach. Obrażanie kogokolwiek na forach jest niedopuszczalne. Wyrabianie sobie opinii na dany temat na podstawie relacji tylko jednej strony jest co najmniej nierozsądne.
Mirek Kowalski cieszy się zasłużonym szacunkiem w środowisku motocyklistów off road, a swój autorytet zbudował w ciągu wielu lat startów, pracy trenerskiej i zawodowej.
Rozumiem, że w tym określonym przypadku ktoś może mieć mu za złe decyzję o starcie w PP. Są jednak też tacy, którzy nie uważają, że postąpił źle.
Natomiast jednego jestem pewien – Mirek Kowalski żadną miarą nie zasłużył sobie na niegrzeczne wpisy pod jego adresem. Trochę umiaru Panowie.
Artur Łukasik

MX w Bartoszycach

2011-06-20T19:58:00.003+02:00

Marcin Polnar

Klub motorowy Wiraż z Bartoszyc organizuje naprawdę niezłe zawody. Tydzień temu w Bartoszycach odbyły się zawody MX o Puchar Polski, a w ostatni weekend Mistrzostwa Okręgu Warmińsko – Mazurskiego. Koledzy z Bartoszyc mają dobre notowania u Najwyższego, bo podczas obu imprez pogoda dopisała. . Tor był dobrze zroszony przez naturę, pełna przyczepa, zero kurzu… jednym słowem to co crosserzy lubią najbardziej. Wracający do dobrej formy po ubiegłorocznej kontuzji, Krzysztof Kulesza, namówił mnie do startu w Bartoszycach. Ostatnio ja namówiłem Krzysia do startu w XC w Pile i ta wyprawa się nam nie bardzo udała, to pomyślałem, że może teraz wyjdzie lepiej. No i wyszło. Pogoda jak na zamówienie, tor łatwy i przyjemny, wyścigi krótkie bo po 25 minut, zatem człowiek się nie umęczy. Doskonały trening. Na zawody przyjechało około 60 zawodników, w tym kilku z Rosji. W sumie mają blisko. Do Bartoszyc jest z Gdyni około 200 km, ale w niedzielę rano ruch drogowy jest naprawdę niewielki, a poza tym od Elbląga już uruchomiono jeden pas autostrady, którym dojeżdża się do samego zjazdu na Pasłęk. Poszło szybko i po dwóch i pół godzinie byliśmy na miejscu. W zasadzie zawody MX nie mają jakiejś wielkiej historii. Więcej się czeka niż jeździ ale było fajnie. W klasie C wygrał nasz kolega z desantu gdyńskiego, Marcin Polnar, a oprócz niego i nas, jeszcze kilku kolegów z Trójmiasta ścigało się w tych zwodach.

Krzysztof Kulesza

Krzysiu był czwarty w swojej klasie, ale przecież nie po wynik tam pojechaliśmy, a po dobrą formę na kolejną część sezonu. Ja wśród dziadków zająłem trzecie miejsce, a że nie bardzo umiem jeździć zawody MX, to całkiem ucieszył mnie ten wynik. Lubię jak obsługi karetek zamieniają się w kibiców i tak właśnie było. Raiderzy jeździli bezpiecznie i widowiskowo. Tor motocrossowy w Bartoszycach posiada minimum infrastruktury i organizator zapewnia wodę, toalety i obszerne depo. Chronometraż w starym stylu ( pisany na kartce) przypomniał mi stare, dobre ( bo byłem młodszy :-) czasy. No cóż, na zawodach strefowych to nie razi, a ogranicza koszty organizatora i zawodników. To już nie pierwszy raz Bartoszyce organizują bardzo przyzwoite zawody. Zachęcam wszystkich do wypróbowania tamtejszego toru. Jeżeli przewidywania pogodowe są dobre, warto wybrać się do Bartoszyc, nawet na Strefę. Na pewno traficie na dobre zawody, no i co by tu nie mówić, prawidłowo spędzicie niedzielę – na motocyklu :-).

Kwidzyn – XC i FMX Combo

2011-06-14T19:18:00.008+02:00

Taki mamy sport. Warunki pogodowe mają niezwykle istotny wpływ na przebieg rywalizacji, a także na komfort kibicowania. Dzisiaj kibice to już zupełnie inna grupa niż ta sprzed 30 czy chociaż 20 lat. To dla tych dzisiejszych buduje się stadiony, gdzie siedzi się jak nie przymierzając w poczekalni u lekarza.

Niezły powrót Łukasza Kędzierskiego po kontuzji

W jednym rządku bez początku. Dawniejszy kibic też pewnie by tak chciał, ale wagę do komfortu przywiązywał mniejszą. Jeden drugiemu darł się do ucha, przepychając się by lepiej widzieć, a w tym czasie inni popijali siwuchę wniesioną w spodniach na mecz. Wówczas sporty motorowe przeżywały swój rozkwit, bo kibice za nic mieli kłęby kurzu czy bryzgające na wszystkie strony błoto.

Łukasz Kurowski na trasie

Oni chcieli zobaczyć motocykle, raiderów, a nade wszystko sportową rywalizację. Nie mówię, że dzisiaj tego nie chcą. Pewnie chcą, bo wciąż są obecni na zawodach, ale szybka, sportowa jazda motocyklem już spowszedniała. Aby dzisiaj przyciągnąć kibiców na zawody należy dostarczyć im minimum komfortu ( chociaż dobra pogoda, bar i toalety), a najlepiej jakieś dodatkowe widowisko podnoszące ciśnienie krwi. W Kwidzynie zabrakło tylko dobrej pogody. Było wprawdzie słonecznie i gorąco, ale wszechobecny kurz dawał się wszystkim we znaki. Zawodnikom bardzo przeszkadzał w rywalizacji, a kibicom uniemożliwiał spokojną obserwacje widowiska.

Przed startem

Z zawodniczego punktu widzenia takiej pylistej rywalizacji nie można polubić, a stopień ryzyka jaki wiąże się z jazdą , momentami bez widoczności, jest dla mnie nie do zaakceptowania. Organizator wylał bardzo dużo wody na tor i miało to swoje pozytywne przełożenie na sobotnie biegi, ale nawodnienie ponad 8 kilometrowej trasy XC było po prostu niemożliwe.

Doskonała forma Rafała Kiczko

W Polsce jest sporo miejsc, gdzie nawodnienie niecałych 2 kilometrów motocrossu jest ponad siły i środki organizatora, a co dopiero 4 razy tyle. No nie ma szczęścia Kwidzyn do pogody. W zeszłym roku – powódź na torze, w tym roku – pustynia. Jeżeli jednak myślicie, że gdzie indziej jest inaczej, to muszę was rozczarować. Owszem są miejsca, gdzie nawodnienie wyschniętej trasy jest lepsze, ale wystarczy wejść na filmiki w YouTube, aby przekonać się, że nawet w USA jak jest sucho, to się kurzy jak cholera.

Seba Banaś nie zaliczy tego startu do udanych

I to podczas zawodów rangi mistrzowskiej. Oczywiście start czy szczególnie trudne miejsca są polane ale reszta nie. Ta wiedza w niczym nam nie pomoże ale daje spokój ducha, że organizator nie lekceważył bezpieczeństwa zawodników i zrobił co mógł. A było co oglądać.
Pokazy FMX są ciekawe dla każdego. Jest to chyba jedyny typ aktywności motocyklowej, który może wyjść nawet do centrum miasta. Wystarczy najazd i zeskok, nawet sztuczny. W Kwidzynie zeskoki były usypane z ziemi tak wysoko, że skaczący, o ile dolecieli, lądowali z około 2 metrów na zjazd, choć rampa biła na jakieś osiem. To bardzo mądrze pomyślane, bo ogranicza niebezpieczeństwo grożące mega motoskoczkom. A sprawdziło się, bo ci którzy nie dokręcili lub nie dolecieli, lądowali bez motocykla, a mimo to – szczęśliwie. Nie jestem specjalnym zwolennikiem FMX, ale podziwiam kolegów skaczących, a szczególnie ich odwagę i gotowość do podejmowania ryzyka. Oni sami pewnie widzą to inaczej, ale mnie strach nie pozwoliłby wyczyniać takich cudów. No i pewnie zabrakłoby również umiejętności, bo whipy, gdzie moto leci rufą do kierunku lotu to już nie moja bajka.

Nie wiem, czy FMX to bardziej pokaz, czy bardziej sport, ale czymkolwiek jest, ogląda się dobrze. W końcu życie nie znosi pustki, także w sporcie. Rzeczą normalną jest, że jedne typy aktywności fizycznej uzyskują miano dyscypliny sportowej, a inne je tracą. Wydaje się jednak, że FMX napotyka coraz większe problemy w swoim rozwoju, bo podczas wielu ewolucji zbliża się nadmiernie do granicy ryzyka, przekroczenie której skutkuje poważnymi urazami.
Bardzo ciekawe jest połączenie kilku dyscyplin sportu motocyklowego, jak choćby XC z FMX, tak jak miało to miejsce w Kwidzynie. Wydaje mi się, że to dobry i rozwojowy temat, wart szczegółowych przemyśleń na forum GKSM.
Niedługo kolejne zawody XC w Chełmnie i wówczas będziemy mogli coś więcej napisać o możliwej kolejności w klasach na koniec sezonu.

Film z Sokółki

2011-06-02T21:16:00.002+02:00

Polacy w czołówce Pucharu Europy XC

2011-06-01T13:57:00.004+02:00

Mateusz Wojciechowski po pierwszym biegu w Ber

W ten weekend odbyły się kolejne zawody z cyklu Pucharu Europy Cross Country. Tym razem zawodnicy jeździli w węgierskim Ber. Jeździłem tam rok temu po pięknej, rajdowej trasie, nie mającej nic wspólnego z większością tras XC w Polsce. Tym razem pogoda nie dopisała. Mocno padający deszcz zalał trasę zawodów i organizator musiał ją mocno skrócić w sobotę. Było bardzo ślisko, w większości do jazdy była tylko jedna prawidłowa koleina. Zawodnicy zarzuceni błotem jechali często bez gogli, a to grozi nieprzyjemnymi konsekwencjami. Szczególnie na typowo rajdowej, leśnej trasie. Marcin Spirowski dostał po oczach gałęzią i chociaż nic poważnego się nie stało, wypadł z zawodów. Nie da rady jechać mając jedno oko niesprawne, szczególnie bez gogli. Wygląda na to, że Spira nie obroni tytułu z poprzedniego sezonu, gdy zajął w klasie Weteran drugie miejsce.

Kowal przed startem w Ber

Mirek Kowalski jechał w sobotę z dużymi przygodami. A to wysiadka na prędkości, a to duble w koleinie, a to kłopoty z motocyklem. Kowal ukończył sobotę na 3 pozycji, ale już w niedzielę wygrał i prowadzi w klasyfikacji klasy Weteran. Od soboty nie padało, zatem organizator puścił zawodników na dłuższą, zeszłoroczną trasę. Zawody zrobiły się przyjemniejsze dla wszystkich. Mateusz Wojciechowski wygrał dwukrotnie klasę Quad i jest bardzo bliski zdobycia Pucharu Europy. W klasie Junior drugie miejsce zajął Paweł Szymkowski, a w klasie Senior drugi był Marcin Frycz. Jednym słowem, w każdej klasyfikacji Polacy byli w ścisłej czołówce Ostatnie zawody Pucharu odbędą się w słowackim Zaskowie w lipcu.
Zdjęcia Ania Kozina.

Speed Enduro w Sokółce

2011-05-25T22:24:00.009+02:00

Terkotki rules:-)

Speed Enduro to taka nowa forma rywalizacji podczas której trasa rajdu zostaje ograniczona nieomal do zera, a zawodnicy rywalizują na próbach o różnym charakterze, najczęściej dość trudnych. Jeżeli próby nie są od siebie zbytnio oddalone, to kibice mają doskonały ogląd sytuacji, a centralnie zlokalizowane wyświetlanie wyników daje bieżącą informację o kolejności po poszczególnych przejazdach.Oczywiście zamiarem organizatorów zawodów w Sokółce był rajd klasyczny i taki się odbył. Jednak trasa okrężna była tak łatwa, że nie mogła przysporzyć kłopotu żadnemu uczestnikowi. Zawodnicy przelatywali pomiędzy próbami z ogromnym luzem czasowym. Na przynajmniej 2 PKC czasu było tyle, że i małą drzemkę dałoby się wykroić. Przypuszczam, że taka konfiguracja trasy wynikała z pójścia na łatwiznę. Po prostu wytyczenie ciekawszej, trudniejszej trasy wiąże się z dodatkowymi pozwoleniami ( lasy), przekonywaniem właścicieli ziemi ( opłaty ?), itd. Dwa lata temu podczas rajdu w Sokółce trasa była podobnie łatwa, zatem nie oczekiwaliśmy jakiejś zasadniczej zmiany. Z drugiej strony łatwy rajd, to możliwość bezstresowego startu dla początkujących, co zawsze podkreślałem w moich relacjach. Organizator zafundował nam ciekawy zestaw prób z krótkimi, około 20 minutowymi przelotami pomiędzy PKC. Pozostały czas okrążenia to odpoczynek na PKC. Zatem było to nic innego jak niezbyt wysilone Speed Enduro. Dobra, od czasu do czasu można przecież pojechać takie zawody. Trochę inne ale także fajne.
Wszystko byłoby dobrze gdyby zawody zaczęto montować w czwartek rano. Wtedy wystarczyłoby czasu na porządne wytyczenie prób, a zawodnicy mogliby się z nimi zapoznać przed startem. Zresztą regulamin Rajdów Enduro tak właśnie precyzuje harmonogram czasowy zawodów, wymagając aby próby specjalne były przygotowane co najmniej 24 godziny przed startem. Zatem najpóźniej powinno to być około godziny 11 w piątek. Mniej więcej o tej godzinie zaczęto dopiero je otaśmowywać. W piątek była gotowa w całości tylko próba Extreme. Próbę Cross dokończono w sobotę rano, a największe jaja były z próbą Enduro. Próba Enduro, którą starałem się obejść w piątek, była znacząco inna od tej, którą jechaliśmy podczas pierwszego koła w sobotę ( przejazd nie mierzony), a ta z kolei różniła się jeszcze od finalnej wersji, którą jechaliśmy od drugiego koła. Zatem Zarząd Okregu Polskiego Zwiazku Motorowego w Białymstoku jako organizator główny, nie specjalnie się popisał, spóźniając się o dobrą dobę z przygotowaniem rajdu. Chodzi tu także o przygotowanie depo, wytyczenie toru prób, którego przecież nie było. Wypadło to dość kiepsko, żeby nie napisać do … .

Zawody motocyklowe, a pieniądze.

Jeżeli kogoś zastanawia dlaczego tak szpetnie spóźniono się z organizacją tego rajdu, to odpowiedzi są dwie. Pierwsza możliwa, to pomroczność jakakolwiek osób odpowiedzialnych. Zważywszy na to jak przebiegały te zawody w sobotę i niedzielę, wykluczam taką ewentualność. Natomiast fakt olania zaleceń Regulaminu Rajdów Enduro można tłumaczyć tylko oszczędnościami. Po prostu taniej jest rzucić ludzi na próby od piątku niż od czwartku. Być może się mylę ale ludzie potrafią liczyć, a organizacja dobrego rajdu kosztuje. GKSM, od czasu wdrożenia dokumentu o nazwie: Strategia Rozwoju Sportu Motocyklowego na lata 2008 – 2015, boryka się z coraz większymi problemami przy organizacji zawodów motocyklowych. Wynikają one przede wszystkim z zaprzestania dofinansowania tychże i spuszczenia się w tej kwestii na siły i środki klubów motorowych. Te zaś zarządzane są różnie. Tych prężnych, ze sponsorami, to jak na lekarstwo. Reszta tak sobie żyje, nie mając najmniejszej ochoty dokładać do interesu za który odpowiedzialny jest statutowo PZM.

Na stronie www.pzm.pl można przecież przeczytać o PZM:” W dziedzinie sportów motorowych realizuje zadania polskiego związku sportowego, do najważniejszych celów Związku należy rozwój masowego i wyczynowego sportu motorowego: samochodowego, motocyklowego, żużlowego oraz kartingowego.”

Oczywiście Związek może realizować swoją odpowiedzialność w różny sposób, także obcinając dotacje. Także sięgając do kieszeni zawodników. Tak właśnie zrobiono od tego roku, ograniczając wypłaty w Enduro do pierwszych pięciu miejsc w generalce. Tłumaczy się to tym, że przecież organizator nie ma pieniędzy, więc nie można go obciążać wypłatami jakie były do tej pory. Przypomina mi to jako żywo jedną z ostatnich scen z „Misia” Stanisława Barei, gdzie w przemówieniu telewizyjnym do narodu generał pyta się: Czy musiało dojść do wprowadzenia stanu wojennego? I odpowiada sobie – Musiało, skoro doszło.
Zaiste, to logiczna prawidłowość, że potężny związek wspomaga budżet organizatora zawodów obcinając wypłaty dla zawodników, prawda? Słów brakuje. Motocykle dla kadry na ISDE weźcie od sześciu ostatnich zawodników z generalki. Logika ta sama, a co za efekt ! Poza tym niech jeżdżą szybciej, a jak nie to niech dają maszyny!

Czy wy, Panowie z GKSM naprawdę myślicie, że realizujecie swoja odpowiedzialność w sposób prawidłowy?
Czy naprawdę macie przekonanie, że zawodnicy w Polsce powinni jeździć za bezdurno?

Ja jestem daleki od takich wniosków. Z doświadczenia wiem, że te niewielkie pieniądze wypłacane jako nagrody, znaczyły bardzo wiele.
Natomiast patrząc na waszą działalność widzę, że realizacja strategii obcięcia dotacji, bo tak powinien nazywać się wzmiankowany dokument, skutkuje brakiem chętnych do organizacji zawodów motocyklowych. Zawodników jakby ubywało. W motocrossie nawet połączona klasa Open MX nie jest w stanie zgromadzić pełnej maszyny startowej.
PZM nie musi dofinansowywać zawodów motocyklowych. Musi natomiast zapewnić ich przeprowadzenie, czyli finansowanie. To wynika wprost ze statutu Związku. Sportów motorowych nie da się rozwijać bez pieniędzy. Tutaj majteczki i tenisówki nie wystarczą. Jeżeli PZM nie daje kasy i nie radzi sobie z załatwieniem sponsora cyklu zawodów, to po prostu nie realizuje swych statutowych obowiązków.
Może więc warto uwolnić nazwę „Mistrzostwa Polski” dla sportów motocyklowych. Może, zgodnie z regułą wolnego rynku, znajdzie się chętny, który zorganizuje cykl zawodów we współpracy z klubami i w oparciu o własne zaplecze. W sumie, patrząc na naszą motocyklową rzeczywistość, niewiele mamy do stracenia. Choć pewnie nie wszyscy. Bo nagle mogłoby się okazać, że GKSM wraz z całym zapleczem sędziowsko - technicznym jest po prostu niepotrzebna. Czyż nie jest to przerażająca wizja? No jest, ale nie dla wszystkich Panowie, nie dla wszystkich…:-).

Próby

Do zawodów stanęło 106 zawodników. Mało, ale bywała już gorsza frekwencja. Organizator przygotował 3 próby i był to bardzo dobry pomysł. Teren , na którym wytyczono próby był bardzo ciekawy, chociaż próbę Enduro można było poprowadzić znacznie lepiej. Tym niemniej próby były dobre. Otaśmowane poprawnie, a funkcyjnych była wystarczająca ilość do odtwarzania zerwanych taśm. To było miłe zaskoczenie, bo miałem wrażenie, że na próbach będzie zbyt mało ludzi. Wtedy wiadomo, każdy jedzie jak chce. Tak nie było, a przypadki skracania trasy zdarzały się rzadko. Po pierwszym PKC była próba Enduro, około 5-6 minutowa wytyczona w terenie zalesionym, trochę po piasku. Jak na mój gust zbyt kręta i za wolna. Jednak jechać trzeba umieć w każdych warunkach. Zaraz po niej był test Extreme. Naturalny, wytyczony w pięknym terenie. Były strome zjazdy i podjazdy, trawersiki i ciasne zawijasy. Ta próba, gotowa do obejrzenia już w piątek, była chyba najlepszą częścią tych zawodów. Po kolejnym PKC była próba Cross zlokalizowana w tym samym miejscu co 2 lata temu. Jechaliśmy ją w odwrotnym kierunku. Również niezła, 5-6 minutowa, a rządzili na niej władcy piasku, czyli ci co potrafią kroić piaskowe łuki bez odjęcia.
13-15 minut prób z kółka to dobry wynik, zatem tutaj organizator wykonał dobrą robotę. Próby były nie jeżdżone, PKP obstawione, Park Zamknięty działał sprawnie, a trasa okrężna była oznakowana dostatecznie. Widać, że organizator jak chce, umie zrobić zawody. Gdyby nie brak kierunków na dojazdy do prób i PKC oraz zbyt późne wytyczanie testów, zawody można by uznać za udane. Triumfatorzy otrzymali cenne nagrody ( hełmofony dla zwycięzców klas), jakkolwiek ceremonia dekoracji to porażka. Ja wiem. Na wszystko potrzeba kasy. Jak jej nie ma, to dziadujemy, kryjąc się gdzieś na peryferiach miasta Sokółka. I tak będziemy dziadować robiąc zawody najtańszym kosztem. To nie jest dobre. Tanie mięso to psi jedzą – mówi stare porzekadło. Chętnych do startu może w końcu zabraknąć.
Sokółka, to po Kielcach wstrząsowy powrót do rzeczywistości. Jednak Kielce to zupełnie inny budżet, no i klimat, taki bardziej rajdowy.
Nie wybrzydzając jednak zbytnio powiem, że organizatorzy zawodów w Sokółce starali się i nie wyszło najgorzej. Jednak lekceważenie regulaminu, a przy okazji zawodników, może skończyć się rewanżem. Powiedziane bowiem jest, że ten kto olewa sam olany kiedyś będzie.

Wyniki

Michał Szuster - urzędujący król Enduro

W polskim Enduro rządzi Michał Szuster ( CKM Cieszyn), a inni jadą według zasady: bij mistrza! Czasami się udaje. W sobotę mistrza pokonał Sebastian Krywult ( BKM Bielsko), który dojrzewa niczym szlachetne wino. Im starszy tym lepszy. Wprawdzie na piaskach mniejsze motocykle miały ciężko, a takim jedzie właśnie Szuster, ale do tej pory Michał dawał sobie radę. W niedzielę Szuster zrewanżował się Bastkowi, ale wygrał oba dni przewagą tylko 3 sekund. To jakby nie za wiele, co?

Bastek Krywult - pierwszy w kolejce do tronu. Wyglada na twardziela i taki jest:-).

Myślę, że Sebastian Krywult jest doskonale przygotowany do sezonu i świetnie wjeżdżony w dwusuwowego Husaberga o rzadko używanej w naszych rajdach pojemności - 300 ccm. Natomiast Michał Szuster bardziej niż z przygotowań zimowych, korzysta z talentu, którego ma zdecydowanie najwięcej wśród naszych zawodników. Jedzie w tym roku nową dla siebie marką KTM i widać potrzebuje nieco więcej czasu na dojście do optymalnej formy. Czas jednak jest po stronie Szustera i na następnych zawodach różnica pomiędzy nim, a następnym w generalce może być dużo większa niż owe 3 sekundy. Krywult zwyciężył oczywiście w klasyfikacji klasy E2/E3, a Szuster w klasie E1. Szalejący na swoim zielonym Kawasaki Marcin Frycz (BKM Bielsko) zdobył tyle samo punktów w generalce co Paweł Szymkowski ( CKM Cieszyn) - następny po Bastku wyznawca dwusuwowych Husabergów, choć o nieco mniejszej pojemności. Obaj ci kierowcy zajęli drugie miejsca w klasach pojemnościowych.

Paweł Szymkowski - wygląda jak aniołek, jeździ jak szatan:-)

Szymkowski nieustannie walczy z Krywultem. Na każdej próbie jadą jeden po drugim naciskając się wzajemnie. Najczęściej to Bastek siedzi Pawłowi na kukule, ale ten bardzo dobrze znosi presję ze strony starszego kolegi. Z kolei Marcin Frycz w czerwonych barwach na zielonym cudeńku jest miłym dla oka przerywnikiem w zalewie niebieskich, pomarańczowych czy czerwonych motocykli.

Marcin Frycz i Wacek Skolarus

Wypruwa przy tym z zielonego wszystko co mu fabryka dała. Jeżeli w trakcie sezonu Kawasaki Marcina nie poda mu czegoś z silnika rurą wydechową, to będzie można zastanowić się nad tą marką. Na piątym miejscu w generalce i trzecim w E1 przyjechał Mateusz Bembenik ( SMK Krzeniów). W tym sezonie Mateo jeździ mniej nerwowo i może odrobinkę za wolno w stosunku do swoich możliwości. Czasem zawodnik musi cofnąć się pół kroku do tyłu aby zrobić cały krok naprzód. Wydaje się, że Mateusz jest właśnie na tym etapie swojej sportowej kariery. Szósty w generalce i trzeci w E2/E3 był Wacek Skolarus ( CKM Cieszyn), który pojawił się po 4 latach nieobecności tak jakby się nic nie stało. Równa, ustabilizowana forma, luz i dobry humor. Wacek nie męczy się jeżdżeniem, widać, że to dla niego przyjemność.

12 to ani chybi Rafał Bracik

Pierwszy junior w generalce to Rafał Bracik ( KTM Novi) na 7 miejscu i oczywiście na pierwszym w klasie Junior. Zawody w Sokółce to potwierdzenie doskonałej dyspozycji Rafała. Mam wrażenie, że ubiegłoroczny motocykl Rjeju nie służył mu tak dobrze jak obecna dwusuwowa KTM-ka. Pamiętam doskonale Rafała gdy jeździł w rajdach pięćdziesiątkami jako zupełnie mały chłopczyk. Dysponował bardzo dobrą techniką jazdy i mimo mikrych rozmiarów świetnie radził sobie z motocyklem. Teraz wyrósł i zmężniał, a technika została. Została też duża odporność psychiczna, bo Rafał jedzie pod ogromną presją swego klubowego kolegi Konrada Widłaka ( KTM Novi).

Nowa siła w polskim Enduro - od lewej - Konrad Widłak i Maciek Giemza

Ten ma ogromną ochotę na tytuł Mistrza Polski i z pewnością ma na to papiery. Drugi dzień przegrał z Bracikiem tylko o 2 sekundy. Z ogromną łatwością, bardzo naturalnie składał się w łukach, kręcąc swoją ćwiartkę aż do odcięcia. Brakuje mu na pewno wyjeżdżonych motogodzin podczas ciężkich imprez. Doświadczenie tam nabyte skutkuje tym, że od pierwszego przejazdu „widzi” trasę próby i kręci prawie maksymalny czas. Kolejne starty będą poprawiać jakość jazdy kolegi Widłaka, ale nie jestem pewien, że wystarczy jej do tytułu w tym roku. Trzecie miejsce z dwóch dni zajął Adam Tomiczek (BKM Bielsko). Wygląda na to, że tytuł drużynowego Mistrza Świata zdobyty w 1993 roku nie będzie ostatnim rajdowym trofeum w rodzinie Tomiczków.
Na dziewiątym miejscu w generalce przyjechał Maciek Stolarski ( OFF Road Białystok), który w Sokółce czuje się jak u siebie w domu, a na dziesiątym – ubiegłoroczny Mistrz Polski Junior – Jakub Strzelczyk ( CKM Cieszyn). W klasie Weteran wygrał oba dni Grzegorz Chorodyński ( ET Kielce), który pod nieobecność Mirka Kowalskiego ( EORacing) ostrzy sobie zęby na kolejny tytuł Mistrza Polski. W klasie Junior 50 oczywiście dwukrotnie triumfował kolega Maciek Giemza ( KTM Novi Kielce). Quad 2K to Łukasz Eliasz (ATV Polska), a Quad 4K – Sławomir Ulan ( Automobilklub Polski).

W Sokółce zaprezentowali się również zawodnicy Pucharu Polski. Muszę przyznać, że koledzy z PP jeżdżą coraz szybciej. Pierwszego dnia, gdy Puchar jechał tyle samo kółek co MP, byłbym ze swoimi czasami dopiero na 6 miejscu w generalce Pucharu, a więc dalej niż w poprzednich sezonach. Wygrał tę klasyfikację Wojciech Mleczek (MS Myślenice) zajmując również pierwsze miejsce w klasie E1. Drugi był Maciej Kania ( BKM Bielsko) przed Wojciechem Lechowskim ( Automobilklub Polski). Obaj zajęli pierwsze i drugie miejsce w klasie E2/E3 Pucharu. Czwarte miejsce w generalce, a drugie w E1 zajął Tomek Walendowicz ( NKM Siemiatycze). Tomek już od kilku lat jeździ na bardzo dobrym poziomie, a na jeszcze wyższym jest jego obsługa serwisowa na PKC . Na miejscu piątym wylądował pierwszy weteran z Off Road Białystok – Ireneusz Guzowski.
Klasyfikację Junior wygrał Andreas Marsolek ( Hawi Opole).

Następne zawody to Sucha Hora na Słowacji, blisko granicy z Polską. Będzie to w dniach 18 i 19 czerwca, czyli za 4 tygodnie. Zawody na Słowacji nie będą łatwe, bo nigdy nie są. Góry są trudne, a pogoda może zaskoczyć jak było to w Breźnie w 2007 roku. Mam natomiast nadzieję na znacznie lepszą niż ta z 2007 roku, organizację zawodów.

Na razie jednak zapraszam ponownie do Kwidzyna gdzie w dniach 4/5 czerwca odbędą się kolejne rundy Mistrzostw Polski i Pucharu Polski w Cross Country.

200 raiderów w Łubienicy

2011-05-17T18:20:00.017+02:00

Przed okrążeniem zapoznawczym

Tak naprawdę, to było nas więcej niż 200, bo należy doliczyć jeszcze kilku obcokrajowców, którzy postanowili wystartować w Pucharze Europy. Był między nimi również Mistrz Austrii 2010 w Cross Country - Mario Hirschmugl. Jechał bardzo dobrze ale zameldował się pierwszego dnia dopiero na 4 miejscu w klasie Senior UEM Cup. Wyraźnie nie leżała mu piaskowa trasa. W rozmowie ze mną powiedział, że w Austrii w ogóle nie ma takich piasków i nie bardzo sobie radzi podczas tych wyścigów w Łubienicy. Drugiego dnia zajął 5 miejsce, bo objechał go jeszcze Paweł Szturomski. Jadąc do Polski wiedział, że dostanie albo piasek albo błoto, a tu niespodzianka – był pełen zestaw, choć błotka było naprawdę niewiele i do szlamlochania to jeszcze dużo brakowało:-).

Dumna jedynka Kowala

Pogoda była bardzo łaskawa dla organizatora, bo popadało przed zawodami i w niedzielę podczas końcówki biegu MP oraz przez godzinę biegu PP. Mogło być znacznie gorzej, bo mogło w ogóle nie padać. Rozumiem, że atutem tego miejsca miała być właśnie trasa, ale żeby tak było, należało się bardziej postarać. Trasa zawodów była zdecydowanie za krótka, choć jej czas przejazdu mieścił się w ramach dolnej strefy stanów niskich i wynosił średnio około 7 minut i 30 sekund. Znacznie lepiej jest wtedy, gdy czas kółka to około 10 – 12 minut. Prawdziwy problem pojawił się podczas niedzielnego biegu Pucharu Polski, gdy trzeba było odciąć trudniejsze odcinki i czas kółka był niewiele dłuższy niż 5 minut.

Wyjechałem z zawodów wcześniej więc nie wiem czy koledzy z Pucharu dostali kręćka jeżdżąc półtorej godziny na 5 minutowej trasie. Mam nadzieję, że nie. Okołkowanie jak zwykle słabe. Widać, tylko w Kielcach potrafią zrobić to porządnie. W Łubienicy zerwana taśma leżała w kilku miejscach, choć funkcyjnych było więcej niż rok temu i starali się odtwarzać trasę. Także na jej trudniejszych elementach byli koledzy z chorągiewkami, zatem było w miarę bezpiecznie. Jednym wyjątkiem był podjazd tuz przy depo, gdzie kibice przebiegali jak chcieli przed idącymi na ostatnim biegu motocyklami. Tam właśnie brakło nadzoru, a skutek mógł być opłakany. Trasa nie była specjalnie trudna, ot takie popylanie po piasku w żwirowni z lekkim oddechem na dwuminutowych łąkach.

Takich żwirowni w Polsce jest pewnie kilkadziesiąt, nie wiem dlaczego ATV Polska uparł się na to miejsce. Nie ma tam prądu, nie ma wody, nie ma też publiczności. Od zawodów rangi MP czy Pucharu UEM oczekiwałbym czegoś więcej. Może to takie moje malkontenckie ujadanie, ale nie robiłbym zawodów byle gdzie i byle jak. A przede wszystkim nie przyznałbym prawa do organizacji takich zawodów. A to Rembertów, a to Łubienica, a i tak dobrze, bo nie okazało się, że będziemy jeździć w Mysiej Dziurze. Po co to? Niech będzie mniej zawodów ale lepszych jakościowo. Niektórzy przekonali się już, że poprawienie stanu klubowej kasy przez organizację zawodów, może się nie udać. Akurat w przypadku Łubienicy pewnie o to nie chodziło, bo ATV Polska Rafała Sonika daje sobie finansowo radę. O medialnym sukcesie jednak trudno mówić, bo widowisko nie przyciągnęło wielu kibiców.

Poziom sportowy był całkiem niezły lecz nie dzięki organizatorowi, a dzięki zawodnikom, którzy ścigali się naprawdę z sercem. Na zakończenie tego krótkiego opisu muszę zapisać dla ATV Polska duży plus za bardzo ładne, wykonane z piaskowca trofea i wartościowe nagrody rzeczowe. Rzadko spotyka się zawody, gdzie zawodnicy w ramach nagród otrzymują wydechy lub bardzo dobre sportowe hełmofony. Czapki z głów za pozyskanie tak hojnych sponsorów.

Wyniki

Podobnie jak w poprzednim sezonie, w Łubienicy pojawiło się sporo quadów. Cieszy taki sportowy zapał ale aby zostać dobrym zawodnikiem potrzeba wielu lat ukierunkowanego treningu. Wśród quadrocyklistów jest o to bardzo trudno, bo ośrodków kształcących młodych adeptów tego urządzenia jest bardzo mało. Tak naprawdę to słyszałem tylko o Obornikach. Zatem wśród quadów rządzi były czołowy motocrosser z Gdańska – Mateusz Wojciechowski. Mateo wykorzystuje swoją wiedzę ściganta motocrossowego, a kondycja i talent do sportów motorowych pozwoliły mu dość szybko opanować czterokołowego brata motocykla. To wystarczy aby w cuglach wygrywać w Polsce i pewnie w Pucharze UEM także. W czołówce MP potrafi ulokować się także były rajdowy motocyklista – Krzysztof Jarmuż. Obaj byli dwukołowcy walczą o podium z Grzegorzem Chrzanowskim, Dawidem Kalinowskim, Damianem Rajczykiem czy Jackiem Stelmaszykiem. Pechowo wystartował w tych zawodach Łukasz Eliasz, który, podobnie jak kolega Chrzanowski, zbyt często przypomina sobie o swym geologicznym hobby, oglądając z bliska trasę wyścigu.
W klasyfikacji Quad Pucharu UEM kolejność była następująca: Wojciechowski, Kalinowski, Rajczyk.

Carlos i Strbek

Wśród motocykli jakiś zasadniczych niespodzianek nie było. Karol Kędzierski ( GKS Bogdanka) podczas obu biegów toczył zacięty pojedynek ze Słowakiem Strbekiem, zawodnikiem, który wygrał Puchar UEM w poprzednim sezonie. Dublując mnie, przelatywali znienacka tak szybko, że ledwo nadążyłem odczytać numery z ich motocykli. Mają chłopaki zdrowie. Taka była tez kolejność w Pucharze UEM Senior – Kędzierski, Strbek i Frycz.

Łukasz Kurowski

Tak samo szybko jechał jeszcze jeden zawodnik – Łukasz Kurowski ( AMK Drwęca Ostróda). Qurak wygrał dwukrotnie klasę Senior 2 przed Pawłem Szymkowskim ( CKM Cieszyn) i Rafałem Kiczko ( KM Quercus Romanówka). W tej klasie klasyfikował się także Mirek Kowalski ( KKM Kwidzyn/ EORacing), który pierwszego dnia zajął bardzo wysokie 5 miejsce.

Kowal na trasie

W niedzielę postanowił jednak pocelować tylnym kołem w wielki kamień na łące. Udało mu się na tyle dobrze, że przez kilka dobrych minut szukał wraz z pokiereszowanym motocyklem prawidłowego kierunku jazdy. Na szczęście nic poważnego Kowalowi się nie stało, choć kolanko wydechu do śmieci, a o dobrym miejscu musiał zapomnieć. Nie stracił jednak pierwszego miejsca w Weteranach Pucharu UEM, jest więc na najlepszej drodze do obrony tego trofeum. W klasie Senior 1 za Carlosem przyjeżdżali Marcin Frycz ( BKM Bielsko) i Paweł Szturomski ( Automobilklub Głogów). Szturomski wciąż odczuwa skutki kontuzji kciuka, choć jest już dużo lepiej niż w Łęcznej.

Takie błotko to pan Pikuś dla Marcina Frycza

Frytka na trasie w Łubienicy czuł się bardzo dobrze. Pojechał bez poważnych przygód bardzo pewnie i umocnił się na drugim miejscu generalki tej klasy. Bardzo dobrze pojechał też Jakub Galiński (MX Chotomów), który wykorzystał słabszą dyspozycję Sebastiana Banasia i wskoczył na 4 miejsce generalki.
Wraz ze Spirą ( KKM Kwidzyn/EORacing) pojechaliśmy na swoim weterańskim poziomie zajmując 6 i 8 miejsce z dwóch dni, a w klasyfikacji Pucharu Europy Weteran byliśmy na 3 i 4 miejscu. Marcin ma dużą szanse na podium w tej klasyfikacji, bo zamierza pojechać w BER i Zaskow, natomiast ja wybrałem odpoczynek. Za dużo jeżdżenia szkodzi, szczególnie na kieszeń :-).
Największe przetasowania – oczywiście wśród juniorów. Z dwóch dni wygrał Adrian Piłat (TNT Motocross) przed Filipem Więckowskim (GKS Bogdanka) i Maciejem Giemzą (KTM Novi Kielce). Trzeba przyznać, że Maciek Giemza znów, po kieleckim Enduro, pokazał klasę jadąc pewnie i elegancko. Dublował mnie ze dwa razy, więc miałem okazję popatrzeć jak jedzie i musze przyznać, że sylwetką przypomina Łukasza Kurowskiego, a pewnie jest tak samo szybki jak Qurak gdy miał jego lata. Tak od dwóch lat mam oko zwrócone na Giemzę i wydaje się, że po Pawle Szymkowskim właśnie on obecnie najlepiej rokuje na przyszłość w naszym Enduro. Oczywiście wiele może się jeszcze zmienić, tym bardziej, że Giemza ma bardzo utalentowanych kolegów klubowych w osobach Konrada Widłaka, Rafała Bracika, Jana Folgi czy Szymona Frankowskiego. Doskonale rozwija się też talent Jakuba Kucharskiego, który akurat w Łubienicy nie wystartował. Niezłych juniorów ma również Bogdanka w osobach braci Więckowskich czy Jakuba Piątka. Wszystko byłoby dobrze gdyby nie malutki feler. Otóż młodzi zawodnicy z Bogdanki podłapali dziwny zwyczaj wydzierania się na zawodnika, którego właśnie mają zamiar wyprzedzić. Rozumiem, że chodzi o to aby wyprzedzanie odbyło się w sposób bezpieczny. Tym niemniej nie robi tego nikt inny, a nie sądzę aby Marcin Wójcik uczył swoich podopiecznych wyprzedzać na krzyk. Może to bowiem odnieść całkiem odwrotny skutek i przestraszony zawodnik wyprzedzany zajedzie im drogę. Piszę o tym bo to dość irytująca maniera i ostrzegawczy krzyk powinno stosować się w ostateczności, a nie z odległości 20 metrów jak to ma często miejsce. Zatem nie eeeee…, a po imieniu. To lepiej działa. Jeżeli nie znasz imienia, to krzyknij – „uwaga” i nie za każdym razem, a tylko w sytuacji podbramkowej. Wyprzedzający jest odpowiedzialny za bezpieczny manewr. Dubel nie zmienia toru jazdy i w pierwszym bezpiecznym momencie ustępuje. Mniej krzyku, a więcej rozwagi :-).
W klasyfikacji Junior Pucharu UEM wygrał Szymkowski przed Kiczko i Adamem Peto z Węgier.

W Pucharze Polski walka była równie ciekawa. Dominujący dotąd w klasie Senior 2 – Mieszko Gotkowski (Korona Elbląg) wygrał wprawdzie oba wyścigi, ale w musiał się mocno namęczyć. Zbigniew Cieślik (Amrol Team Lipnica), szczególnie drugiego dnia, naciskał bardzo mocno i przegrał z Mieszkiem tylko o sekundę. Trzeci z dwóch dni był Dominik Asłan z AP Polski.
W mniejszych motocyklach wygrał pewnie Paweł Grabowski z MX Chotomów przed Tomaszem Krawczykiem (BKM Bielsko) i Sebastianem Kunickim. W Juniorach jak zwykle mnóstwo się działo, ale premię za spokojną jazdę i pierwsze miejsce z dwóch dni zabrał Andrzej Pyzowski. Natomiast klasyfikację w klasie Weteran wygrał z dużą przewagą Wiesław Wiśniewski z Wisły Chełmno.

Wiesław Wiśniewski

Wiesiek to mocarny zawodnik posługujący się motocyklem klasy 450, normalnie klasyfikujący się w MP w Senior 2. W tym roku jest nieźle przygotowany do sezonu, bo również w MX Weteranów zanotował kilka dobrych występów. Podejrzewam, że jego obecność w wynikach PP XC jest jednorazową przygodą.

No cóż, kolejna odsłona MP i PP Cross Country za nami.
Teraz Kwidzyn 4/5 czerwca. Trasa będzie długa o dwóch rodzajach nawierzchni – glina i piasek. Jeżeli pogoda pozwoli, to będzie również krótki odcinek leśny. Hopki będą przygotowane – nic tylko się ścigać.
KKM Kwidzyn zaprasza.

Enduro, Enduro .. witaj kielecka góro!

2011-05-11T11:12:00.010+02:00

Ta kielecka góra to podjazd nazywany w Kielcach – Europa, chyba jako skojarzenie z Mistrzostwami Europy, podczas których jest on zawsze włączany w trasę. Pamiętam jak jechałem go po raz pierwszy kilka lat temu. Kamieni nie było prawie w ogóle, a wystawało tylko kilka korzeni. Łukasz Kurowski, który wówczas jako młody zawodnik jeździł rajdy Enduro, podjeżdżał go chyba ze trzy razy, tak dla uciechy kibiców. A i tak zdążył na PKC. Dzisiaj, po wielu latach tłuczenia tego podjazdu, sytuacja wygląda znacznie gorzej. Podjazd jest trudny, pełen luźno leżących kamieni, wystających korzeni i uskoków w drodze na szczyt.

Podjazd Europa

Oczywiście da się go wyjechać, a czołówka Europy robi to w naprawdę imponującym stylu. Kielczanie i koledzy z Bielska radzą sobie również dobrze. Natomiast reszta, to już jak kto potrafi. Ja pozwoliłem sobie spędzić na tym podjeździe ze dwie godziny przed zawodami w piątek i znalazłem dobre ślady. Nawet jeżeli organizator otaśmował drogę najazdu, to i tak można go było wyjechać, choć jechałem na raty.

Marcin Frycz na podjeździe

No cóż, zdobywcą szczytów już nie zostanę, a w Enduro człowiek musi sobie radzić. W niedziele sprawa była łatwiejsza, bo nie było już taśm i większość jechała jak wydało – liczył się efekt, czyli obecność na PKP ulokowanego na szczycie owego podjazdu.

ZAWODY

W Kielcach rajdy są trudne i z reguły nieźle organizowane. Tym razem było jeszcze lepiej. KTM NOVI Korona Kielce pod panem Ryszardem Bracikiem zorganizował doskonałe zawody. Nie brakło niczego, co powinno być na zawodach rangi europejskiej. Było wygodne depo, wymagająca trasa, długie próby i dobrze obliczone czasy przejazdu. Funkcyjnych było w miarę, zerwane taśmy dość szybko odtwarzano. Chronometraż kolegi Grzegorza Ostrowskiego działał perfekcyjnie, a wyniki zawodów były na gwizdek. Nawet pogoda dopisała, chociaż można by się obejść bez deszczy padających z soboty na niedzielę. Do tego wszystkiego dopasowali się również kieleccy kibice, wyjątkowo podczas tego rajdu, pomocni i kulturalni. Trasa była oznakowana dobrze. Dawno już nie jechałem takich fajnych zawodów, choć lekko nie było. Do Mistrzostw Europy zgłosiło się 176 zawodników , a do Mistrzostw Polski i Pucharu Polski – dodatkowych siedemdziesięciu kilku. W sobotę wystartowało około 250 raiderów, w tym 4 zawodniczki. Blisko 90 uczestników nie ukończyło tego rajdu, więc sami widzicie, że zawody były dość trudne. Jak ktoś chciałby zacząć swoją przygodę z Enduro, to takiego rajdu nie polecam. Można znienawidzić ten sport na zawsze. Natomiast dobrze przygotowany kondycyjnie, doświadczony zawodnik powinien sobie poradzić, czerpiąc z wielogodzinnej podróży po Górach Świętokrzyskich, sporo satysfakcji.

Sylwek Jedrzejczyk i Wacek Skolarus na mecie I dnia

TRASA

Wystartowałem w sobotę o 11.22, a moto zdałem do Parku Zamkniętego o 18.41. Bez spóźnień. Trzy koła w sobotę i trzy w niedzielę. Puchar jechał po dwa koła i dla wielu chłopaków było to wybawienie. W sobotę w ostatnim kole w lesie było już dość szarawo i czasem w cieniu trasę widziałem słabo.

Grzegorz Chorodyński na mecie I dnia

Trochę to było nie fajne, bo tempo trzeba było trzymać. W niedzielę było lepiej, bo start był o półtorej godziny szybciej. Z depo ulokowanym w centrum miasta na parkingu stadionu Korony Kielce, jechaliśmy dwudziestominutową dojazdówkę do PKC, skąd ruszaliśmy w trasę. Z PKC pod mostem lecieliśmy obok torów ( nie wolno po torach, choć bywało z tym różnie :-) ) do próby Cross, wytyczonej na przebronowanej łące. Przy dojeździe na tą próbę można było zaształować maszynę w mazi, bo przejazdy wąskie, a torfowisko podmokłe. Po dwóch kołach drugiego dnia dojeżdżałem do tej próby mając przewagę nad Grzesiem Chorodyńskim i wjechałem w złą koleinę. W koło żywego ducha i musiałem moto sam wyszarpywać z błota, a sił było już bardzo niewiele.

Przed startem do testu Cross

Na próbę dojechałem na miękkich nóżkach i przejechałem ją prawie 30 sekund gorzej niż Grześ, czyli w tempie żuka gnojarka. Tym sposobem możliwe zwycięstwo z dnia rozpłynęło się w kieleckich błotach. Ten przypadek pokazuje jak złożonym, a przez to ciekawym sportem są Motocyklowe Rajdy Enduro. Można kilka godzin walczyć z konkurentami o sekundy, by jedną złą decyzją zaprzepaścić cały wysiłek. Po długiej 7-9 minutowej próbie był odcinek do drugiego PKC. Odcinek nie najtrudniejszy, ale pełen błota, podczas którego doświadczenie w szlamlochaniu miało decydujące znaczenie. ( Schlammloch – to takie niemieckie słówko oznaczające głębokie błoto – kiedyś czytałem na niemieckim portalu relację z ME w Polsce i rozbawiło mnie twierdzenie autora, że takich Schlammloch jak w Polsce, to nie uświadczysz nigdzie w Europie. Stąd nowy polski czasownik – szlamlochać – przejeżdżać przez błotko. Inna sprawą jest fakt, że Europa nie bardzo lubi szlamlochać, a najlepsi szlamlochacze pochodzą jednak z Polski.).Po drugim PKC był Enduro Test o minutę tylko krótszy niż Cross. Zatem prób na jednej pętli było na około 16 – 17 minut. Przy czym po przejeździe kilkuset zawodników nawierzchnia prób była straszliwie wybita i drugiego dnia za radą Mirka Kowalskiego mocno zwalniałem zawieszenia przed wjazdem na testy. Było bezpieczniej, bo przód już tak nie nurkował na hamowaniu, a i tak zdarzyło mi się, że na dojściu do łuku kierownica wyrwała mi się z dłoni. Jak to się stało, że wtedy nie wydachowałem, to nie mam pojęcia. Natomiast po wyjeździe z próby wracałem do ustawień podróżnych, bo na tych wolniejszych, nadgarstki byłyby do leczenia szpitalnego. Trasa od drugiego PKC obejmowała wszystko co kieleckie bezdroża mają do zaoferowania. W skład pakietu wchodziły: błota różnej wielkości, głębokości i śliskości, kamienie i korzenie, podjaździki, podjazdy i Europa podjazd oraz karkołomne zjazdy. Na prawie całej długości, szczególnie w drugim dniu, trasa wyglądała jak dzieło szalonego minera, który postanowił zdetonować na niej nadwyżki min przeciwpiechotnych. Na pierwszy PKC przyjeżdżałem z reguły z zapasem 4-6 minut, ale w drugim kole w niedzielę przyjechałem w minucie, bo musiałem zaopatrzyć terkotkami lewa chłodnicę, która odkształciła się nieco po lekkomyślnym spotkaniu z drzewem. Na szczęście trzymała ciśnienie. Podobnie jak ja :-).

Tak, tak, tam gdzie raiderzy, tam piękne dziewczyny...

WYNIKI

Osiągnięcia zawodników europejskich pozostawiamy do samodzielnego rozpoznania na stronie www.motoresults.pl w zakładce ENDURO 2011. Pewną ciekawostką jest fakt, że generalkę wygrał bardzo młody, dziewiętnastoletni zawodnik z Wysp Brytyjskich – Daniel McCanney. Czyżby nowa, wschodząca gwiazda europejskiego Enduro? Najlepszy z Polaków – Michał Szuster znalazł się na 8 miejscu. Michał przyzwyczaił nas do miejsc na podium generalki w Europie, ale zważywszy na to, że przygotowania do sezonu rozpoczął dość późno i jedzie na innym motocyklu (KTM), to ten start należy uznać za udany, tym bardziej, że Michał wygrał klasę E2 w Europie.

Michał Szuster na podjeździe

W Mistrzostwach Polski nie nastąpiły zasadnicze zmiany w układzie sił. Na pierwszym miejscu jedzie Michał Szuster ( teraz CKM Cieszyn) a za nim jego koledzy klubowi i reprezentacyjni: Sebastian Krywult i Paweł Szymkowski. Paweł po słabszej sobocie pojechał znakomicie w niedzielę i uplasował się finalnie na 4 miejscu klasy E2/E3 Junior w Europie.
Po 4 letniej przerwie pojawił się na zawodach Wacek Skolarus i nie był bynajmniej chłopcem do bicia. W generalce Mistrzostw Polski zajmuje wysoką 6 pozycję przed Marcinem Fryczem, który pojechał nieco zachowawczo. Mateusz Bembenik narzekał na zawieszenia swojego motocykla, a z rywalizacji w drugim dniu wyeliminowała go awaria elektrowni. Zaskoczył mnie pozytywnie Rafał Bracik, obejmując prowadzenie w klasie Junior MP. Nie będzie mu jednak łatwo, bo Konrad Widłak podtrzymuje swoją doskonałą dyspozycję z poprzedniego sezonu i siedzi Rafałowi na kukule przegrywając o kilkanaście sekund na 45 minut prób. A przecież w tej klasie jest jeszcze kilku dobrych raiderów, jak choćby Rafał Kiczko czy Jakub Kucharski, który pacholęciem jeszcze będąc wykazywał ogromny talent do jazdy extreme.

Jakub Kucharski na podjeździe

Bardzo udanie zadebiutował Jan Folga zajmując w tej klasie III miejsce z dwóch dni. Utrzymanie tej pozycji będzie wymagało sporego zaangażowania i co tu dużo mówić, także odrobinę szczęścia. Na koniec warto wspomnieć o niedawnym jeszcze pięćdziesiątkarzu – Andrzeju Łazarczyku, który na podium się nie zmieścił ale jechał po raz pierwszy dużym motocyklem i robił to bardzo skutecznie, kręcąc czasy niewiele gorsze od swych bardziej doświadczonych kolegów. W klasie Junior 50 doskonale pokazali się Maciek Giemza i Kacper Romaniec. Szczególnie kolega Giemza powalił mnie na kolana, bo tym swoim pierdopędem kręcił czasy znacząco lepsze niż ja. O ile lepsze, to niech sobie każdy popatrzy w wyniki, bo mnie wstyd o tym pisać :-(.

W niedziele po dekoracji ludzie rozjeżdżali się do domów i było widać, że impreza się podobała. Było wszystko co może być najlepsze w Enduro. Zawodnicy przejechali rajd bezpiecznie, a przypadkowych urazów prawie nie było. Taka impreza to prawdziwe święto tego sportu i życzyłbym sobie aby do MP i PP zgłaszało się co najmniej tylu zawodników jak do ME.

W Pile bez zmian

2011-05-01T15:22:00.010+02:00

Wczoraj, w składzie: Krzysztof Kulesza, Marcin Spirowski i ja, pojechaliśmy pościgać się z kolegami z Pucharu Polski XC. III runda tych rozgrywek została umieszczona w Pile na torze ATV Drogbud Piła przy ul. Wawelskiej. Tylko jeden dzień zawodów. Wystartowało 105 zawodników we wszystkich klasach. To chyba nie najgorzej, zważywszy na fakt, że już od drugiej połowy poprzedniego sezonu, frekwencja na zawodach jest taka sobie.
Z uwagi na to, że już od kilku sezonów zawody organizowane w okręgu poznańskim wypadały raczej słabo, niechętnie jeździmy startować w te rejony. Jednak czasem jeździmy. Akurat wczoraj był wolny termin, a bieg XC to zupełnie niezły trening wytrzymałościowy.

Biuro zawodów

Formalności załatwiliśmy szybko. Na depo była gastronomia i sklepiki z częściami i akcesoriami. Niby wszystko nieźle, ale pogoda nie dopisała. Było bardzo sucho i wszechobecny kurz mocno przeszkadzał w rywalizacji, a także w kibicowaniu.

Przed startem

Trudno mieć do organizatora pretensje o pogodę, a nie należy liczyć także na to, że organizator nawodni przynajmniej część trasy. Wątpię zresztą, czy gdziekolwiek w Polsce, jakikolwiek organizator wydałby kasę na nawadnianie trasy XC. A powinien. Wszak chodzi o bezpieczeństwo zawodników, ale także o komfort widzów. Widowisko przesłonięte wszechobecnym pyłem staje się udręką dla wszystkich obecnych. Zatem o jakich pieniądzach mówimy? No cóż, 2 zestawy typu duży ciągnik i beczkowóz, mogą kosztować wraz z wodą nie więcej niż 500 – 600 zł na dzień zawodów. Pamiętać należy, że nawadnianie trasy robi się tylko nocą w przeddzień startów, tak aby woda zdołała wsiąknąć w podłoże. Praca od 20-24. Po takim przygotowaniu trasy kurzyć będzie się znacznie mniej i będzie bezpieczniej. Obecnie mamy taką sytuację, że organizatorzy oszczędzają na bezpieczeństwie zawodników tłumacząc się tym, że całej trasy i tak nie zdołają nawodnić. Oczywiście, że całej trasy się nie da, ale większość tak.
Wiadomo, że budżet determinuje jakość większości zawodów, przynajmniej u nas w Polsce. Jednak istnieje proste założenie. Jak nie masz pieniędzy, to nie rób zawodów. I tyle.

Po starcie Senior 1

W Pile jeździliśmy po bardzo mocno wybitej trasie, twardej i śliskiej. Na częściach piaskowych bardzo miękkiej. Coś takiego jak równanie „toru” jest w Pile chyba świętem przeżywanym i pamiętanym przez cały sezon. Nie wiem kiedy ten cud nastąpi w tym sezonie, ale dajcie nam znać. Ogłosimy to w mediach. Jazda po wybitej trasie jest trudna, ale możliwa. Zawodnik łapie swój rytm i na miarę swojej wytrzymałości walczy o miejsce. Warunek jest jednakże jeden – trzeba widzieć trasę. Wczoraj wystarczył tylko jeden konkurent, obojętnie czy wyprzedzający, czy wyprzedzany, aby tracić widoczność na długie sekundy. Nie widząc nawierzchni, siłą rzeczy, musisz zwolnić. Gdzie wówczas sens ścigania? Na takim torze przewagę osiągają ci, którzy znają go na pamięć, a przede wszystkim ci, którzy jeżdżą na dwa uda. Uda się albo nie uda.
Na szczęście nikomu nic poważnego się nie stało, a zawodnicy Pucharu potrafili trzymać emocje na wodzy walcząc o pozycję w tych skrajnie niesprzyjających warunkach. Wiadomo, każdy miał masę przygód, bo to zaduszenie, bo się ktoś przewrócił przed kołami, itd. Wśród zawodników Pucharu rozrzut umiejętności jest znacznie większy niż wśród zawodników MP. Czołówka jedzie szybko i sprawnie, a ci wolniejsi potrafią przewrócić się na łatwym elemencie. Tak zresztą powinno być, bo Puchar jest miejscem rywalizacji starych wyjadaczy i tych, dopiero wchodzących do tego sportu.

Mieszko Gotkowski na starcie

W klasie Senior 2 wygrał Mieszko Gotkowski (PKS Korona Elbląg) przed Maćkiem Kanią (BKM) i Pawłem Karlińskim ( NKM Siemiatycze). Mieszko był zresztą autorem najszybszego okrążenia, gdy pierwszy wyszedł ze startu, zrobił czas 6min51sek. W klasie Senior 1 wygrał Paweł Czeszejko (KKM Kwidzyn) przed Łukaszem Majewskim i Pawłem Grabowskim ( MX Chotomów).

Maciek Kania z BKM

Z trójmiejskich zawodników startujących w tej klasie – Arek Meredyk był 7, Grzegorz Zasada był 11, Paweł Hlavaty – 13, a Michał Dominiak – 15. Krzysiu Kulesza zrezygnował z jazdy w takich warunkach, obawiając się odnowienia zeszłorocznej, poważnej kontuzji ręki. W klasie Junior wygrał zawodnik TM Cross ATV Piła – Wojciech Kramer przed swoim klubowym kolegą Maciejem Drabem i Sebastianem Witkowskim z AMK Drwęca Ostróda. Czwarty był kolega Patryk Bździkot z Bałtyku Gdynia. Wśród Weteranów karty rozdawał Wiesław Wiśniewski z Wisły Chełmno. Drugi przyjechał Paweł Szydłowski, a trzeci – Robert Kaniewski ( GKM Grodzisk Mazowiecki). Ja zająłem czwarte miejsce jadąc trybem Enduro, bo na tryb XC mój rozum nie pozwalał.
W pozostałych klasach zwyciężali: Quad 2K Junior – Patryk Gawron z Piły, Quad 2K – Kacper Bartczak z Piły, Quad 4K – Kamil Wiśniewski.
Spirka, z uwagi na niedawno odniesioną kontuzję reki, nie startował i robił za strategosa. Niestety, zawodników miał raczej słabo dysponowanych, więc wykazał się w robieniu zdjęć, które ilustrują relację.
Teraz ME i MP Enduro w Kielcach.

Warsztaty techniki eoracing 1/2011

2011-04-24T09:51:00.002+02:00

Już jutro widzimy się na pierwszych tegorocznych warsztatach eoracing. Mamy nadzieję przekazać Wam sporo ciekawej wiedzy i umiejętności. Zajęcia odbędą się na Chwarznie, gdzie spotykamy się ok. 8:30. Na początku w dresach :)
Wesołych Świąt!

Asia Miller 8 w Grecji

2011-04-17T20:43:00.003+02:00

Podczas kolejnych zawodów o Mistrzostwo Świata MX Kobiet, rozgrywanych w Grecji w miejscowości Saloniki, perła EORacing – Joanna Miller zajęła znakomite 8 miejsce.Podczas sobotnich czasówek Asia zajęła 11 pozycję ale do piątej zawodniczki brakowało jej tylko około 1 sekundę. Warunki były koszmarne. Deszcz lał się strugą i na torze było jak na lodowisku. Nasza Dżoana nie czuła się dobrze w takich warunkach, zresztą kto lubi coś takiego?

Wyniki biegu kwalifikacyjnego były nieco inne niż się spodziewano, bo nie wygrała go Steffi Laier, a Włoszka Chiara Fontanesi. Mówiąc szczerze dwusuwowy motocykl Asi nie specjalnie jej pomagał. Brak równego ciągu na łukach powodował ciągłe uślizgi tylnego koła. Wygląda na to, że Aśka będzie musiała się przekonać do czteropaka :-). Dzisiaj pojechała bardzo dobrze zajmując w pierwszym biegu 8 pozycję. Zawody wygrała Steffi Laier. Drugi bieg został odwołany z uwagi na złe warunki atmosferyczne. Zatem Asia poprawiła swój wynik sprzed tygodnia i wskoczyła do pierwszej dziesiątki Mistrzostw Swiata.
Wygląda na to, że w obecnym sezonie Asia będzie w stanie walczyć nawet w drugiej piątce zawodniczek. Dużo zależy od tego, jak zaadaptuje się do nowego motocykla.
Najbliższe zawody odbędą się 12 czerwca w Vantaa w Finlandii, zatem Asia będzie miała trochę czasu na objeżdżenie czterosuwa, o ile oczywiście kieszeń Czesia Millera to wytrzyma :-).

Warsztaty techniki eoracing

2011-04-16T10:22:00.005+02:00

Proponujemy nową formę zajęć prowadzonych przez zespół eoracing, podczas których będziecie mogli dokonać konstruktywnej refleksji na temat swojej techniki jazdy i pozostałych aspektów uprawiania sportu.

Warsztaty odbędą się 25 kwietnia (lany poniedziałek) i będą trwać jeden dzień. W ramach uczestnictwa zawodnicy zostaną podzieleni na 2 grupy i wezmą udział w zaprawie porannej oraz w dwóch treningach prowadzonych przez Mirosława Kowalskiego i Michała Łukasika. Pomiędzy treningami będzie można posilić się posiłkiem zapewnionym przez organizatorów. Po popołudniowej części zajęć i krótkiej przerwie przeprowadzimy krótkie zajęcia teoretyczne oraz obszerne omówienie techniki jazdy z wykorzystaniem materiału filmowego zgromadzonego w ciągu dnia.

Wstępny harmonogram:

09:00 Zaprawa poranna
10:00 I trening
12:00 Przerwa regeneracyjna (posiłek)
13:00 II trening
15:00 Przerwa
15:30 Zajęcia stacjonarne
17:30 Zakończenie Warsztatów

Termin: 25 kwietnia
Miejsce: Podane w późniejszym terminie (Dobrzewino albo Chwarzno)
Koszt uczestnictwa: 100 zł
Zgłoszenia będą przyjmowane do 23 kwietnia (sobota)
Kontakt: Kowal, Michał (www.eoracing.pl)

Bogdanka - dzień II

2011-04-11T19:36:00.014+02:00

Tym wzrokiem porażałem rywali..., nie na wszystkich działa :-(

Dzień drugi miał się zacząć od ładnej pogody, a tu masz: deszczyk, słońce, śnieżek, słońce. Na szczęście nie padało intensywnie, więc trasa była nawet bardziej sucha niż w sobotę. Organizatorzy odcięli mało przejezdny rów z wodą, zatem było nieco przyjemniej. W niedzielę, jak pewnie pamiętacie, 10 zawodnikom przede mną miały zdefektować motocykle, a ja po świetnym wyścigu miałem zająć pierwsze miejsce. Plan udało się zrealizować w 10%. Zdefektował motocykl Piotrka Płochockiego, który przez całą godzinę wyścigu siedział mi na plecach i pewnie by mnie objechał, gdyby nie ten defekt. Pozostali dojechali do mety bez problemów, zatem zająłem 11 miejsce – w końcu dwie jedynki:-). Jedenasty na 17 startujących w tej klasie to odległa pozycja, jednak jechało mi się dobrze.

Ogladamy z Łukaszem Kurowskim występ cheerleaderek, tuż przed startem do biegu.

Przede wszystkim ustawiłem się na stracie w pierwszej linii. To nic, że pomiędzy Łukaszem Kurowskim i Pawłem Szturomskim. Ci dwaj szybko startują zatem może zabiorą mnie ze sobą, pomyślałem. Szturomski wystartował znacznie przede mną, ale Kurowski miał kłopot z szybkim uruchomieniem motocykla. Wystartował chwilkę po mnie , ale już w łuku był pod moim łokciem. Elegancko, jak to Łukasz potrafi, zacieśnił łuk i wyszedł przede mnie. Pewnie na swoje nieszczęście. Nie było już miejsca i Qurak wybrał ścieżkę przez błotko na trawniku przy asfalcie. Rozpędzone tylne koło motocykla Quraka wyprzedziło przednie i moto wyskoczyło spod Łukasza na asfalt, kręcąc bąki na otwartym gazie. Widząc to uciekłem na bok i odjąłem nieco, przejeżdżając przez to błotko. Udało mi się. Wydawało się, że Kurowski będzie się długo zbierał, ale nie. Już po minucie był koło mnie i pojechał w swej szalonej pogoni za czołówką. Trzeba przyznać, że Qurak potrafi się zmobilizować i wykorzystać swoje szoferskie talenta :-). Po około 70 minutach wyścigu, dublowali mnie pierwsi zawodnicy.

2 Paweł Szturomski

Najpierw Carlos, który wystartował naprawdę nieźle i szedł pierwszy z peletonu. Akurat dorwał mnie na prostej, gdzie była jedna dobra ścieżka. Rwałem zatem w jego kilwaterze, przyjmując na hełm i klatę wszystko spod kół Karola Kędzierskiego. Widziałem z bliska zalety hałdy węglowej. Całkiem ładne kamienie, a jak boli, gdy walą w nieosłonięte ręce… Następnym razem jak będę chciał przemalować kask, to zwrócę się do Karola o powtórkę. Ten to potrafi wypiaskować ( wykamieniować ?) hełm. W sumie powinienem zwrócić się do niego o naprawienie szkody:-), ale wówczas niczym bym się nie różnił od pieniaczy naszej, pożal się Boże, polityki. Zaś ta myśl wydaje mi się na tyle wstrętna, że powiem – kamieniuj Carlos, nie żałuj sobie:-). Chwilę po Karolu przelecieli koło mnie: Łukasz Kędzierski i Łukasz Kurowski.

111 Kurowski przed 21 Kędzierskim na trasie.

Po dżentelmeńsku, bez dotykania i piaskowania, pognali walcząc o pierwsze miejsce w klasie Senior 2. Wygrał Łukasz Kędzierski, o niecałą sekundę wyprzedzając Quraka. Na ponad 90 minut wyścigu. Oj, wygląda na to, że nie będzie miał Łukasz łatwego życia z Kurowskim. Będzie walka na każdych zawodach. Trzeci w tej klasie przyjechał Paweł Szymkowski, świetnie czujący się na rajdowej trasie XC w Bogdance. Rajdowej z charakteru, bo przeszkód typowo motocrossowych prawie nie było.

1 Karol Kędzierski

W klasie Senior 1 za Carlosem przyjechał kolejny rajdowiec – Marcin Frycz, a za nim Paweł Szturomski. Szturomski jechał z bardzo bolesną kontuzją nadgarstka, więc na pewno nie rozwinął skrzydeł, starając się oszczędzać rękę.

14 Marcin Frycz

W kolejnych zawodach mogą się nie pojawić rajdowcy, zatem układ sił może być znacząco inny. Pożyjemy, zobaczymy:-).

Po węglu jeździ się z górki i...

Biedny Kowal spędził nockę w dreszczach gorączkowych, a mimo to postanowił wystartować. Jednak po drugim kole odpuścił i słusznie. Jak się szybko jedzie, to trzeba być w 100% sprawnym, inaczej może być nieprzyjemna kara i po co to komu?

pod górkę - tutaj 3 Mirek Kowalski

W klasie Junior zawody wygrał Filip Więckowski przed Michałem Kędziorą i Jakubem Piątkiem. Warto wspomnieć, że świetnie zaprezentował się Maciek Giemza, który przesiadł się w tym roku ze swojej rajdowej pięćdziesiątki na „duży” motocykl. Drugiego dnia Giemza przegrał podium tylko o 12 sekund. Jechał skutecznie, trzymając do końca wyścigu niezłe tempo. No, no, nawet nie zauważyłem kiedy mnie wyprzedził:-).

Podium kl.Junior

Frekwencja w Mistrzostwach Polski, podobna do tej z poprzedniego sezonu i wydaje się, że taka pozostanie. Przebić się do czołówki jest bardzo trudno, a jeździć w ogonie mało kto lubi.

Na trasie - 155 Jakub Galiński

W Pucharze jest oczywiście znacznie lepiej, ale nie aż tak dobrze jak w poprzednim roku. W poszczególnych klasach wygrali zawody następujący szoferzy: Piotr Szczepanek – Junior 85; Marcin Tynowski – weteran; Łukasz Nowak – Senior 1; Mieszko Gotkowski – Senior 2; Andrzej Luberda – Junior.
Z trójmiasta przyjechali z nami na zawody jeszcze trzej koledzy: Grzegorz Zasada był 11, a Paweł Hlavaty 25 w klasie S1, natomiast Jacek Witos 17 w klasie Weteran. Miejsca niezłe, choć z pewnością poniżej możliwości tych zawodników. No cóż, pierwsze koty za płoty:-).

41 Paweł Szymkowski

Wystartowały również dwie panie. Wprawdzie jest to trochę mało aby stworzyć klasę, zatem obie dziewczyny musiały walczyć z szalonymi dawcami nerek płci męskiej. Wiadomo, nie ułatwia to życia. Kinga Gajewska zajęła w klasie Junior miejsce 24, a Zosia Radziwiłowicz – 42 w klasie Senior 1. Nic to. Ja też jeżdżę raczej na końcu stawki. Pamiętajcie dziewczyny – powiedziane jest, że ostatni będą kiedyś pierwszymi. Choć przecież wcale nie byłyście ostatnie:-).
Górnik Łęczna organizuje dobre zawody. Tak też było tym razem. Trasa ciekawa, w miarę pilnowana, praktycznie bez możliwości skracania. Na takiej trasie wyniki odzwierciedlają aktualne możliwości zawodników. Depo wygodne, choć trochę brakowało możliwości kąpieli. Gospodarze gościnni, a pogoda nie zepsuła zawodów. Nam, sportowcom zmechanizowanym, niczego więcej nie trzeba :-).

Na mokrym asfalcie nie trzeba dużo...

Co dalej? Teraz przerwa ponad miesięczna . Będziemy trzepać motogodziny i szlifować formę. Następne zawody to Mistrzostwa Europy Enduro w Kielcach i zamierzamy tam wystartować glum, glum… .

Debiut Asi Miller w Mistrzostwach Świata

2011-04-11T09:33:00.004+02:00

19 Asia Miller na starcie.

Podczas tego weekendu Asia Miller pojechała pierwszą rundę Mistrzostw Świata Kobiet MX w Bułgarii. Zanotowała dobry występ, choć nie obyło się bez przygód. Na treningu mierzonym wykręciła 11 czas, wzbudzając tym niezłą sensacje w depo zawodów. Trzeba wam wiedzieć, że pierwsza dwudziestka dziewczyn mieści się tak w 2-3 sekundach różnicy na kółku. Zatem ścisk w czołówce jest ogromny. Start wyszedł Asi całkiem nieźle i już po dwóch okrążeniach jechała na 9 pozycji.

19 Asia w locie.

Niespełna 17-letnia Polka skutecznie odpierała ataki rywalek i wydawało się, że Asia dowiezie na metę miejsce w pierwszej dziesiątce. Niestety tuż przed końcem wyścigu, w głębokim łuku, naciskana przez ostro szarżujące rywalki, wyjechała w górę bandy i upuściła motocykl. Ten nie bardzo chciał ponownie odpalić i zanim Asia się pozbierała minęło ją sporo zawodniczek. Bieg ukończyła na 18 pozycji. W drugim biegu Asia nie popełnila poważniejszych blędów i przyjechała na 10 miejscu. Był to bardzo dobry występ Joanny Miller. Pokazała ogromny potencjał i niech rywalki się boją:-).
Tak na marginesie, to wygląda na to, że występ Joanny Miller, to najlepszy wynik crosserów PZM na przestrzeni ostatnich 20...30 lat?
Podczas kolejnego weekendu Asia jedzie następną rundę Mistrzostw Świata, tym razem w Grecji. Będziemy was informować.

Bogdanka 2011 - dzień pierwszy

2011-04-09T19:28:00.002+02:00

Kowal wraz ze mną na linii startu.

W nocy z piątku na sobotę cały czas padał deszcz. Może nie taki ulewny, ale było wiadomo, że będzie ślisko. Rano przestało padać, choć czasem, tak znienacka popadywał deszczyk. Hałda węglowa ma to do siebie, że dość dobrze chłonie wodę i błota specjalnie nie było. Organizator zawodów - Górnik Łęczna, poprowadził trasę tak aby zawodnicy mieli co robić. Wyjazdy i wjazdy, ale wszystko na hałdzie.

Sewis moto na depo.Paweł Hlavaty.

Zatem było przyczepnie i podjazdy nikomu nie sprawiały trudności. Oczywiście nie obyło się bez błotka reprezentowanego przez typowo rajdowy element, czyli poprzeczny rów z wodą na mocno rozmiękczonej łące. Kto lubi przednim kołem sondować głębokość takowego, raczej wyniku na takich zawodach nie zrobi. Wprawdzie było przy tym rowie kilku strażaków i mieli trochę pracy, ale nie nazbyt wiele. Większość raiderów z Mistrzostw Polski radzi sobie z takimi niespodziankami. Sędzia ustawił zawodników do startu w dwóch liniach - Senior 1 i 2 oraz Junior.

333 Rafał Kiczko - pierwszy w łuku I dnia.

Seniorów było na tyle dużo, że musiałem ustawić motocykl w drugim rzędzie, bo było zbyt ciasno. Za to juniorzy mieli niezły przeciąg na linii startowej.
Wystartowałem praktycznie ostatni, ale nie ma to specjalnego znaczenia, bo w towarzystwie czołówki MP, pierwszy raczej nie będę. Chciaż, … gdyby tak tym 10 przede mną zdefektowały motocykle, to kto wie. Jutro będzie mój dzień:-).

Komentował oczywiście - Andrzej Rencz.

Frekwencja na zawodach jest, owszem, ale nie ma mowy o tej ilości zawodników, jaka otworzyła sezon 2010 w Łubienicy. Do Łęcznej przyjechali także rajdowcy, tak dla treningu pościgać się z kolegami z MX. W klasie Senior 1 wystartowało 14 zawodników. Wygrał Karol Kędzierski przed Marcinem Fryczem i Pawłem Szturomskim. Ja przyjechałem 12 i to miejsce odzwierciedla moja aktualną dyspozycję. Z tymi zawodami włącznie wyjeździłem już w tym sezonie całe 10 godzin.

Bracia Kędzierscy na trasie.

W klasie Senior 2 wygrał Łukasz Kędzierski, powracający do świetnej dyspozycji po absencji w zeszłym sezonie. Drugie miejsce zajął inny świetny zawodnik - Łukasz Kurowski, a trzeci był Paweł Szymkowski. W tej klasie wystartowało 22 zawodników i w czołówce był całkiem niezły ścisk. Zabrakło miejsca na pudle dla Rafała Kiczko (4) i Sylwka Jędrzejczyka (5), czy nawet ubiegłorocznego Mistrza Polski w tej klasie - Kamila Walczaka (6). Mirek Kowalski, który mimo przeziębienia jechał całkiem nieźle, zawodów nie ukończył. Stracił powietrze w tylnym kole, a na flaku Kowal jeszcze nie umie. Poćwiczy w tym sezonie, to w przyszłym natłucze wszystkich na samych felasiach. Tak dla porządku dodam, że w klasie Junior wystartowało 19 zawodników, ale pisząc te słowa nie mam jeszcze ostatecznych wyników tej klasy.

Było dość ślisko, więc i takie rzeczy się zdarzaly.

Puchar wystartował po nas i właśnie koledzy zjechali z trasy. Nie mam klasyfikacji ale z wyników “live” wiem, że Grzegorz Zasada jest 32 na ponad 120 zawodników, Paweł Hlawaty był 66, a Jacek Witos 99. Wyniki nie najgorsze zważywszy, że sezon dopiero się rozpoczyna i większość startujących dopiero przyzwyczaja się do motocykli.

Jutro dzień drugi. Pogoda powinna być nieco lepsza, a nastroje na pewno będą doskonałe, bowiem organizatorzy zaprosili wszystkich na apres moto. Muzyka będzie grać , jadło jest bezpłatne, a nawet piwo się znajdzie. Jeżeli się nie przesadzi z tym ostatnim, to jutro dobry humor gwarantowany. Tak, koledzy z lubelskiego Cross-u czy obecnie z Górnika Łęczna zawsze nas rozpieszczali i… chwała im za to.

Zdjęcia Renata Lukasik.

Mistrzostwa Polski XC w Łęcznej

2011-04-06T08:21:00.009+02:00

W najbliższy weekend odbędą się pierwsze w tym sezonie zawody z cyklu Mistrzostw Polski XC. Górnik Łęczna w poprzednim sezonie zorganizował niezłe zawody zamknięcia cyklu w październiku.

Tym razem będą to zawody inaugurujące sezon. Spodziewana jest mega frekwencja, a załoga Eoracing, w nieco okrojonym składzie,również będzie się scigać. Regulamin i harmonogram zawodów na stronie www.pzm.pl, w zakładce - motocykle. Pamiętajcie - w Łęcznej wszyscy jestesmy górnikami :-).

Zdjęcia autorstwa Ani Wolskiej, z zawodów w październiku 2010.

Trening zorganizowany, czyli…jak robi to Kowal

2011-04-04T23:31:00.005+02:00

Profesjonalna maska organizatora Seby. Każdy chce taką mieć:-).

Mirek Kowalski ma swoje metody szkoleniowe. Nie wiem czy najlepsze, ale na pewno skuteczne. Z punktu widzenia szkolonego, a takim jestem od początku znajomości z Kowalem, najciekawsze są treningi symulujące prawdziwe zawody. Mirek organizuje je co jakiś czas, niestety niezbyt często. Wiadomo, przygotowanie takiego treningu to znacznie większe nakłady, i finansowe, i czasowe. Podczas ostatniego weekendu wszyscy, którzy nie pojechali na żadne zawody mogli wziąć udział w takim szkoleniu. Mirek organizuje je w kooperacji z Sebastianem Knoffem , który jakkolwiek zawiesił na razie swoją motocrossową karierę, to w życiu sportowym kolegów uczestniczy dość aktywnie. Tym razem ta aktywność zmaterializowała się we organizacji treningu Kowala na torze w Dobrzewinie. W sobotę można było pojeździć na nieco grząskim ale dobrze przygotowanym torze, a w niedzielę od rana trwały starty i biegi treningowe.

Asia Miller (66) rządzi...już od dawna :-)

Nie, żebym nie lubił motocrossu. Wręcz przeciwnie. Lubię, choć nie jestem jego absolutnym wyznawcą. Element rywalizacji, tak wszechobecny w sportach motorowych, w motocrossie wydaje się być wzmocnionym ponad moją normę. Trzeba umieć opanować stress startowy, przemyśleć taktykę wyścigu, a co najważniejsze – pojechać bezpiecznie dla siebie i innych. Tego właśnie uczą starty treningowe. Jeżeli przy tym, trener udziela wskazówek i tłumaczy na co zwrócić szczególną uwagę, to taki trening wart jest siedmiu innych.

Krzysiu Kulesza i Seba Knoff

Dlatego pofatygowałem się w niedzielę na tor w Dobrzewinie. Padać przestało już w piątek, więc tor dobrze się przesuszył, a stary dobry DT dokonał reszty. Było przyczepnie i bez kałuż. Warunki, rzekłbym idealne, gdyby nie wiatr. Zaczęło wiać od rana i nieloty miały problem. Na pierwszym treningu, gdy na dwóch skokach podwiało mi motocykl i mało co abym wylądował na głowie, zrezygnowałem ze skakania. W końcu to przecież zabawa. Niektórzy koledzy postąpili podobnie, jednak część latała dalej. Wiadomo, że dobry lotnik potrafi skompensować wpływ wiatru na zespół motocykl-zawodnik, ustawiając się w odpowiedni sposób już na najeździe. Dlatego Kocur (Dawid Konkol) czy Asia Miller dawali sobie całkiem nieźle radę. Inni, też nieźle, a jeszcze inni na dwa uda – uda się albo nie uda. Kilku chłopakom się nie udało, ale na szczęście , nie odnieśli żadnych obrażeń.
Motocross bez latania to niezła szkoła życia :-). Full gaz – full brake, bez chwili odpoczynku w locie. Jednym słowem, mimo, że efektywnego jeżdżenia było tylko półtorej godziny na cały dzień, to wróciłem do domu dość wymęczony. Pomijam tutaj najbardziej nie lubianą przez mnie cechę startowego dnia w motocrossie – ciągłe czekanie na bieg. Człowiek się ubierze w sprzęt, polata na torze 15 minut i czeka. Potem znowu 15 minut i zaś czeka. Potem kilkanaście minut biegu i znów … zgadnij co? Tak – czeka. Ani się rozebrać, ani odpocząć. W Enduro czy XC, wskakujesz w sprzęt i wykonujesz zadanie. Potem luz i odpoczynek. W MX wykonujesz wiele zadań przedzielonych długimi okresami zalegania. Ok, nie jest to może jakiś dramat i można do tego przywyknąć, ale raczej tego nie polubię.

Stasiu Grygiel - hero "twardych" lądowań

W treningu wzięło udział 26 zawodników, a najlepiej spisali się:
W grupie PRO – Dawid Konkol, Asia Miller i Mieszko Gotkowski.
W grupie SEMI PRO – Krzysztof Kulesza, oraz koledzy Zasada i Skiba.
W grupie OLDIES – koledzy Żochowski, Grygiel i Łukasik.

Do formy dochodzi Krzysztof Kulesza, który po zeszłorocznym skomplikowanym złamaniu ramiena wznowił treningi i radzi sobie coraz lepiej. Na następnym treningu zobaczymy go pewnie w grupie PRO:-).

Kowal wraz z Sebą wręczyli pamiątkowe puchary, a na twarzach raiderów malowało się zadowolenie. Wszyscy cali i zdrowi, podobnie jak sprzęt. Prawie jak nowy :-). To była dobra zabawa – słońce, motocykle i adrenalina. W sumie, czegóż chcieć więcej?

PS. Taki trening to dobra okazja do spotkań dla całego trójmieskiego środowiska off road. Przyjechalo wielu kolegów pooglądać i pogadać. Zdjęcia, jak się domyślacie pochodzą z zupelnie innej przygody :-).

Perła EORacing rozpoczyna sezon

2011-03-31T17:09:00.014+02:00

Nasza jedynaczka w EOracing rozpoczęła już starty w tym sezonie. Muszę przyznać , że Asia Miller jeździ w imponującym stylu i potrafi pojechac zawody w tempie Mirka Kowalskiego.Kowal pewnie jest bardzo dumny, bo było, nie było, Asia jest jego wychowanką. Ta niespełna siedemnastoletnia zawodniczka osiągnęła już poziom jazdy właciwy dla szerokiej czołówki naszego motocrossu. A oto jak Asia opisuje swoje pierwsze starty:

Pierwsze Międzynarodowe Mistrzostwa Holandii odbyły się w miejscowości Gemert (13.03.2011).

Po treningu klasyfikacyjnym byłam na 12-tej pozycji. W pierwszym wyścigu do mety dojechałam jako 8-ma,
natomiast w drugim jako 9-ta.
Ogólnie po zawodach byłam bardzo zadowolona, ponieważ w zeszłym roku najlepiej dojechałam

na 9-tej pozycji i to przy mniejszej ilości zawodniczek z Mistrzostw Świata. Cały tydzień pomiędzy zawodami przetrenowałam w Holandii.
W zeszły weekend zawody były na torze w Halle (20.03.2011). Na treningu klasyfikacyjnym zajęłam 7-mą pozycję.
W pierwszym wyścigu ze startu byłam na 5 pozycji, jednak duża ilość błędów spowodowała, że do mety dojechałam dopiero jako 9-ta.
Drugi wyścig był o niebo lepszy. Jechało mi się bardzo dobrze i do mety dojechałam jako piąta dowożąc za plecami zawodniczki, które w zeszłym roku zakładały mi dubla. Zarówno w Gemert jak i w Halle do pełnej maszyny brakowało jednej, dwóch zawodniczek. Nawierzchnia obydwu torów była bardzo piaskowa. Odpowiednika holenderskiego toru w Polsce się nie znajdzie. Jest to bardzo ciężki i głęboki piasek w którym natychmiast robią się dziury i głębokie koleiny.
Kolano się goi, gdy mam dużo ciężkich treningów to nieraz puchnie i boli, jednak to mi nie przeszkadza.

Jestem zadowolona z obydwu startów i szykuje się do następnych zawodów, którymi będą Mistrzostwa Świata w Bułgarii na torze w Sevlievie (10.03.2011). Tydzień później Mistrzostwa Świata w Grecji na torze w Megalopolis (17.04.2011), więc znowu ponad 2 tyg poza domem.

Wygląda na to, że Joanna Miller będzie jednym polskim raiderem startującym w Mistrzostwach Swiata. Zwazywszy na jej wiek, wietrzę dużą karierę, tym bardziej, że Asia potrafi ciężko trenować i powięcić wiele dla tego sportu. Będziemy was na bieżąco informować o jej postępach.
Zdjęcia z zawodów w Holandii wykonał oczywiscie jedyny sponsor Asi - tata Czesiu Miller.

Trening, trening, trening...

2011-03-30T00:55:00.008+02:00

W ostatnią niedzielę jeździlismy na torze na gdańskiej Morenie. Przyjechali pewnie wszyscy jeżdżący w sezonie w zawodach, wyjąwszy Maćka i Patryka Zdunków. Pogoda dopisała, choć nie było zbyt ciepło. Natomiast w nocy był spory mróz i dobrze przygotowany tor zmroził się solidnie. Koleiny były betonowe i nie dawały się rozjeżdżać.

Poza tym motocykle odrzuciły wierzchnią warstwę ziemi, a pod spodem, miejscami, bylo twardo i dosć slisko. Mimo to wszyscy mieli sporo frajdy, wyłączając może moją osobę. Już na drugiej rozgrzewce obtlukłem sobie tyłek i jeżdżenie bawiło mnie znacznie mniej niż zwykle :-(.

Na zdjęciach Asia Miller, która wojażowała w Holandii, a wkrótce jedzie na pierwsza rundę Mistrzostw Swiata. Niedługo napiszemy o tym więcej. Zdjęcia autorstwa Czesia Millera.

Treningi z EORacing

2011-03-23T22:57:00.010+01:00

Z uwagi na to, że trafia do nas sporo pytań o treningi z ekipą EORacing, informuję kolegów o następujących opcjach : Zajęcia techniczne prowadzi trener Mirek Kowalski. Odbywają się zwykle we wtorki i czwartki, czasem w soboty. Może wziąć w nich udział każdy niezależnie od stopnia zaawansowania. Podczas takich zajęć Kowal uczy techniki jazdy na poszczególnych elementach toru lub trasy off road. Bierze w nich udział do 10 uczestników i każdy z nich otrzymuje od trenera szczególowe wskazówki odnośnie pozycji, techniki, zasad używania gazu, hamulca, sprzęgła.

Warunki uczestnictwa w tych zajęciach proszę omawiać z Mirkiem Kowalskim, korzystając z jego numeru telefonu umieszczonego na stronie w zakładce - Kontakt.
Poza tym ekipa EORacing trenuje wraz z przyjaciółmi w środy, soboty i niedziele. Można przyjechać na taki trening i wziąć w nim udział razem z nami. Treningi te mają charakter wytrzymałościowy, ale każdy jeździ zgodnie ze swoją aktualną dyspozycją. Podczas takich treningów można poprawić swoje zdolnosci przetrwania na motocyklu sportowym. Jeżeli będzie taka potrzeba, to pomożemy w regulacji zawieszeń, doradzimy w sprawach startów, logistyki czy techniki jazdy. Wszystko to bez opłat, w ramach koleżeńskiej pomocy. Ewentualne, drobne opłaty mogą byc zwiazane tylko z wytyczeniem, przygotowaniem trasy treningu i tylko wtedy, gdy jest to robione. Oczywiscie każdy musi liczyc się z opłatą za używanie, przygotowanie toru, o ile trening jest na torze motocrossowym. W sprawie miejsca i czasu treningu, proszę również dzwonić do Mirka Kowalskiego.
Zapraszamy chętnych i rozsądnych.
Uwaga!
Pamiętajcie aby po przyjeździe na wspólny trening podejść do Mistrza Gry (Kowal)i ustalić zasady treningu, kierunek ruchu i przebieg trasy. Wspólne bezpieczeństwo to podstawa tej zabawy.

Zespół EORacing w sezonie 2011

2011-03-21T19:42:00.002+01:00

Po prawdzie mówiąc, to jeszcze nie pozbieraliśmy się po zimie. Jakoś szybko przestaliśmy jeździć w poprzednim sezonie, bo zaraz po ostatnich zawodach na początku października. Może Mirek Kowalski jeszcze parę razy usiadł na motocykl, ale nie miało to nic wspólnego z systematycznym treningiem. Z kolei Marcin Spirowski nigdy nie rozstaje się z motocyklem i nawet jak jest śnieg, to Spira coś tam jeździ. Używa wtedy trialówki. Wprawdzie nie jest to jazda szybka jak w XC czy Enduro, ale zawsze kontakt z motocyklem. Sezon treningowy rozpoczęliśmy w poprzednim tygodniu. Za każdym razem, gdy siadam na motocykl po przerwie zimowej, dziwię się ile frajdy może dawać człowiekowi jazda motocyklem. Może dlatego od początku sezonu mam nieco zdziwiony wyraz twarzy :-). W ostatnią niedzielę, przy pięknej pogodzie, pojeździliśmy naprawdę porządnie, przypominając sobie to, czego uczyliśmy kolegów na naszych zgrupowaniach :-). Było pięknie. Od tego tygodnia zaczynamy porządną pracę nad formą. Mam nadzieję, że jak co roku, będziemy w optymalnej dyspozycji gdzieś około czerwca. Żeby zdążyć z formą na kwiecień, przerwa zimowa powinna kończyć się z ostatnim dniem grudnia. Od stycznia należałoby już mieszkać w Hiszpanii czy Włoszech. A na to, jak u większości, ani czasu, ani środków nie ma :-(. No cóż, ten sezon potraktujemy zupełnie luźno. Kowal zamierza pojechać cały cykl MP XC, łącznie z Pucharem Europy. Broni tam tytułu w klasie Weteran. Poza tym może pobawi się jeszcze na niektórych zawodach motocrossowych lub Enduro. Z kolei Spirka i ja pojedziemy pewnie cały cykl MP Enduro i może niektóre zawody MP XC, tak dla treningu. Marcin powalczy jeszcze na Red Bull Romaniacs, ale na to ma wolny termin lipcowy. Najgorzej, pod względem jeżdżenia, wygląda Michał. Wydaje się, że najszybszy zawodnik załogi EORacing, znany doskonale w gronie nietoperzy, Szybki Majk, w tym sezonie nie wystartuje w ogóle. Brak czasu i budżetu startowego spowodował nieuchronną przemianę Szybkiego w Cichego. Chociaż, jak nikt nie kupi jego motocykla, to może Michał poprykoli na jakiś zawodach, raczej na końcu stawki, bo do sezonu nie jest przygotowany w żadnym stopniu. Tak dla samej przyjemności jeżdżenia.
Będziemy natomiast pisać i filmować nowy sezon. Będziemy również szkolić, o ile wystarczy czasu i chęci. Pozdrawiamy koleżanki i kolegów i, oczywiście, zapraszamy na wspólne treningi.

XC w Strykowie

2011-03-17T20:53:00.003+01:00

Koledzy ze Strykowa zapraszają na przedsezonowe przetarcie w wyscigach Cross Country. Regulamin zawodów niżej.

III GRAND PRIX CROSS COUNTRY
im. Kazimierza Witczaka
II Runda
Mistrzostw Okręgu Łódzkiego
CROSS COUNTRY
03. 04. 2011 r. Stryków

1.ORGANIZATOR : MKS „Zjednoczeni”`Stryków, 95 – 010 Stryków, Pl. Łukasińskiego 4, tel. 42 719 81 57, kom. 501 37 45 92 – Zbigniew Orłamowski.

2.ZAŁOŻENIA: Zawody zorganizowane na zlecenie ZO PZMot. Łódź dla propagowania sportu motocyklowego.

3.TERMIN I MIEJSCE : Zawody odbędą się 03. 04. 2011 r. na torze motocrossowym w Strykowie przy ul. Warszawskiej.

4. WŁADZE ZAWODÓW :
Sędzia zawodów: Zbigniew Orłamowski
Dyrektor zawodów: Arkadiusz Witczak
Kierownik trasy: Dariusz Siuda
Kierownik chronometrażu: Grzegorz Ostrowski
Komisja techniczna: Marcin Kośmider
Biuro zawodów: Stefania Granosik

5. CHARAKTER ZAWODÓW: Zawody odbędą się na torze motocrossowym i terenie przyległym, po obwodzie zamkniętym (ok. 8 km ) ze startu wspólnego. Start typu Le Mans.

6. PODZIAŁ NA KLASY:
6.1 Klasa młodzik open licencja A/B, wiek 10-15 lat, motocykl 2T50cc do 85cc, 4T75cc do 150cc, czas trwania wyścigu 50 min
6.2 Klasa młodzik open licencja C, wiek 10-15 lat, motocykl 2T50cc do 85cc, 4T75cc do 150cc, czas trwania wyścigu 50 min
6.3 Klasa młodzik 2K, pojazdy czterokołowe z napędem na tylną oś, pojemność do 200cc 2T -250cc4T, licencja C, wiek 10-14 lat ( czas trwania wyścigu 50 min. )
6.4 Klasa open licencja A/B, wiek od 15 lat, motocykle od 125cc2T do 500cc i 4T od 250cc do 650cc, czas trwania wyścigu 90 minut.
W klasie z licencją A/B w rozgrywanym wyścigu odbędzie się klasyfikacja o Puchar Przechodni im. Kazimierza Witczaka.
6.5 Klasa open, licencja C, wiek od 15 lat, motocykle od 125cc2T do 500cc i 4T od 250cc do 650cc, czas trwania wyścigu 90 minut.
6.6 Klasa 2K, licencja A/B, wiek od 15 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na jedną oś do 750cc ( 90 min. )
6.7 Klasa 2K licencja C, wiek od 15 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na jedną oś do 750cc ( 90 min. )
6.8 Klasa 4K, licencja C, wiek od 17 lat, pojazdy czterokołowe z napędem na dwie osie pojemność do 1000cc ( 90 min. )

7. ZGŁOSZENIA : W dniu zawodów 03. 04. 2001r. w biurze zawodów w godz. 800 - 1200. Organizator nie zabezpiecza cyfr do naklejania numeru startowego.

8. WPISOWE :
Kl. Młodzik 60 zł+10 zł chronometraż
KL. Pozostałe 110+10 chronometraż
Egzamin na licencję C 50 zł +25 zł ubezpieczenie od NW
Zawodnicy chcący wziąć udział w zawodach i posiadający aktualne badanie lekarskie maja możliwość uzyskania licencji C ( informacja w dniu zawodów w biurze zawodów).
We wszystkich klasach będzie pobierana kaucja lub zastaw za chip.

9. PRAWO STARTU :
a) wypełniona karta zgłoszeń,
b) licencja A lub B C enduro/motocross,
c) zawodnicy bez licencji - dokument potwierdzający tożsamość i ubezpieczenie NNW,
d) książeczka zdrowia
e) zawodnicy do lat 18,nie posiadający licencji, muszą przedłożyć zgodę rodziców na start w zawodach, podpisaną przez w/w w biurze zawodów.

10. ODBIÓR TECHNICZNY : 03.04.2010 r. w godz.830-1230. Dopuszcza się do startu motocykle crossowe ze względu na zamknięty charakter zawodów.

11. TRENING OBOWIĄZKOWY : Do startu zostaną dopuszczeni zawodnicy, którzy przejechali koło zapoznawcze przed startem.

12. KLASYFIKACJA I NAGRODY : Do sklasyfikowania zawodnik musi ukończyć minimum trzy okrążenia toru podczas wyścigu. O miejscu w klasie decyduje ilość ukończonych okrążeń i kolejność miejsc. Za trzy pierwsze miejsca w każdej klasie - puchary.

13. KARY :
Wykluczenia :
- jazda w odwrotnym kierunku,
- zmiana pojazdu podczas wyścigu
- niesportowe zachowanie lub celowe wprowadzenie w błąd władz zawodów,
- umyślne blokowanie i zajeżdżanie trasy wyścigu,
- falstart,
- każdorazowe skrócenie trasy.

14. PROTESTY : Protesty mogą być składane do dyrektora zawodów w formie pisemnej do 30 minut od wywieszenia wyników prowizorycznych z kaucją w wysokości 300 zł. (zwracane) w razie uznania protestu.

15. POSTANOWIENIA KOŃCOWE : Organizator nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności za ewentualne szkody i straty powstałe w stosunku do osób trzecich, zawodników i ich mienia oraz szkody wyrządzone przez zawodników.MYCIE

MOTOCYKLI W PARKU MASZYN JEST ZABRONIONE, W PARKU MASZYN OBOWIĄZUJĄ MATY ŚRODOWISKOWE, DYWANIKI POD MOTOCYKLE W MIEJSCU SERWISOWANIA!

Zawody są ubezpieczane od OC, a osoby uczestniczące w organizacji imprezy od NW
Zawodnicy bez ważnego ubezpieczenia NNW, mogą je wykupić na miejscu zawodów.

Harmonogram zawodów

800-1730- czynne biuro zawodów
800-1200- przyjmowanie zgłoszeń
1030- egzamin teoretyczny na licencje C
1100-Start wyścigu klasa młodzik
1200-Start wyścigu Klasa 2K młodzik
1300-Start wyścigu Klasa open C
1440-Start wyścigu Klasa 2K 4K
1645wręczenie pucharów, zakończenie zawodów
Organizator dopuszcza się zmian w harmonogramie zawodów oraz zmian dotyczących łączenia klas jeżeli będzie w danej klasie mniej niż 6 zawodników.

Dyrektor zawodów:
Arkadiusz Witczak

Enduro w fotoplastikonie

2011-03-09T20:10:00.015+01:00

Wkrótce zaczyna sie sezon. Zawodowcy przygotowują sie za granicą. Amatorzy jak EOR czekają aż snieg stopnieje.Dla podtrzymania ducha prezentujemy kilka zdjęć z lat osiemdziesiątych. Pewnie nie uwierzycie ale wtedy też się jeździło.

Ryszard Augustyn 45 Rajd Świętokrzyski 1987

Jan Hrechor ( CSRS ) też 1987.

Tomasz Kodym ( Szarak Sochaczew ).
Jacek Czachor, Rajd Świętokrzyski 1987.

Zbigniew Banasik; MP Enduro ( III i IV el. ) Kielce 1986. 04. 19-20.

Nr 14 - Park Maszyn MP Enduro Kielce kwiecień 1986, Na pierwszym planie Simson 80 GS Piotra Kasperka ( BKM ) i Jawa Enduro Ryszarda Gancewskiego ( GAMK Budowlani ). W tle Simsony S51 Enduro.Zdjęcie pierwsze - równiez park maszyn - Simson 80 GS i Jawy Enduro. Było nie było - niedługo minie ćwierć wieku od cykania tych zdjęć. Fotki są z mojej kolekcji, a autorem jest uczący się wówczas tego rzemiosła Igor Kurkowski, nota bene ówcześnie dobrze się zapowiadający kartingowiec. Życzę miłego oglądania, a przy okazji wspominania tamtych rajdów i tamtych asów.

Zdjęcia i opisy przesłał - Jarek Ozdoba.

Halowy Endurocross w Spodku

2011-02-18T15:32:00.001+01:00

Sporym uznaniem i zainteresowaniem cieszyła się zorganizowana przez Łódzki Klub Motorowy w połowie stycznia w Atlas Arena impreza w formie Endurocross. Sporo o niej było w mediach, a co cieszy - nawet w Telewizji Polskiej. Przy okazji wszędzie podkreślano, że to pierwsza tego typu impreza w Polsce. Niby tak, ale nie do końca... Jak się okazuje czas robi swoje i pewne wydarzenia zacierają się w pamięci. Otóż pierwsze w naszym kraju motocyklowe zawody pod dachem miały miejsce za czasów schyłkowego PRL-u, przed nieomal dwudziestu czterema laty. Z inicjatywy działaczy Górniczego Klubu Motorowego Mysłowice, przy wsparciu ludzi zakochanych w sporcie motorowym rekrutujących się z członków KS 23 Górnik Czerwionka i Klubu Motorowego Cieszyn, w przedandrzejkowy weekend 21-22 listopada 1987 roku zorganizowano w katowickim Spodku pierwszy Halowy Motocross. Trasa wytyczona taśmami i oponami przebiegała po lastrikowym podłożu, a sztuczne przeszkody i tarki wykonano z drewnianych belek wykorzystywanych do obudowy szybów górniczych. Zawodnicy reprezentowali kluby motocrossowe ze Śląska, gościnnie przyjechało kilku zawodników z Austrii, NRD i jeżdżący w polskich klubach Czechosłowacy. Jak na premierową tego typu imprezę dopisała publiczność, zapełniając przez dwa dni widownię Spodka w komplecie. Inna sprawa, że w tamtych czasach głód imprez motocyklowych był w naszym kraju ogromny, a każde zawody były oblegane przez publikę.. Oprócz motocrossowców swoje umiejętności prezentowali trialowcy z największymi ówczesnymi asami w składzie, czyli Wojciechem Dorobą i Bogdanem Sięką. W części artystycznej zagrzmiało głośne TSA i reaggowy Casus. Odpowiednie nagłośnienie i oświetlenie, tudzież fachowy komentarz redaktora Wojciecha Majewskiego sprawiły, że impreza była naprawdę udana. Główni aktorzy widowiska, czyli motocykliści wykorzystali atut jedności czasu miejsca i akcji serwując publiczności dużą dawkę emocji. Impreza była transmitowana w TVP, były liczne wejścia " na żywo ", do tego doszły liczne relacje prasowe, co dało przedsięwzięciu spory rozgłos, jak na czasy, gdy o internecie jeszcze mało komu się u nas śniło. Halowy motocross w Spodku wypalił na tyle, że w latach 1988 i 1989 zrealizowano kolejne dwie edycje z coraz lepszą stawką zawodników. Trochę szkoda, że na następną w Polsce imprezę motocyklową pod dachem, musieliśmy czekać ponad dwadzieścia lat od ostatniego motocrossu w Spodku. Dobrze, że coś się ruszyło, pozostaje żywić nadzieję, że po latach pojawią się w Spodku napowrót terenowi motocykliści.
Jarosław Ozdoba

EORACING lepsze od Dody?

2011-02-12T20:36:00.003+01:00

Koledzy i koleżanki, stała się rzecz niezwykła!

Otóż eoracingowy cyberzwiad w osobie Marcina Spirowskiego wykrył ostatnio na portalu youtube.com fascynujące zjawisko. Pewien znajomy materiał filmowy ku naszemu zdzwieniu osiągnął w sieci zaskakującą liczbę ponad 2 600 000 wyświetleń! Tym samym bije na głowę nie jeden klip Dody i wiele innych. Film autorstwa Renaty Łukasik i Anny Wolskiej, przedstawiający zawody Mistrzostw Europy w Rajdach Enduro w Kwidzynie w 2006 roku możecie obejrzeć na naszej stronie.

Adrenalin Arena w Estonii

2011-02-05T18:10:00.006+01:00

Pewnie część z was już wie, że w Estonii w miejscowości Somerpalu otwarto w październiku ubiegłego roku tor supercrossowy pod dachem. Przedsięwzięcie budowane również przy pomocy środków finansowych z Unii Europejskiej zadziwia swym rozmachem a także pytaniem o możliwość samofinansowania takiej działalności. No cóż, nie nam wnikać w księgi rachunkowe. Na stronie www.adrenalinarena.com możecie znaleźć wszystkie potrzebne informacje także w języku angielskim. Ekipa z trójmiasta postanowiła w ostatni weekend wypróbować Estończyków i wybrała się w prawie tysiąckilometrową podróż. W skład ekipy zmieścili się: Mirek Kowalski ( no pewnie), Joanna Miller ( Perła nie odpuści jeżdżenia), Krzysztof Kulesza ( staje na nogi po ciężkiej kontuzji), Marcin Polnar ( zdobyte mistrzostwo Strefy w Motocrossie wyraźnie mu się spodobało), oraz dwóch kolegów Grzesiów ze Starogardu Gdańskiego – Cegłowski i Pankau.
Okazało się, że przeżyli bardzo ciekawy wyjazd i wcale nie taki drogi. Oddajmy głos kierownikowi ekipy z zespołu Enduro Obsession Racing – Mirkowi Kowalskiemu.

Mirek Kowalski (zdj.arch)

Wyjechaliśmy w piątek rano jednym busem z przyczepą. Sześciu szoferów motocyklowych, a wśród nich czterech samochodowych. Do przejechania tysiąc kilometrów w jedną stronę. Po 250 na jednego nie wydaje się zbyt dużo. Niestety, z uwagi na ograniczenia prędkości, droga trwała 15 godzin. Od razu podpowiadam, nie należy przekraczać dozwolonej szybkości, bo Policja w krajach przybałtyckich jest bardzo surowa. Przekroczenie prędkości o 22 km, to zagrożenie mandatem 300 EUR, który udało się nam ograniczyć do 50. Miejscowi też bardzo na to uważają, więc nie posądzamy Policji o nadmierną surowość wobec obcokrajowców. Litwa i Łotwa są tylko drogą do celu. W Estonii jest już tylko krótka dojazdówka. Trasa omija większe miasta i wygląda tak jak nasze drogi – czyli tak sobie. Po przybyciu na miejsce spotkaliśmy się z bardzo życzliwym przyjęciem. Administrujący halą są bardzo pomocni i można się z nimi porozumieć w języku angielskim. Miejsce do spania można znaleźć za 10 EUR od osoby, a jest to osobny domek z kuchnią. Krajobrazy piękne, przypominające trochę nasze mazury. Stawka za dzień treningowy w hali wynosi 25 EUR, ale można się potargować. Przy większej grupie może być o 5 EUR taniej. Znaleźliśmy niewielką knajpkę, gdzie posiłki były smaczne i wcale niewygórowane ceny. Makaron z kurczakiem – porcja bardzo solidna – 4 EUR. Zasady treningu na hali są dokładnie opisane na stronie i warto się z nimi zapoznać. Sesje trwają 15 minut i dla roztrenowanych raiderów są dość męczące. Najkrócej można powiedzieć, że te 15 minut jest nie do przejechania w normalnym tempie. Może bliżej sezonu byłoby łatwiej, ale wtedy mamy już jeżdżenie u siebie. Sam tor ciekawy, umiarkowanie trudny. Przy moim poziomie jazdy, wykonywałem wszystkie elementy za wyjątkiem jednego potrójnego skoku. Ten też jest do wykonania, ale już od kilku miesięcy mam bardzo sporadyczny kontakt z motocyklem, wolałem więc odpuścić niż podjąć niepotrzebne ryzyko.

Myślę, że zarówno początkujący jaki i zaawansowani mogą się tu świetnie bawić. Oczywiście trenujący są podzielenie na grupy szybszą i wolniejszą, tak aby podczas jednej sesji jeździli zawodnicy o podobnym poziomie sportowym. Podział jest wyborem zawodnika. Zalecam, przynajmniej na początku, trening z tymi wolniejszymi. Podczas weekendu przewinęło się tam około 20 zawodników dziennie, z tym, że już w niedzielę było nas znacznie mniej.
Organizatorzy zapraszali nas na weekend 12/13 lutego. Odbędą się tam zawody supercrossowe, również w klasie Kobiet. Szczególnie gorąco zapraszali Asię Miller, która pokazała się z bardzo dobrej strony, objeżdżając większość trenujących tam zawodników. Kto wie, może rzeczywiście zorganizujemy squad i polecimy tam raz jeszcze. Nawet nasz największy pechowiec wyprawy – Krzysiu Kulesza – ma ochotę na start w tych zawodach. Dlaczego pechowiec? Otóż Krzysiu wykonał lądowanie na motocyklu przewróconego zawodnika, co nie mogło się udać. Na szczęście Krzysiu nie połamał sobie rehabilitowanego ramienia i skończyło się tylko na potłuczeniach. Aha, odradzam agresywna jazdę motocyklem rajdowym. Zawieszenia mojego KTM-a bardzo średnio nadają się na taki, supercrossowy, tor. Oczywiście można, ale trzeba jeździć ostrożnie bo wszelkie przeloty lub niedoloty zamykają zawieszenia, a cała reszta idzie w ręce i grzbiet. Pojeździłem trochę motocyklem Marcina Polnara ( Suzuki 250 4T), przygotowanego do motocrossu. Było dużo lepiej i bezpieczniej.

Olej do dwusuwów trzeba kupować na miejscu, z racji tego, że organizatorzy mają taki specjalny, mniej zatruwający powietrze w hali. Namówiłem ich jednak do testu mojego Motula i wyszło, ten też jest dobry. Jednym słowem załatwić da się wszystko, bo ci Estończycy, których spotkaliśmy, to mili i życzliwi ludzie. Polecamy wyjazdy do Somerpalu.

Oczywiście, jeżeli ekipa pod wodzą Kowala wybierze się ponownie do Estonii, zrelacjonujemy to dokładnie.

Zdjęcia ze strony www.adrenalinarena.com autorstwa Maario Ehte